Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyNizina Mandżurska (chin. upr.: 东北平原; chin. trad.: 東北平原; pinyin: Dōngběi Píngyuán; dosł. „Nizina Chin Północno-Wschodnich”), także Nizina Songliao (chin. upr.: 松辽平原; chin. trad.: 松遼平原; pinyin: Sōngliáo Píngyuán) – nizina w północno-wschodnich Chinach, w dorzeczu Sungari i Liao He, nad Zatoką Liaotuńską. Otoczona Górami Wschodniomandżurskimi oraz Wielkim i Małym Chinganem. Rozciąga się na długości ok. 1000 km i szerokości 300–400 km. Zajmuje obszar zapadliska tektonicznego wypełnionego osadami aluwialnymi i lessami o powierzchni ok. 350 tys. km²[1]. Wznosi się maksymalnie na wysokość 300 m n.p.m.[2].
Rozległe obszary czarnoziemów stepowych umożliwiły rozwój rolnictwa[3]. Na Nizinie Mandżurskiej uprawia się pszenicę, soję, buraki cukrowe, kukurydzę, jęczmień, proso, sorgo, ziemniaki, len, na południu także ryż i konopie[4]. Ponadto rozpowszechniona jest hodowla koni i owiec oraz pszczelarstwo[5]. Ważny region przemysłowy i górniczy z bogatymi złożami rud żelaza, węgla kamiennego i ropy naftowej. Główne miasta to Shenyang, Anshan, Changchun i Harbin[2].
