Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyNeofunkcjonalizm – teoria mówiąca, że proces integracji może się rozwijać, poprzez znalezienie nowych obszarów wspólnej polityki, które należą do innych dziedzin życia; przeciwieństwo dążenia do integracji prowadzącej do federalizmu[1]. Teoria powstała w połowie lat 50. XX wieku za sprawą Ernesta Hassa.
Spis treści |
Neofunkcjonalizm nawiązując do liberalnej myśli politycznej kładł nacisk na konieczność pogodzenia interesów i konfliktów grupowych z ideą wspólnego dobra systemu jako całości. Neofunkcjonaliści utożsamiali państwo z instytucją rządu, elitami politycznymi. Sposobem pomagającym osiągnąć porozumienie pomiędzy rywalizującymi elitami politycznymi jest zgodne myślenie co do procedur utrzymania porządku społecznego oraz technik rozstrzygania sporów. Haas uwazał, że społeczeństwo ma charakter heterogeniczny a podstawę stabilności systemu stanowi umiejętne rozstrzyganie konfliktów. Twierdził, że współczesne państwo funkcjonuje przypominając olbrzymia machinę biurokratyczną, w której kontakty społeczne sa powierzchownie sformalizowane. Istotę koncepcji neofunkconalistycznej głosi teza, że proces integracji społecznej jest rezultatem interakcji sił politycznych, grup nacisku, instytucji międzynarodowych. Zdaniem Hassa grupy nacisku odgrywają ważniejszą rolę w procesie integracji niż partie polityczne.Szczególnie elity reprezentujące stan gospodarki stanowią dynamiczną siłe rozwoju w państwach pluralistycznych. Istnieje także możliwość współpracy w innych dziedzinach życia jak polityka społeczna, edukacja, ale własnie sektor gospodarki stanowi główny ośrodek aktywności. Integracja w podejściu neofunkcjonalistycznym wiąże się z pojawieniem wspólnoty politycznej, której instytucje posiadają prawodawstwo nadrzędne wobec państw narodowych. Istotne w neofunkcjonaloizmie jest to, że jest zwrócenie uwagi na znaczenie psychologicznego aspektu zachowania się elit w procesie integracyjnym zakończonym powstaniem nowego systemu politycznego. Neofunkcjonalizm nie wypowiada się jednoznacznie co do powstałej struktury,zwracając uwagę na sam proces, pozostawiając kwestię instytucji za otwartą. Istotny cechą charakteryzującą neofunkcjonalizm jest także problem podejmowania decyzji.Hass wyróżnia trzy sposoby podejmowania decyzji; każdy z nich będąc wskaźnikiem zaawansowania tworzenia się wspólnoty politycznej jest zarazem momentem przejścia do etapu następnego:
Neofunkcjonalizm miał ogromny wpływ na opis i wyjaśnienie procesu integracji europejskiej, zwłaszcza od momentu powstania Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.Potwierdzeniem teorii neofunkcjonalizmu była działalność Komisji w sferze propozycji z 1960 r. dotyczących ustanowienia wspólnych taryf celnych wobec krajów EFTA.Powstanie Wspólnej Polityki Rolnej wydawało się kolejnym sukcesem metody neofunkcjonalistycznej. Polityka ta była rozszerzeniem unii celnej na sektor rolnictwa, oznaczając usunięcie barier w handlu artykułami rolniczymi pomiędzy państwami ówczesnej “Szóstki” i ustanowienie wspólnego systemu kontyngentów i stabilności cen.
