Neokantyzm

Neokantyzm - nurt filozoficzny zapoczątkowany w drugiej połowie XIX wieku, który wyrażał sprzeciw wobec heglizmu oraz materializmu przyrodoznawczego. Nazwa "neokantyzm" pochodzi stąd, że neokantyści szukali inspiracji w filozofii Kanta.

Oddziaływanie

Neokantyzm był wpływowym kierunkiem, który odnowił zainteresowanie Kantem i wpłynął na wielu filozofów XX wieku, m.in. Edmunda Husserla, Martina Heideggera, Nicolai Hartmanna, Gottloba Fregego, Rudolfa Carnapa czy Maxa Webera.

Znaczący przedstawiciele

Zmodyfikowana klasyfikacja Traugotta K. Oesterreicha (1880-1949):

Kierunek fizjologiczny:

• Hermann Helmholtz (1821-1894)
• Friedrich Albert Lange (1828-1875)
• Hans Vaihinger (1852-1933)

Krytycyzm psychologiczny:

• Jakob Friedrich Fries (1773 - 1843)
• Leonard Nelson (1882-1927)
• Hans Cornelius (1863–1947)

Kierunek metafizyczny:

• Otto Liebmann (1840-1912)
• Friedrich Paulsen (1846-1908)
• Johannes Volkelt (1848-1930)

Krytycyzm relatywistyczny:

• Georg Simmel (1858-1918)
• Gustaw Radbruch (1878-1949)

Kierunek realistyczny (krytyczny realizm):

• Alois Riehl (1844-1924)
• Ryszard Hönigswald (1875-1947)
• Oswald Külpe (1862 - 1915)

Kierunek logistyczny - szkoła marburska:

• Herman Cohen (1842-1918)
• Paul Natorp (1854-1924)
• Ernest Cassirer (1874-1945)
• Nicolai Hartmann (1882-1950)

Krytycyzm teoretyczno-aksjologiczny - szkoła badeńska:

• Wilhelm Windelband (1848-1915)
• Henryk Rickert (1863-1936)
• Hugo Münsterberg (1863–1916)
• Brunon Bauch (1877-1942)
• Emil Lask (1875-1915)