Romantyzm w muzyce zaczął się rodzić już za życia Beethovena, w okresie po rewolucji francuskiej, kiedy to w całej Europie zaczęły zachodzić zmiany o przełomowym znaczeniu. Najwyższym celem romantyków było połączenie religii, nauki i życia w jedną wyższą, wspólną jakość, jaką była sztuka. Najkrócej można powiedzieć, że romantyzm zrodziła potrzeba i pragnienie wolności. Ta idea pozostała żywa we wszystkich następnych pokoleniach twórców, aż do dnia dzisiejszego. W latach osiemdziesiątych XIX w. zaczął się jednak odwrót od romantyzmu, czego efektem była muzyka modernistyczna
[edytuj] Naczelne hasła romantyzmu
"Sztuka dla sztuki" co znaczyło, że muzyka przestała być pisana i komponowana na życzenie, ale wtedy kiedy muzyk miał natchnienie i chciał przekazać własną wypowiedź, wyraz jego idei. Miał powrócić do natury, do dawnych wierzeń ludowych i korzeni kultury jego narodu.
"Sztuka totalna" co znaczyło, że muzyka przemawiała do odbiorcy różnymi środkami wyrazu jednocześnie (np. barwą, słowem, dźwiękiem), by w jak najbogatszy i najszerszy sposób wyrazić uczucia człowieka; zob. korespondencja sztuk, synteza sztuk.
[edytuj] Szkoły narodowe
-
[edytuj] Inne daty rozpoczęcia romantyzmu
- 1801 – data stworzenia przez L. van Beethovena Sonaty fortepianowej nr 14 cis-moll op. 27 nr 2
- 1821 – wystawienie opery Wolny Strzelec Karola Marii Webera
- 1830 – wykonanie symfonii "fantastycznej" H. Berlioza
[edytuj] Cechy romantyzmu w muzyce
- przewaga treści nad formą,
- programowość w muzyce (utwór ma treść pozamuzyczną),
- uczuciowość,
- subiektywizm, indywidualizm twórców,
- synteza wszystkich sztuk. Silne związki z literaturą oraz z malarstwem. Powstają liczne pieśni solowe z towarzyszeniem fortepianu, opery i utwory programowe (Obrazki z wystawy Musorgskiego, Karnawał zwierząt Saint-Saensa).
- elementy narodowe i ludowe,
- tematyka fantastyczna i baśniowa,
- rozwój wirtuozostwa,
- rozwój instrumentacji,
- rozszerzenie harmoniki,
- rozwój muzykowania domowego,
- powstawanie szkół narodowych: jest to grupa ludzi opierająca się o muzykę narodową,
- emocjonalizm (wyrażanie uczuć), indywidualizm, uczuciowość i subiektywizm,
- ludowość (związek muzyki z folklorem swojego narodu, sięganie do motywów muzyki ludowej),
- rozluźnienie dotychczasowych form muzycznych.
[edytuj] Główni przedstawiciele romantyzmu w muzyce
-
|
|
Niektóre informacje zawarte w sekcji wymagają weryfikacji.
Zajrzyj na stronę dyskusji, by dowiedzieć się, jakie informacje budzą wątpliwości. |
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Literatura
- A. Einstein Muzyka w epoce romantyzmu, Kraków, PWM 1983
- S. Jarociński Ideologie romantyczne, Kraków, PWM 1979
- D. Gwizdalanka Romantyzm, w: Historia muzyki 2, Kraków, PWM 2006, s. 199-319
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
