Mirt zwyczajny

Mirt zwyczajny
Łodyga z kwiatami
Systematyka^[1]
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Klad	rośliny naczyniowe
Klad	rośliny nasienne
Klasa	okrytonasienne
Klad	klad różowych
Rząd	mirtowce
Rodzina	mirtowate
Rodzaj	mirt
Gatunek	mirt zwyczajny
Nazwa systematyczna
Myrtus communis L. Sp. pl. 1:471. 1753

Zdjęcia i grafiki w Commons

Plantacja mirtu

Mirt zwyczajny (Myrtus communis L.) – gatunek rośliny z rodziny mirtowatych (Myrtaceae) pochodzący z regionu morza Śródziemnego. Jest tam również uprawiany.

[edytuj] Morfologia

Pokrój: Zimozielony, wonny krzew lub małe drzewo, osiąga w rejonie swojego występowania wysokość do 5 m. Pędy, kwiaty i liście są silnie pachnące.
Liście: Ulistnienie nakrzyżległe. Liście jajowate lub jajowatolancetowate, skórzaste i błyszczące.
Kwiaty: Białe, pojedynczo wyrastające w kątach liści. Mają 5-działkowy kielich, 5-płatkową koronę, 1 słupek i liczne pręciki.
Owoc: Czarnoniebieska lub biaława jagoda.

[edytuj] Zastosowanie

Owoce są jadalne, mają korzennosłodki smak i są smaczne. Z liści i jagód wyrabia się olejek leczniczy myrtol, a na Sardynii likier zwany Mirto (z owoców) i Mirto bianco (biały) z liści, 30% vol., smak słodki i łagodny, spożywany dobrze schłodzony.
Olejek mirtowy stosowany jest do aromatyzowania past do zębów, kosmetyków po goleniu i dodatków do kąpieli^[2].
Roślina ozdobna. W krajach o cieplejszym klimacie (strefy 8-11) jest uprawiana jako roślina gruntowa^[3]. W Polsce zwykle jest uprawiana jako roślina pokojowa. Nie jest jednak typową rośliną pokojową i zazwyczaj przez lato wystawia się go w pojemnikach na zewnątrz pomieszczeń, a zimę z konieczności musi spędzić w ogrzewanych pomieszczeniach (w Polsce przemarza zimą)^[4].

[edytuj] Uprawa

Wymaga slonecznego miejsca. Rozmnaża się przez sadzonki lub wysiew nasion^[3]. Przez lato nawozi się go słabo, podlewa się umiarkowanie. Aby utrzymać gęsty i zwarty pokrój roślinę przycina się.

[edytuj] Obecność w kulturze

Roślina ta była w starożytnej Grecji poświęcona bogini Afrodycie. W dawnych państwach – Grecji i Rzymie – wieńce z mirtu zdobiły głowy panien młodych, jako symbol szczęścia i płodności. Zwyczaj ten rozprzestrzenił się później na północy Europy i w niektórych krajach praktykowany jest do dziś^[5].

Przypisy

↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-21].
↑ Bohumír. Hlava: Rośliny kosmetyczne. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1984, s. 154. ISBN 83-09-00765-5.
↑ ^3,0 ^3,1 zbiorowe: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
↑ Angelika Throll: 650 roślin pokojowych. Warszawa: 2008. ISBN 978- 83-258-0031-4.
↑ Dom pełen kwiatów. ABC roślin doniczkowych. ISBN 978-83-89201-11-9.

[edytuj] Bibliografia

Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.

[edytuj] Linki zewnętrzne

M. communis na stronach ogrodu botanicznego UJ

[apweb-0] Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-21].

[1] Bohumír. Hlava: Rośliny kosmetyczne. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1984, s. 154. ISBN 83-09-00765-5.

[E-2] 3,0 ^3,1 zbiorowe: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.

[A-3] Angelika Throll: 650 roślin pokojowych. Warszawa: 2008. ISBN 978- 83-258-0031-4.

[4] Dom pełen kwiatów. ABC roślin doniczkowych. ISBN 978-83-89201-11-9.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

Mirt zwyczajny

Spis treści

[edytuj] Morfologia

[edytuj] Zastosowanie

[edytuj] Uprawa

[edytuj] Obecność w kulturze

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne

Osobiste

Przestrzenie nazw

Warianty

Widok

Działania

Szukaj

Nawigacja

Dla czytelników

Dla wikipedystów

Narzędzia

Drukuj lub eksportuj

W innych językach