Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Motocyklowe Mistrzostwa Świata ang. Grand Prix motorcycle racing (MotoGP) – najbardziej prestiżowe na świecie zawodowe wyścigi motocyklowe, odpowiednik samochodowej Formuły 1, nazywane też "klasą królewską", organizowane przez Międzynarodową Federację Motocyklową (FIM). Rozgrywane od 1949 roku. Pierwszym wyścigiem zaliczanym do tego cyklu był wyścig o Motocyklowe Grand Prix Wyspy Man. W zawodach tych uczestniczyli zawodnicy, którzy startowali na motocyklach o pojemności 250 cm³, 350 cm³ oraz 500 cm³. Ta ostatnia była najważniejszą kategorią do 2001 roku, kiedy to zastąpiono klasą MotoGP. Pierwszym mistrzem świata w najwyższej klasie był Leslie Graham pochodzący z Wielkiej Brytanii.
Mistrzostwa obecnie składają się z 18 wyścigów tzw. Grand Prix, odbywających się na kontynentach: europejskim, amerykańskim, azjatyckim oraz w Australii. Zawodnik, który zdobędzie najwięcej punktów podczas wszystkich wyścigów zdobywa mistrzostwo świata.
Podobnie jak Formuła 1, "Królewska klasa" jest poligonem do testowania najnowszych technologii z dziedziny konstrukcji motocykli i ich opon. Motocykle te mają masę od 135 do 165 kg (w zależności od liczby cylindrów), silniki benzynowe o pojemności do 800 cm³, osiągające moc do ok. 240 KM i prędkości do 340 km/h. W sezonie 2009 Dani Pedrosa na torze w Mugello osiągnął prędkość 349 km/h. Hałas o natężeniu 130 decybeli, jaki wytwarzają, zmusza kierowców do używania stopperów.
Od sezonu 2007 wszystkie motocykle w najwyższej klasie, są wyposażone w silniki o pojemności zmniejszonej z 990 cm³ do 800 cm³. Powodem były zbyt wysokie prędkości osiągane na torze przez zawodników. Kolejnym była śmierć w 2003 roku japońskiego motocyklisty Daijiro Kato po wypadku na japońskim torze Suzuka.
Obecnie w MotoGP mamy czterech producentów: Yamaha, Honda, Ducati oraz Suzuki.
Od sezonu 2012 pojemność motocykli w klasie MotoGP będzie wynosić 1000 cm³.
| Mistrzowie świata w sezonie 2011 125cc - Moto2 – MotoGP  Terol –  Bradl –  Stoner |
|---|
Spis treści |
Pierwsze wzmianki jakie ukazały się na temat szosowych wyścigów motocyklowych przypadają na koniec XIX w. we Francji. W 1949 r. FIM stworzyła jednolite przepisy torowych wyścigów motocyklowych oraz zorganizowała Motocyklowe Mistrzostwa Świata.
Zasady rozgrywania zawodów "Formuły 1 na dwóch kółkach" uległy znacznym zmianom na przestrzeni 50 lat. Już w 1946 roku podczas wyścigów motocyklowych zabroniono stosowania specjalnych paliw oraz silników z turbodoładowaniem, a w 1958 roku zabroniono stosowania owiewek "typu lotniczego".
Podczas ostatniego półwiecza motocykle tak ewoluowały, iż zmusiło to FIM do znaczących zmian w regulaminie. Dotyczy to głównie zastosowania nowych materiałów konstrukcyjnych zmniejszających masę pojazdów oraz elementów poprawiających jego dynamikę. Przez długi czas ramy motocykli były wykonywane z rur i elementów stalowych, ale pod koniec lat '70 XX w. dominować zaczęły konstrukcje aluminiowe. Najnowszym osiągnięciem techniki motoryzacyjnej jest coraz szersze i powszechniejsze stosowanie włókien węglowych, które z powodzeniem zastępują tradycyjne tworzywa sztuczne i metale. Stosowane są one głównie do produkcji owiewek, wsporników, błotników czy tarcz hamulcowych.
Wraz z rozwojem motocykli styl jazdy również uległ zmianie w porównaniu z tym z lat '50 i '60. Obecnie dominującym stylem jazdy jest tzw. "wysunięte biodro". Technika ta polega na maksymalnym przesunięciu masy ciała do wewnątrz zakrętu. Jako pierwszy ten sposób jazdy zaprezentował Holender Jarno Saarinen. Dzięki znaczącemu postępowi w konstrukcji opon i zawieszeń motocykli jazda z wysuniętym biodrem stała się powszechnym sposobem na jeszcze szybszą jazdę.
Pierwszym zdobywcą tytułu Mistrza Świata w klasie 500 cm³ (od sezonu 2002 MotoGP) był Leslie Graham na motocyklu AJS, z Wielkiej Brytanii. Inni znani zawodnicy to:
Pogrubionym drukiem zaznaczeni są kierowcy, którzy nie zakończyli kariery.
