Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Mona Barthel | |
 |
|
| Państwo |  Niemcy |
| Miejsce zamieszkania | Neumünster |
| Data i miejsce urodzenia | 11 lipca 1990 Bad Segeberg |
| Wzrost | 184 cm |
| Gra | praworęczna, oburęczny backhand |
| Status profesjonalny | 2009 |
| Zakończenie kariery | aktywna |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 1 |
| Najwyżej w rankingu | 31 (30 kwietnia 2012) |
| Australian Open | 3R (2012) |
| Roland Garros | 2R (2011) |
| Wimbledon | 1R (2011) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 0 |
| Najwyżej w rankingu | 303 (12 kwietnia 2010) |
| Australian Open | 1R (2012) |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
Mona Barthel (ur. 11 lipca 1990 w Bad Segeberg) – niemiecka tenisistka, córka Wolfganga Barthela.
Swój pierwszy turniej ITF rozegrała w 2007 roku w Frinton, w którym przebiła się do turnieju głównego z kwalifikacji, by w ćwierćfinale przegrać z Jade Curtis. Rok później, w 2008 roku, osiągnęła finał tego samego turnieju, w którym przegrała z Tarą Moore oraz finał turnieju w Gausdal, gdzie przegrała z rodaczką Svenją Weidemann. W Gausdal, razem z partnerką Svenją Weidemann, grała także w finale gry deblowej, ale przegrała w nim z parą Tegan Edwards i Marcella Koek. Pierwsze zwycięstwo w turnieju ITF odniosła w styczniu 2010 roku, we Wrexham, pokonując w finale Anne Kremer z Luksemburga. W kwietniu 2010 roku, na turnieju w Torhout, zdobyła tytuł zarówno w grze singlowej (zwyciężając Rebeccę Marino) jak i w deblowej, gdzie z partnerką Justine Ozga wygrała z parą Hana Birnerova i Jekatierina Byczkowa.
W czerwcu 2010 roku zagrała po raz pierwszy w karierze w kwalifikacjach do turnieju wielkoszlemowego Wimbledon ale odpadła w pierwszej rundzie. Takim samym skutkiem zakończyły się eliminacje do US Open. W maju 2011 roku, po przejściu eliminacji do French Open, w których pokonała takie zawodniczki jak: Waleria Sawinycz, Laura Siegemund i Regina Kulikowa odpadła w drugiej rundzie, po przegranej z Anastazją Pawluczenkową. Tydzień później wygrała kwalifikacje do turnieju WTA - E-Boks Danish Open w Kopenhadze a w fazie głównej dotarła do półfinału, pokonując po drodze Alexę Glatch, Barborę Záhlavovą-Strýcovą i Bethanie Mattek-Sands. W półfinale przegrała z Caroline Wozniacki, późniejszą triumfatorka tego turnieju. Kontynuacją udanych występów były wygrane kwalifikacje do Wimbledonu, w których zwyciężyła z Alekxandrą Cadantu, Walerią Sawinycz i Estrellą Cabezą Candelą, natomiast w turnieju głównym przegrała w pierwszej rundzie z Elena Baltachą. Udane występy pozwoliły jej na osiągnięcie pierwszej setki światowego rankingu a to z kolei, na udział w US Open bez rozgrywania kwalifikacji. W pierwszej rundzie turnieju wygrała z Maríą José Martínez Sánchez a w drugiej przegrała z Chanelle Scheepers.
W styczniu 2012 roku wygrała swój pierwszy turniej, Moorilla Hobart International w australijskim Hobart, zaliczany do cyklu WTA, pokonując w finale Belgijkę Yaninę Wickmayer[1]. Zagrała potem w Australian Open, w którym wygrała dwie pierwsze rundy, pokonując Anne Keothavong i Petrę Cetkovską, a przegrała trzecią z Wiktorią Azarenką, późniejszą triumfatorką turnieju.
| Data | Turniej | Kat. | ($) | Naw. | Finalistka | Wynik | |
| 1. | 24/01/2010 |  Wrexham |
ITF | 10 000 | twarda |  Anne Kremer |
6:1, 6:1 |
| 2. | 11/04/2010 |  Torhout |
ITF | 50 000 | twarda |  Rebecca Marino |
2:6, 6:4, 6:2 |
| 3. | 23/01/2011 |  Andrézieux-Bouthéon |
ITF | 25 000 | twarda |  Stephanie Vogt |
6:3, 3:6, 6:4 |
| 4. | 18/09/2011 |  Mestre |
ITF | 50 000 | ziemna |  Garbine Muguruza Blanco |
7:5, 6:2 |
| 5. | 25/09/2011 | Shrewsbury |
ITF | 75 000 | twarda | Heather Watson |
6:0, 6:3 |
| 6. | 14/01/2012 |  Hobart, Moorilla Hobart International |
International | 220 000 | twarda | Yanina Wickmayer |
6:1, 6:2 |
