Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Nierozwiązane problemy w matematyce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Nierozwiązane problemy w matematyce są to problemy rozpatrywane przez matematyków, ale dotychczas nierozwiązane. Często mają charakter hipotez, które są najprawdopodobniej prawdziwe ale wymagają dowodów.

Trzy największe matematyczne problemy starożytności zostały rozstrzygnięte przez dziewiętnastowiecznych matematyków którzy udowodnili, że linijka i cyrkiel nie są wystarczające do przeprowadzenia dokładnego:

W świecie naukowym popularne są listy otwartych kwestii organizowane przez znanych naukowców i organizacje. W szczególności istnieją listy otwartych problemów matematycznych:

Z biegiem czasu wiele problemów umieszczonych na tych listach udaje się rozwiązać i przestają one być problemami otwartymi – z hipotez zmieniają się w twierdzenia. W szczególności większość (z 23) problemów postawionych przez Hilberta w roku 1900 została już rozwiązana.

Bardziej szczegółowe są zestawienia otwartych problemów tworzone przez matematyków w określonych specjalnościach. Do najbardziej znanych należą:

Spis treści

[edytuj] Aksjomatyczna teoria mnogości

[edytuj] Algebra

[edytuj] Analiza matematyczna

\gamma =\lim_{n \to \infty}\left(1+ \frac{1}{2} + \frac{1}{3}  +\dots+ \frac{1}{n} - \ln(n)\right)=\lim_{n \to \infty}\left(\sum_{k=1}^n\frac{1}{k} - \ln(n)\right).
Wartość stałej wynosi około 0,57721 56649. Występuje we wielu wzorach (na przykład: w transformacjach Laplace'a logarytmu naturalnego). Jeśli jest liczbą wymierną to jej mianownik musi mieć ponad 10242080 cyfr[7].

[edytuj] Analiza numeryczna

[edytuj] Geometria

[edytuj] Kombinatoryka

[edytuj] Mechanika

[edytuj] Równania różniczkowe

\ddot x - \lambda (1-x^2)\dot x + \omega ^ 2 x = 0

[edytuj] Teoria dowodu

[edytuj] Teoria grafów

[edytuj] Teoria liczb

[edytuj] Analityczna teoria liczb

gdzie \tau(k) — ilość dzielników liczby k, \gammaStała Eulera.
Nie wiadomo jednakże przy jakiej najmniejszej wartości \theta wzór ten pozostanie prawidłowym[18].
Dolną granicą \theta jest \frac{1}{4} (G.H. Hardy, 1916[19]). Górną granicą jest \frac{131}{416} ( M.N. Huxley, 2003[20]).

[edytuj] Hipotezy dotyczące liczb doskonałych

[edytuj] Hipotezy dotyczące liczb pierwszych

Sekwencja Nazwa Uwagi
2^n-1 Liczby Mersena Największa (47) znana (od 2008 roku) to 2 43 112 609 - 1. Posiada 22 978 189 cyfr. Jest to największa aktualnie znana liczba pierwsza[33].
n^2+1 4-ty problem Landau Największą znaną liczbą tego typu jest 50 177[34].
n\cdot 2^n+1 Liczby Cullena W kwietniu 2005 Mark Rodenkirch odkrył największą znaną liczbę pierwszą Cullena dla n = 1 354 828[35].
2^{2^n}+1 Liczby Fermata Największa obecnie znana liczba pierwsza Fermata to F4 = 216 + 1 = 65 537.
F_n Liczby pierwsze ciągu Fibonacciego David Broadhurst i Bouk de Water w 2001 roku udowodnili, że największą obecnie znaną liczbą pierwszą ciągu Fibonacciego jest liczba F(81 839). Zawiera ona 17 103 cyfr. Aktualnie (od listopada 2011), przypuszcza się (Henri Lifchitz), że największą liczbą pierwszą ciągu Fibonacciego może być F(1 968 721)[36].
pary (n,\;n+2) Liczby pierwsze bliźniacze Największa znana (od 2009 roku) pierwsza z pary liczb bliźniaczych to 65 516 468 355 × 2 333 333 + 1. Liczba ta zawiera 100 355 cyfr[33].
pary (n,\;2n+1) Liczby pierwsze Sophie Germain Aktualnie (od marca 2010) największą znaną liczbą pierwszą Sophie Germain jest 183 027 × 2265 440 - 1. Liczba ta zawiera 79 911 cyfr[37].

[edytuj] Hipotezy dotyczące liczb zaprzyjaźnionych

[edytuj] Równanie diofantyczne

[edytuj] Inne problemy

{c_{n+1}} =
\begin{cases}
  \frac{1}{2}c_n  & \mbox{gdy } c_n  \mbox{ jest parzysta}\\
  3c_n + 1           & \mbox{gdy } c_n \mbox{ jest nieparzysta}
\end{cases}
Hipoteza Collatza stwierdza, że niezależnie od jakiej liczby c0 wystartujemy, w końcu dojdziemy do liczby 1. (Przykład: c0=3. I dalej 10, 5, 16, 8, 4, 2, 1.) Wykazano prawdziwość hipotezy Collatza dla liczb c0 aż do 258[40].

