Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyNaczelna Rada Adwokacka (NRA) – organ samorządu zawodowego adwokatury w Polsce[1], posiadający osobowość prawną[2] i siedzibę w Warszawie[3].
Spis treści |
Naczelna Rada Adwokacka została wybrana po raz pierwszy w marcu 1919 na podstawie dekretu Naczelnika Państwa w przedmiocie statutu tymczasowego Palestry Państwa Polskiego z dnia 24 grudnia 1918 r. (Dziennik Praw Państwa Polskiego z 1918, Nr 22, poz. 75). Pierwszym jej prezesem został wybrany adwokat Cezary Ponikowski. W tym czasie ukonstytuowały się także pierwsze rady adwokackie w Warszawie i Lublinie. Wspomniany dekret obowiązywał początkowo tylko na terytorium dawnego Królestwa Kongresowego, a od 1922 także na pozostałych ziemiach byłego zaboru rosyjskiego, które weszły w skład II Rzeczypospolitej. Pełne scalenie przepisów i ujednolicenie ustroju adwokatury polskiej na obszarze II RP nastąpiło po dziesięciu latach na podstawie obowiązującego od 1 listopada 1932 rozporządzenia Prezydenta RP[4].
Istnienie Naczelnej Rady Adwokackiej przewidywały także powojenne ustawy kształtujące ustrój adwokatury polskiej, w tym również prawo o adwokaturze z 1982.
Naczelną Radę Adwokacką tworzą prezes NRA, adwokaci wybrani przez Krajowy Zjazd Adwokatury oraz dziekani okręgowych rad adwokackich[5].
Naczelna Rada Adwokacka raz do roku składa Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej sprawozdanie z działalności adwokatury wraz z informacjami problemowymi[6], określa zasięg terytorialny izb adwokackich[7], zwołuje Krajowy Zjazd Adwokatury[8]. Do zakresu jej działania należą również m.in. reprezentowanie adwokatury, uchylanie sprzecznych z prawem uchwał, nadzór nad działalnością Prezydium NRA, nad działalnością okręgowych rad adwokackich oraz nad kształceniem aplikantów przez te rady, jak również funkcje związane z postępowaniami dyscyplinarnymi[9].
