Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Nico | |
 |
|
| Imię i nazwisko | Christa Päffgen |
| Pseudonim | Nico |
| Link do zdjęcia | Nico w 1966 r. |
| Data i miejsce urodzenia | 16 października 1938 Kolonia |
| Data i miejsce śmierci | 18 lipca 1988 Ibiza |
| Instrument | fisharmonia, klawesyn, fortepian, tamburyn |
| Typ głosu | kontralt |
| Zawód | modelka, aktorka, piosenkarka |
| Powiązania | The Velvet Underground |
| Współpracownicy | |
| John Cale, Brian Eno, Lou Reed | |
| Zespół | |
| The Velvet Underground | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
Nico (właśc. Christa Päffgen) (ur. 16 października 1938 w Kolonii – zm. 18 lipca 1988 na Ibizie) – modelka, aktorka, piosenkarka, jedna z muz Andy'ego Warhola. Zasłynęła jako wokalistka The Velvet Underground, którego to zespołu altowiolista i współzałożyciel John Cale znacząco ukształtował jej własny dorobek muzyczny jako producent muzyczny, instrumentalista, kompozytor i autor śpiewanych przez nią piosenek i tekstów[1].
Spis treści |
Ojciec Nico zginął w obozie koncentracyjnym. Szkołę porzuciła wcześnie, bo w wieku 13 lat. W wieku 14 lat zaczęła pracować jako modelka. Po jakimś czasie wyjechała na Ibizę, natępnie do Paryża, by wreszcie trafić do Nowego Jorku. W Nowym Jorku uczyła się aktorstwa u Lee Strasberga. Była na tym samym roku nauki, co Marilyn Monroe. W 1960 zagrała epizodyczną rolę w Słodkim życiu (La Dolce Vita), filmie Federico Felliniego. Nico zażywała dużo narkotyków. Jej kariera piosenkarki zaczęła się obok Andy'ego Warhola i grupy The Velvet Underground.
W 1967 roku poznała Jima Morrisona, który namówił ją do kontynuowania śpiewania. Byli przez jakiś czas kochankami. Dla niego zmieniła swój blond kolor włosów na rudy. Po śmierci Morrisona nagrała pod wpływem tego wydarzenia swoją wersję The End.
Miała syna Christiana Aarona Boulogne'a ze związku z Alainem Delonem, który nie uznał go jako syna.
Swojego syna widywała rzadko, raz nawet nie widzieli się przez 3 lata. W latach 70. Nico wyjechała do Paryża, jednak aż do wczesnych lat 80. wydała tylko 2 albumy. Powoli traciła chęć życia, podobno nie ruszała się z domu bez torby heroiny. W latach 80. od tego narkotyku uzależnił się również jej syn, który doprowadził się do takiego stanu, że musiał być podtrzymywany przy życiu przez maszynę. Dźwięk maszyny Nico nagrała i umieściła na jednym ze swoich albumów.
Zmarła na Ibizie (Hiszpania). Przyczyną śmierci był atak serca spowodowany wypadkiem podczas jazdy na rowerze.
Prochy Nico zostały zakopane w grobie jej matki, na małym cmentarzu w Berlinie. Była wielką muzą licznych artystów: Andy'ego Warhola, Jimmy'ego Page'a, Boba Dylana, Lou Reeda, Jacksona Browne'a i Iggy'ego Popa oraz wspomnianego już Johna Cale'a, który z nią współpracował muzycznie najwięcej.