[edytuj] Problemy rozwiązane niedawno

Henri Poincaré
Grigorij Perelman
Johannes Kepler w 1610 r.
  • Twierdzenie o czterech barwach:
    • Dla każdego skończonego grafu planarnego \left(V, E\right) istnieje funkcja k:\,V\rightarrow\left\{ k_1,k_2,k_3,k_4\right\}, taka że \forall_{\{v_1,v_2\}\in E}\left(k(v_1)\neq k(v_2)\right) , czyli możliwe jest przypisanie każdemu z jego wierzchołków jednej z czterech liczb 1, 2, 3 i 4 w taki sposób, aby żadne sąsiednie wierzchołki nie miały przyporządkowanej tej samej liczby.
      W praktyce twierdzenie to określa, że każdą mapę "polityczną" można pokolorować wykorzystując 4 kolory.
    • (Appel i Haken, 1977);
Przykładowe pokolorowanie mapy czterema barwami
Pierre de Fermat
Andrew Wiles

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

  1. В. Д. Мазуров, Е. И. Хухро: Коуровская тетрадь. Нерешенные вопросы теории групп. Wyd. Издание 17-е, дополненное, включающее Архив решенных задач. Новосибирск: Российская академия наук. Сибирское отделение. Институт математики, 2010. [dostęp 2011-04-19].  (ros.)
  2. Филиппов В.Т., Харченко В.К., Шестаков И.П.: Днестровская тетрадь. Нерешенные проблемы теории колец и модулей. Wyd. четвертое издание. 1993. [dostęp 2011-04-18].  (ros.)
  3. Wojciech Guzicki, Piotr Zakrzewski: Wykłady ze wstępu do matematyki: wprowadzenie do teorii mnogości. Warszawa: PWN, 2005. ISBN 83-01-14415-7. 
  4. Agnieszka Wojciechowska: Elementy logiki i teorii mnogości. Warszawa: PWN, 1979. ISBN 83-01-00756-7. 
  5. {Teoria Galois} [online. Wikipedia : wolna encyklopedia]. [dostęp 2011-04-15].
  6. {Grupa Galois} [online. Wikipedia : wolna encyklopedia]. [dostęp 2011-04-15].
  7. OEIS: Decimal expansion of Euler's constant (or Euler-Mascheroni constant) gamma (ang.). [dostęp 2008-12-10].
  8. G.H. Hardy, J.E. Littlewood. The zeros of Riemann's zeta-function on the critical line. „Math. Zeits.”, s. 283–317, 1921. 
  9. Paweł F. Góra: Metody Rungego-Kutty. marzec 2001. [dostęp 2011-04-20].
  10. Erich Friedman: Two Dozen Unsolved Problems in Plane Geometry (ang.). 2004-03-27. [dostęp 2011-04-20].
  11. Tobias Kreisel, Sascha Kurz: There are integral heptagons, no three points on a line, no four on a circle (ang.). W: Department of Mathematics, University of Bayreuth, D-95440 Bayreuth, Germany [on-line]. 7th November 2006. [dostęp 2011-04-20].
  12. J. J. Sylvester, Thoughts on Inverse Orthogonal Matrices, Simultaneous Sign-Successions, and Tesselated Pavements in Two or More Colours, with Applications to Newton's Rule, Ornamental Tile-Work, and the Theory of Numbers, London Edinburgh and Dublin, Philos. Mag. and J. Sci. 34, 461-475, (1867)
  13. Dragomir Ž Đoković. Hadamard matrices of order 764 exist. „Combinatorica”. 28 (4), s. 487–489, 2008. doi:10.1007/s00493-008-2384-z (ang.). 
  14. 2. Конь-хамелеон. W: Е. Гик: Шахматы и математика. Москва: 1983, s. 176. [dostęp 2011-04-23].  (ros.)
  15. Takashi Kanamaru: Van der Pol oscillator (ang.). Scholarpedia, 2007. [dostęp 2011-04-19].
  16. Richard Kaye: Models of Peano arithmetic. Oxford University Press, 1991. ISBN 0-19-853213-X. 
  17. B. Bollobás, P. A. Catlin, Paul Erdős. Hadwiger's conjecture is true for almost every graph. „European Journal on Combinatorics”. 1, s. 195–199, 1980 (ang.). [dostęp 2011-04-25]. 
  18. Weisstein, Eric W.: Dirichlet Divisor Problem . (ang.). MathWorld--A Wolfram Web Resource. [dostęp 2011-04-23].
  19. I: Classical Theory.. W: Montgomery, Hugh: Multiplicative Number Theory. Cambridge: C. Vaughan, 2007, seria: Cambridge University Press.. ISBN 9780521849036.  (ang.)
  20. Huxley, M. N.. Exponential Sums and Lattice Points III.. „Proc. London Math. Soc.”, 2003. 5910-609 (ang.). 
