![]() |
||
| Imię i nazwisko | Mirosław Marian Okoński | |
| Data i miejsce urodzenia |
8 grudnia 1958 Koszalin, Polska |
|
| Pseudonim | Mundek, Okonek, Oko, Okoń | |
| Pozycja | napastnik, pomocnik | |
| Wzrost | 171 cm | |
| Masa ciała | 68 kg | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1969-1977 1977-1980 1980-1982 1982-1986 1986-1988 1989-1991 1991-1992 1992 1992-1993 1993 1993-1994 1994-1995 1995 1996/97 (w) 2001-2002 |
Gwardia Koszalin Lech Poznań Legia Warszawa Lech Poznań Hamburger SV AEK Ateny Korintos Lech Poznań Olimpia Poznań SC Concordia Hamburg FTSV Raspo Elmshorn Astra Krotoszyn Lipno Stęszew Gwardia Koszalin KP Poznan |
68 (16) 52 (15) 129 (53) 62 (15) 77 (22) 18 (4) 3 (0) 9 (0) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1977-1987 | 29 (2) | |
Mirosław Marian Okoński (ur. 8 grudnia 1958 w Koszalinie) – lewonożny piłkarz polski, mistrz Polski i zdobywca Pucharu Polski, reprezentant Polski.
Występował na boisku głównie jako lewoskrzydłowy i rozgrywający. Uważany za jeden z największych talentów w piłce polskiej. Pomimo sukcesów w drużynach klubowych, nie spełniał oczekiwań szczególnie w zespole narodowym, był natomiast popularny wśród kibiców niemieckich w okresie występów w Bundeslidze.
Słynął również z rozrywkowego trybu życia. Mawiano, że gdy Okoński bawił się w Poznaniu, bawiło się całe miasto. Był urodzonym futbolistą. Uznawany do dziś za jednego z najlepszych techników polskiej piłki nożnej.
Spis treści |
Treningi piłkarskie rozpoczynał w Gwardii Koszalin, gdzie występował w latach 1969-1977. W 1977 przeszedł do Lecha Poznań; był zawodnikiem poznańskiego klubu do 1980, ponownie 1982-1986 i w 1992. Łącznie wystąpił w 200 meczach ekstraklasy (jako piłkarz Lecha), strzelając 69 goli; osiągnął trzy tytuły mistrzowskie (1983, 1984, 1993) oraz miał udział w zdobyciu dwóch Pucharów Polski (1982, 1984). Jest najstarszym piłkarzem Lecha z tytułem mistrzowskim (prawie 35 lat w 1993). Kibice Lecha uznali go w plebiscycie "Gazety Wyborczej" za piłkarza 80-lecia klubu.
W latach 1980-1982 z racji odbywania służby wojskowej reprezentował warszawską Legię (52 mecze ligowe, 15 bramek, dwa Puchary Polski – 1980, 1981). W Niemczech reprezentował barwy Hamburger SV (1986-1988 62-15), w 1987 w plebiscycie na piłkarza roku Bundesligi zajął 2. miejsce za Uwe Rahnem. Ponadto był zawodnikiem Olimpii Poznań (1992-1993), Astry Krotoszyn (1994-1995), Lipnie Stęszew (1995), Klubie Piłkarskim Poznań (2001-2002), Concordia Hamburg (1993), FTSV Raspo Elmshorn (1993-1994). W latach 1988-1992 występował w lidze greckiej (AEK Ateny 77-22, Korintos 18-4). W rundzie wiosennej sezonu 1996/97 powrócił do macierzystego klubu – Gwardii Koszalin i rozegrał kilka spotkań na szczeblu trzecioligowym.
Grał w zespołach narodowych w różnych kategoriach wiekowych. W reprezentacji seniorów występował w latach 1977-1987, zaliczył 29 spotkań.
Jako trener pracował z Górnikiem Łęczyca, Czarnymi Żagań, a od 28 września 2007 jest trenerem napastników w Warcie Poznań.