Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| N1 | |
| Producent | OKB-1, ZSRR |
| Przeprowadzone starty | 4 |
| Nieudane starty | 4 |
| Udane starty | 0 % |
| Data pierwszego startu | 21 lutego 1969 |
| Data ostatniego startu | 23 listopada 1972 |
| Zdolność wynoszenia | 90 t na LEO, 23,5 t na TLI |
| Wymiary | |
| Długość | 105 m |
| Średnica | 17 m |
| Masa całkowita | 2.735.000 kg |
| Człony | |
| Człon 0. | 30 x NK-15 |
| Człon 1. | 8 x NK-15V |
| Człon 2. | 4 x NK-21 |
| Człon 3. | NK-19 |
N1 – seria nieudanych radzieckich rakiet nośnych, mających wynieść kosmonautów na Księżyc. Programem ich budowy kierował aż do śmierci w 1966 roku Siergiej Korolow, zastąpiony potem przez Wasilija Miszyna.
N1 była rakietą porównywalną z amerykańskimi rakietami Saturn V. Liczyła ponad 100 metrów wysokości i miała moc wystarczającą do wyniesienia 95 ton na niską orbitę okołoziemską. Była rakietą trzystopniową, wyposażoną w niezwykle skomplikowany system paliwowy i ogromną liczbę silników pierwszego stopnia – 30. Z pośpiechu, silników nigdy nie przetestowano jako zespołu, testy prowadzono jedynie pojedynczo. Nie odkryto przez to na czas problemów wynikających z ich liczby – potężnych wibracji, niszczących turbiny i zrywających przewody paliwowe, a także skomplikowanej struktury płomieni wylotowych, powodujących między innymi niekontrolowane obroty pojazdu. Dla porównania, Saturn V posiadał jedynie pięć dużych silników F-1.
Na skutek trudności technicznych, N1 nigdy nie wykonała udanego lotu. Wszystkie cztery bezzałogowe starty (z planowanych 12) zakończyły się katastrofami przed odłączeniem pierwszego członu rakiety. Najdłuższy lot trwał zaledwie 107 sekund. Dwa starty miały miejsce w roku 1969, jeden w 1971, a ostatni w 1972. Program został przerwany w 1974 roku, przed ostatnim lotem testowym, który – zdaniem inżynierów – miał szanse powodzenia.
Następcą programu była planowana rakieta "Wulkan" – ogromna wersja rakiety Proton napędzana paliwem hipergolicznym, a od roku 1976 program Energia / Buran.
Po programie pozostał ogromny zapas przetestowanych i niezawodnych silników NK-33. Uniknęły zniszczenia, mimo prób ukrycia niepowodzenia projektu przez radzieckie władze, w tym domniemanego polecenia zniszczenia wszystkich pozostałości materialnych. Były wykorzystywane przez amerykańską firmę, Kistler Aerospace Corporation, która opracowywała na ich bazie nowe projekty rakiet.