  21. Greathouse, Charles, Weisstein, Eric W.: Odd Perfect Number. (ang.). MathWorld--A Wolfram Web Resource. [dostęp 2011-04-15].
  22. Weisstein, Eric W.: Perfect Number. (ang.). MathWorld--A Wolfram Web Resource. [dostęp 2011-04-15].
  23. Artin's conjecture on primitive roots (ang.). [dostęp 2011-04-12].
  24. Weisstein, Eric W.: Brocard's Conjecture. (ang.). MathWorld--A Wolfram Web Resource. [dostęp 2011-04-25].
  25. Weisstein, Eric W.: Gilbreath's Conjecture (ang.). MathWorld--A Wolfram Web Resource. [dostęp 2011-04-15].
  26. Chris K. Caldwell: Gilbreath's conjecture (ang.). 1992. [dostęp 2011-04-14].
  27. Christian Goldbach: Lettre XLIII (niem.). 1742-06-07. [dostęp 2011-04-12].  Cytat: Przedruk listu Goldbacha do Eulera z dnia 7 czerwca 1742, w którym po raz pierwszy formułuje on hipotezę.
  28. Deshouillers, Effinger, Te Riele, Zinoviev: A complete Vinogradov 3-primes theorem under the Riemann hypothesis. Cz. 3. Electronic Research Announcements of the American Mathematical Society: 1997, s. 99-104. [dostęp 2011-04-12].  (ang.)
  29. Legendre's Conjecture (ang.). [dostęp 2011-04-14].
  30. Ribenboim, P.: The New Book of Prime Number Records. Wyd. 3. New York: Springer-Verlag, 1996, s. 132-134 oraz 206-208.  (ang.)
  31. Alphonse de Polignac, Recherches nouvelles sur les nombres premiers. Comptes Rendus des Séances de l'Académie des Sciences (1849)
  32. Weisstein, Eric W.: Integer Sequence Primes (ang.). MathWorld--A Wolfram Web Resource. [dostęp 2011-04-15].
  33. 33,0 33,1 33,2 The Largest Known Primes (ang.). [dostęp 2011-04-16].
  34. A002496. Primes of form n^2 + 1. (ang.). W: The On-Line Encyclopedia of Integer Sequences! [on-line]. [dostęp 2011-04-18].
  35. Weisstein, Eric W.: Cullen Number. (ang.). MathWorld--A Wolfram Web Resource. [dostęp 2011-04-16].
  36. PRP Top Records (ang.). [dostęp 2011-04-16].
  37. Sophie Germain (ang.). [dostęp 2011-04-16].
  38. 38,0 38,1 Mariano García, Jan Munch Pedersen, Herman te Riele. Amicable Pairs, a Survey. , 05 2003. P.O. Box 94079, 1090 GB Amsterdam (NL): Copyright © 2003, Stichting Centrum voor Wiskunde en Informatica. ISSN 1386-3711 (ang.). [dostęp 2011-04-15]. 
  39. Weisstein, Eric W.: Erdős-Straus Conjecture (ang.). MathWorld--A Wolfram Web Resource. [dostęp 2011-04-23].
  40. Weisstein, Eric W.: Collatz Problem. (ang.). MathWorld--A Wolfram Web Resource. [dostęp 2011-04-24].
  41. Weisstein, Eric W.: Euler Brick (ang.). MathWorld--A Wolfram Web Resource. [dostęp 2011-04-15].
  42. pod redakcją Marka Kubale: Optymalizacja dyskretna, modele i metody kolorowania grafów.. WNT, 2002. 
  43. Stanisław P. Radziszowski: Small Ramsey Numbers (ang.). Department of Computer Science Rochester Institute of Technology, 1994-06-11, NY 14623 [dostęp 2011-04-12].

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne

  1. Clay Mathematics Institute (ang.). [dostęp 2011-04-16].
  2. Tim S Roberts: Unsolved Problems in Number Theory, Logic and Cryptography (ang.). [dostęp 2011-04-16].
  3. Weisstein, Eric W.: Unsolved Problems. (ang.). MathWorld--A Wolfram Web Resource. [dostęp 2011-04-16].
  4. Open Problems In Mathematics And Physics: Open questions (ang.). 2009. [dostęp 2011-04-16].
  5. Michael Waldschmidt. Open Diophantine Problems. „Moscow Mathematical Journal”. 4 (1), s. 245-305, 2004 (ang.). [dostęp 2011-04-16]. 
  6. Open Problem Garden (ang.). [dostęp 2011-04-16].  Cytat: Zbiór otwartych problemów matematycznych tworzony przez użytkowników internetu
  7. MathPro Press: Unsolved Problem of the Week Archive (ang.). [dostęp 2011-04-16].
  8. The Largest Known Primes (ang.). [dostęp 2011-04-16].
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Nierozwiązane_problemy_w_matematyce&oldid=31094092
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty