Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyNarodowy Plan Rozwoju Gospodarczego - plan wprowadzony w 1959r w Hiszpanii dla ratowania beznadziejnej sytuacji ekonomicznej kraju spowodowanej przez izolacyjną politykę dyktatora gen. Francisco Franco.
Spis treści |
W 1956 roku Hiszpania była praktycznie w stanie upadłości, jej gospodarka była niestabilna. Inflacja rosła w zastraszającym tempie. Były to konsekwencje samowystarczalnej i izolacjonistycznej polityki rządu generała Franco. W tym czasie Hiszpania razem z Portugalią były najbiedniejszymi państwami Europy.
Ta sytuacja spowodowała potrzebę zreformowania systemu ekonomicznego panującego w Hiszpanii. Tak więc, w 1957 roku został utworzony nowy rząd, w którym sprawami ekonomicznymi zajmowali się nowi ministrowie tzw. Technokraci, którzy byli związani z katolickim stowarzyszeniem Opus Dei. Stanowisko Ministra Handlu pełnił Alberto Ullastres, a Ministra Administracji Mariano Navarro Rubio. Stworzyli oni Narodowy Plan Rozwoju Gospodarczego, który był niezbędny do umocnienia rozwoju ekonomicznego kraju. Nie wszyscy politycy byli entuzjastycznie nastawieni do tej reformy, np.: Franco i Carrero Blanco. Nie chcieli oni zmieniać istniejącego systemu lecz lekko go modyfikując umocnić.
Ostatecznie Narodowy Plan Rozwoju Gospodarczego wszedł w życie dnia 21 czerwca 1959 roku. Główne punkty planu obejmowały zmianę wartości waluty względem dolara (z 42 na 60 peset w stosunku do 1 dolara). Dało to stabilność kursowi monety hiszpańskiej. Aby zmniejszyć inflację konieczne było obniżenie wydatków na państwo, a także ograniczenie prawa do kredytów bankowych i zamrożenie części wynagrodzeń. Rząd planował stopniowe ograniczenie swojej władzy nad ekonomią państwową. Innym bardzo ważnym punktem planu było otwarcie się rynku hiszpańskiego na zagraniczne wpływy. Ułatwienie importu i powiązanie ekonomii krajowej z międzynarodową. Niedługo po podpisaniu tego dekretu rząd wprowadził serię ułatwień dla zagranicznych inwestorów planujących wejście na rynek hiszpański. Ta transformacja była możliwa dzięki pomocy kredytów z międzynarodowych banków.
W 1959 roku Hiszpania odnotowała nadwyżkę balansu wynagrodzeń w wysokości 81 milionów dolarów. W Banku Hiszpanii wzrosły rezerwy dywiz. Zaobserwowano także spadek wartości inflacji z 12,6% w 1958 na 2,4% w 1960. Są to krótkoterminowe rezultaty Narodowego Planu Rozwoju Gospodarczego. Ale zamrożenie części wynagrodzeń i spadek akcyzy spowodowały groźną falę emigracji Hiszpan do Europy w celu znalezienia zatrudnienia. Działania te miały miejsce na tak szeroką skalę iż stały się fenomenem epoki.
