| Nicolas Kiefer |
 |
| Państwo |
Niemcy |
| Miejsce zamieszkania |
Sievershausen  |
| Data i miejsce urodzenia |
5 lipca 1977
Holzminden  |
| Wzrost |
183 cm |
| Masa ciała |
80 kg |
| Gra |
praworęczna, oburęczny backhand |
| Status profesjonalny |
1995 |
| Zakończenie kariery |
2010 |
| Gra pojedyncza |
| Wygrane turnieje |
6 |
| Najwyżej w rankingu |
4 (10 stycznia 2000) |
| Australian Open |
SF (2006) |
| Roland Garros |
4R (2005) |
| Wimbledon |
QF (1997) |
| US Open |
QF (2000) |
| Gra podwójna |
| Wygrane turnieje |
3 |
| Najwyżej w rankingu |
56 (17 lutego 2003) |
| Australian Open |
2R (2004) |
| Roland Garros |
1R (2001, 2003, 2004) |
| Wimbledon |
2R (2003) |
| US Open |
1R (2002) |
Nicolas Kiefer (ur. [ lipca 1977 w Holzminden) – niemiecki tenisista, zwycięzca turniejów rangi ATP Tour w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentant Niemiec w Pucharze Davisa, wicemistrz olimpijski w deblu z igrzysk olimpijskich w Atenach z 2004.
Kiefer ma za sobą bogatą karierę juniorską; w 1995 sklasyfikowano go na 2. miejscu na świecie wśród juniorów (za Argentyńczykiem Mariano Zabaletą), wygrał w 1995 dwa juniorskie turnieje wielkoszlemowe (Australian Open i US Open), był w finale Wimbledonu oraz półfinale French Open.
Występuje w gronie tenisistów zawodowych od 1995. W przeciągu swojej kariery wygrał sześć turniejów rangi ATP Tour w grze pojedynczej oraz trzynastokrotnie był finalistą tych rozgrywek. Najlepszym wynikiem wielkoszlemowym Niemca jest półfinał Australian Open z roku 2006, gdzie wyeliminował po drodze m. in. Sébastiena Grosjeana; przegrał ze Szwajcarem Rogerem Federerem.
W grze podwójnej Niemiec ma w swoim dorobku trzy triumfy z cyklu ATP Tour. W 2004 wywalczył razem z Rainerem Schüttlerem srebrny medal podczas olimpiady w Atenach. Niemiecka para pokonała po drodze utytułowany hinduski debel Mahesh Bhupathi-Leander Paes, jednak pojedynek finałowy przegrała z Chilijczykami Fernando Gonzálezem i Nicolásem Massú[1].
W latach 1998-2009 Kiefer reprezentował Niemcy w Pucharze Davisa. Rozegrał przez ten okres dla zespołu 26 meczów, wygrywając z nich 12 (10 w singlu i 2 w deblu). W 2005 zdobył wraz z zespołem Drużynowy Puchar Świata.
Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 4. miejscu w styczniu 2000, natomiast w zestawieniu deblistów w połowie lutego 2003 zajmował 56. pozycję. Pod koniec grudnia 2010 roku Kiefer ogłosił zakończenie kariery tenisowej[2].
[edytuj] Statystyki turniejowe
| Legenda |
| Wielki Szlem |
| Tennis Masters Cup |
| ATP Masters Series |
| Igrzyska Olimpijskie |
| ATP 500 Series |
| ATP 250 Series |
[edytuj] Gra pojedyncza
[edytuj] Mistrz (6)
[edytuj] Finalista (13)
| Nr |
Rok |
Turniej |
Nawierzchnia |
Przeciwnik w finale |
Wynik finału |
| 1. |
1997 |
Singapur |
Dywanowa |
Magnus Gustafsson |
6:4, 3:6, 3:6 |
| 2. |
1999 |
Dubaj |
Twarda |
Jérôme Golmard |
4:6, 2:6 |
| 3. |
1999 |
Wiedeń |
Twarda |
Greg Rusedski |
7:6(7), 6:2, 3:6, 5:7, 4:6 |
| 4. |
2001 |
Moskwa |
Dywanowa |
Jewgienij Kafielnikow |
4:6, 5:7 |
| 5. |
2002 |
Halle |
Trawiasta |
Jewgienij Kafielnikow |
6:2, 4:6, 4:6 |
| 6. |
2003 |
Halle |
Trawiasta |
Roger Federer |
1:6, 3:6 |
| 7. |
2004 |
Memphis |
Twarda |
Joachim Johansson |
6:7(5), 3:6 |
| 8. |
2004 |
Scottsdale |
Twarda |
Vince Spadea |
5:7, 7:6(5), 3:6 |
| 9. |
2004 |
Los Angeles |
Twarda |
Tommy Haas |
6:7(6), 4:6 |
| 10. |
2004 |
Indianapolis |
Twarda |
Andy Roddick |
2:6, 3:6 |
| 11. |
2005 |
Moskwa |
Dywanowa |
Igor Andriejew |
7:5, 6:7(3), 2:6 |
| 12. |
2005 |
Petersburg |
Dywanowa |
Thomas Johansson |
4:6, 2:6 |
| 13. |
2008 |
Toronto |
Twarda |
Rafael Nadal |
3:6, 2:6 |
[edytuj] Starty wielkoszlemowe
| Turniej |
1996 |
1997 |
1998 |
1999 |
2000 |
2001 |
2002 |
2003 |
2004 |
2005 |
2006 |
2007 |
2008 |
2009 |
2010 |
Wygrane turnieje |
Bilans w turnieju |
Australian Open |
1R |
– |
QF |
3R |
QF |
2R |
1R |
– |
1R |
1R |
SF |
– |
1R |
– |
– |
0 / 10 |
16–10 |
French Open |
– |
1R |
2R |
1R |
1R |
1R |
1R |
2R |
2R |
4R |
3R |
– |
– |
2R |
– |
0 / 11 |
9–10 |
Wimbledon |
– |
QF |
3R |
2R |
1R |
4R |
3R |
1R |
1R |
3R |
– |
3R |
3R |
1R |
1R |
0 / 13 |
18–13 |
US Open |
– |
– |
3R |
3R |
QF |
1R |
1R |
2R |
4R |
4R |
– |
2R |
1R |
2R |
– |
0 / 11 |
17–11 |
[edytuj] Gra podwójna
[edytuj] Mistrz (3)
[edytuj] Finalista (1)
Przypisy
[edytuj] Bibliografia