| Nad rzeką, której nie ma | |
| Gatunek | psychologiczny |
| Data premiery | 23 stycznia 1991 |
| Kraj produkcji | |
| Język | polski |
| Czas trwania | 85 min. |
| Reżyseria | Andrzej Barański |
| Scenariusz | Andrzej Barański |
| Główne role | Marek Bukowski Joanna Trzepiecińska Adrianna Biedrzyńska Mirosław Baka Tomasz Hudziec Andrzej Mastalerz |
| Muzyka | Henryk Kuźniak |
| Zdjęcia | Ryszard Lenczewski |
| Scenografia | Paweł Mirowski |
| Kostiumy | Elżbieta Radke |
| Montaż | Zbigniew Niciński |
| Produkcja | Telewizja Polska Studio Filmowe Oko |
Nad rzeką, której nie ma – polski film fabularny (dramat psychologiczny) z 1991 roku w reż. Andrzeja Barańskiego
Małe prowincjonalne miasteczko, początek lat sześćdziesiątych, bohaterami filmu są czterej przyjaciele: Admirał, Ataman, Wódz i Pasza. Młodzi chłopcy włóczą się po ulicach miasteczka, piją i rozrabiają na wiejskich zabawach lub oddają się marzeniom na stacji kolejowej. Pewnego dnia uwagę Admirała przykuwa Marta, młoda studentka z obozu studenckiego. Admirał zaczyna coraz częściej szukać towarzystwa Marty, obraża się nawet na swojego przyjaciela Wodza, w którym widzi konkurenta. Rodzące się uczucie sprawia, że oboje dają się łatwo zranić, narasta ciąg nieporozumień, zerwań. W miasteczku pojawiają się Ewa i Myszka, dwie dziewczyny, które uciekły z domu. Znajomość z nimi jest urozmaiceniem dla Admirała, który ponownie próbuje zdobyć sympatię Marty. Zrażona dziewczyna nie ułatwia mu tego. Rozczarowany Admirał wywołuje wraz z Wodzem awanturę w kawiarni. Podczas gdy oni siedzą w areszcie, Marta odjeżdża szukając kogoś smutnym i rozczarowanym wzrokiem na peronie.
|
||||||||||||||