Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Most drewniany w Toruniu z 1500 roku - najstarszy most Torunia przez Wisłę, jeden z najdłuższych w ówczesnej Europie i najdłuższy w Polsce, o konstrukcji drewnianej, istniejący w Toruniu w latach 1500 - ok. 1880.
Spis treści |
Toruń od początku swojego istnienia pełnił ważną rolę w przeprawach przez Wisłę. Od czasów starożytnych wykorzystywano fakt jej szerokiego rozlania się w okolicy i wykorzystywano bród do przepraw (Szlak bursztynowy wiódł przez bród w okolicy Otłoczyna. Było jednak to uciążliwe, więc coraz częściej padały propozycje wybudowania stałego mostu.
W XIV i XV wieku Toruń przeżywał złoty okres swego rozwoju. W 1500 roku ukończono po kilku latach budowy najdłuższy polski most. Wychodził on na ulicę Mostową. Mimo jego niszczenia przez krę co kilkanaście-kilkadziesiąt lat, stale go odbudowywano. Był najdłuższym mostem drewnianym w Polsce i jednym z najdłuższych w Europie.
Od 14 sierpnia 1873 w Toruniu równolegle istniał most żelazny i most drewniany był coraz mniej używany. Po kolejnych zniszczeniach przez krę około 1880-1881 roku, już go nie odbudowano, rozbierając część pozostałą po zniszczeniu.
Most w całości zbudowany był z drewna. W Wiśle umieszczono 6-8 filarów, każdy składający się z kilkudziesięciu pali wbitych w dno rzeki i powiązanych ze sobą. Na obu wlotach mostu wybudowano budynki strażnicze i skarbowe, pobierające opłatę za przejazd.
Kilkanaście metrów przed każdą z przypór, zbudowano w rzece niezależne konstrukcje osłonowe, przejmujące na siebie największą energię uderzenia wiosennej kry, która stanowiła największe zagrożenie dla mostu. Kilkanaście razy w jego historii most był znoszony na wiosnę przez wezbraną wodę lub topiącą się krę. Zawsze go odbudowywano, w zależności od możliwości skarbu miasta po roku lub po kilku latach. W historii opisano przypadek bogatej rodziny kupieckiej, podróżującej w XVI wieku przez most. Kra zniosła prawie cały most, zostawiając tylko fragment z jego powozami. Bogaty uratowany kupiec ofiarował wówczas znaczne sumy dziękczynne dla toruńskiej katedry Świętych Janów.
W pewnym okresie jedna z części mostu była podnoszona, dla ułatwienia żeglugi po Wiśle. Do dziś zachowały się zdjęcia mostu z ok. 1890, z budynkami strażniczymi przy jego wlocie od strony Starówki.
