Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Neil Robertson | |
 Neil Robertson |
|
| Pseudonim | The Melbourne Machine The Aussie Ace |
| Urodzony(-a) | 11 lutego 1982 Melbourne |
| Gra zawodowa | od 1998 |
| Najwyższy ranking | 2 (2010/2011) |
| Najwyższy break | 147 (China Open 2010) 147 (Allied Metal Recyclers West Coast International) |
| Zwycięstwa w turniejach | |
| Rankingowe | 6 |
| Mistrz świata | 2010 |
| Grand Prix | 2006, 2009, 2010 |
| Welsh Open | 2007 |
| Masters | 2012 |
| Bahrain Championship | 2008 |
Neil Robertson (ur. 11 lutego 1982 w Melbourne) – snookerzysta australijski; mistrz świata z 2010 roku.
Spis treści |
W wieku 14 lat został najmłodszym graczem w historii australijskiego snookera, który uzyskał 100-punktowy break. Od 1998 r. jest profesjonalnym snookerzystą. W 2003 r. odniósł pierwszy poważny sukces, wygrywając Mistrzostwa świata do lat 21, rozgrywane na Nowej Zelandii. Po tym sukcesie otrzymał tzw. dziką kartę, dzięki której od sezonu 2003/2004 mógł występować w eliminacjach do zawodów najwyższej rangi, organizowanych przez WPBSA.
W swym pierwszym sezonie w gronie najlepszych graczy największymi sukcesami Robertsona były osiągnięcie ćwierćfinału w European Open oraz druga runda Mistrzostw świata. W sezonie 2004/2005 największe sukcesy Neila to ćwierćfinały Welsh Open i Malta Cup oraz III runda Grand Prix. Na mistrzostwach świata w 2006 osiągnął ćwierćfinał, przegrywając ze Szkotem Graeme Dottem 12:13.
Po sezonie 2003/2004 zajmował 68. miejsce w rankingu 2-letnim, zaś 48. w tzw. rankingu prowizorycznym (kroczącym). Po sezonie 2004/2005 zajmował, odpowiednio, 28. i 13. miejsce.
29 października 2006 roku wygrał turniej Grand Prix w Aberdeen. W finale pokonał Jamie Cope'a w 9:5.
18 lutego 2007 roku w finale Welsh Open pokonał Andrew Higginsona 9:8. Po bardzo udanej pierwszej serii finałowej (6:2) i zaskakującym powrocie (6:8 po czternastym framie dla Higginsona, będącego swego rodzaju „finałowym debiutantem”), „Melbourne Machine” zgarnął pulę £35000 oraz awansował na wysokie siódme miejsce w prowizorycznym rankingu najlepszych graczy. Wraz z tym zwycięstwem stał się on pierwszym od dwóch lat, oraz czwartym pochodzącym spoza Wielkiej Brytanii lub Irlandii, zawodnikiem, który wygrał co najmniej dwa turnieje rankingowe w sezonie.
Od początku sezonu 2007/2008 wyniki Australijczyka znacznie pogorszyły się, co skutkowało dużym spadkiem na oficjalnej liście rankingowej. W sezonie 2008/2009 zajmował 10. pozycję, lecz w rankingu prowizorycznym spadł na 21. miejsce.
15 listopada 2008 roku odniósł swoje trzecie zwycięstwo w turnieju rankingowym. W finale Bahrain Championship pokonał Walijczyka Matthew Stevensa 9:7.
11 października 2009 roku zanotował czwarte zwycięstwo w turnieju rankingowym, po raz drugi w swojej karierze wygrywając Grand Prix. W finale pokonał Dinga Junhui 9:4. Po tym sukcesie awansował na trzecie miejsce prowizorycznej listy rankingowej. Jednocześnie został pierwszym snookerzystą spoza Wielkiej Brytanii oraz Irlandii, mającym na koncie cztery zwycięstwa w turniejach rankingowych.
1 kwietnia 2010 roku podczas China Open wbił swojego pierwszego maksymalnego breaka w turnieju rankingowym.
W rozgrywanych na przełomie kwietnia i maja 2010 roku Mistrzostwach świata dotarł do pierwszego w swojej karierze finału, gdzie po długim, defensywnym pojedynku pokonał Graeme'a Dotta 18:13, tym samym zostając drugim Australijczykiem po Horacym Lindrumie, który sięgnął po tytuł Mistrza świata w snookerze (pierwszym w nowożytnej erze snookera) i jedynym Australijczykiem, który wygrał mistrzostwa świata w Crucible Theatre[1]. Zaznaczyć należy, że chociaż teoretycznie pierwszym australijskim mistrzem świata w historii snookera był Horace Lindrum, to jednakże wygrał on w kwestionowanych przez wielu zawodach w 1952 roku, bowiem wobec bojkotu niemal wszystkich liczących się wtedy graczy, do zmagań przystąpiło wówczas zaledwie dwóch konkurentów[2].
W Mistrzostwach świata w 2011 roku w pierwszej rundzie przegrał 8:10 z późniejszym wicemistrzem Juddem Trumpem[3].
Poniższa tabela obejmuje Mistrzów świata w snookerze, którzy nie zakończyli snookerowej kariery.
| Imię i Nazwisko | MŚ | T. rank | UK | MT | B. Maks |
|---|---|---|---|---|---|
| Steve Davis | 6 | 28 | 4 | 3 | 1 |
| Ken Doherty | 1 | 6 | 0 | 0 | 0 |
| Graeme Dott | 1 | 2 | 0 | 0 | 1 |
| Peter Ebdon | 1 | 8 | 1 | 0 | 2 |
| John Higgins | 4 | 24 | 3 | 2 | 5 |
| Shaun Murphy | 1 | 3 | 1 | 0 | 1 |
| Ronnie O'Sullivan | 4 | 24 | 4 | 4 | 11 |
| John Parrott | 1 | 9 | 1 | 0 | 1 |
| Neil Robertson | 1 | 6 | 0 | 0 | 1 |
| Mark Williams | 2 | 16 | 2 | 2 | 2 |
|
||||||||||||||||||||
|
|||||
