Jakobina (Nika) Strzemińska (ur. 6 listopada 1936 roku w Łodzi, zm. 13 października 2001 w Warszawie) − polska lekarka, psychiatra, pisarka, propagatorka sztuki swoich rodziców, twórców światowego modernizmu: rzeźbiarki Katarzyny Kobro i malarza Władysława Strzemińskiego.
W latach 1955−60 studiowała na Akademii Medycznej w Łodzi (1961 rok − dyplom lekarski), natomiast w latach 1961−65 na Uniwersytecie Łódzkim (1965 roku − dyplom z antropologii). Pracowała w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, gdzie w 1971 roku uzyskała specjalizację w dziedzinie psychiatrii, a w 1974 roku stopień doktora (praca doktorska Współzależność pewnych cech antropometrycznych z przebiegiem schizofrenii). Jako lekarz okrętowy (pierwsza kobieta w historii Polski) pływała na polskich statkach handlowych (przez 17 lat). Pracowała m.in. w Szpitalu Tworkowskim, współpracowała z Polską Fundacją Alzheimerowską.
Autorka prac m.in. z zakresu antropologii i psychiatrii, opowieści morskich i serii reportaży, książek poświęconych rodzicom: Sztuka, miłość i nienawiść. O Katarzynie Kobro i Władysławie Strzemińskim (2001), Katarzyna Kobro (2004, poszerzona wersja książki wydanej po włosku w Mediolanie we wrześniu 1998 roku) oraz scenariuszy filmowych: Pośmiertny tryumf Władysława Strzemińskiego (1993) oraz Katarzyna Kobro rzeźbiarka (1998). Inicjatorka (wraz z Georgiem Kobro) przyznawanej w Łodzi od 2001 roku Nagrody im. Katarzyny Kobro. Bohaterka audycji Szkic do portretu Remigiusza Grzeli (2001, II Programu Polskiego Radia).
Została pochowana w Łodzi, w grobie matki, w części prawosławnej Cmentarza Doły.