Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
|
|||||
| Dewiza: Munit Haec et Altera Vincit (Te utwierdza, a inne przezwycięża) | |||||
 |
|||||
| język urzędowy | angielski, francuski, szkocki gaelicki | ||||
| Stolica | Halifax | ||||
| Największe miasto | Halifax | ||||
| Premier | Darrell Dexter | ||||
| Gubernator porucznik | Mayann Francis | ||||
| Reprezentacja w parlamencie - przedst. w Izbie Gmin - przedst. w Senacie |
11 10 |
||||
| Powierzchnia Całkowita • Ziemia • Woda |
2006 55 284 km² 55 284 km² 3,5% |
||||
| Ludność • Całkowita (2001) • Gęstość |
942 700 17,67 os./km² |
||||
| Akces po Konfederacji | rok – 1867 (jako pierwsza) |
||||
| Strefa czasowa | UTC-4 | ||||
| Informacja pocztowa • Kod pocztowy • ISO 3166-2 • Skrót pocztowy • Pierwsza litera kodu |
902 CA-NS NS B |
||||
| Strona internetowa | www.gov.ns.ca | ||||
| Oficjalne symbole prowincjonalne | |||||
Nowa Szkocja (Nova Scotia, Nouvelle-Écosse) – prowincja Kanady leżąca nad Atlantykiem. Prowincja zajmuje całość półwyspu o tej samej nazwie, wyspę Cape Breton oraz szereg drobnych wysp. Nowa Szkocja graniczy od zachodu z Nowym Brunszwikiem. Prowincja ma połączenia promowe z Nową Fundlandią, Wyspą Księcia Edwarda, z Wyspami Magdaleny oraz ze stanem Maine. Stolicą, a zarazem największym miastem prowincji, jest Halifax.
Spis treści |
Gubernator porucznik jest przedstawicielem głowy państwa, monarchy angielskiego w prowincji. Choć gubernator mianowany jest przez monarchę, następuje to automatycznie po rekomendacji premiera prowincji. Funkcje gubernatora porucznika są czysto honorowe i ceremonialne, choć teoretycznie może on wpływać na kształt polityki prowincjonalnej.
Parlament Nowej Szkocji The Nova Scotia Legislature składa się współcześnie z 52 deputowanych Members of the Nova Scotia Legislative Assembly w skrócie MLA. Wybierani są oni w 52 jednomandatowych okręgach wyborczych. Partia zdobywająca większość w parlamencie tworzy rząd prowincjonalny, a jej przewodniczący zostaje Premierem prowincji. Druga co do liczebności partia w parlamencie otrzymuje status oficjalnej opozycji.
W obecnej 38. kadencji parlamentu miejsca w parlamencie podzielone są następująco:
Po dane historyczne na temat składu parlamentów zobacz: Zgromadzenie Legislacyjne Nowej Szkocji.
Premier Nowej Szkocji jest szefem rządu prowincjonalnego w tej prowincji. Posiada on bardzo szerokie uprawnienia, pozwalające prowadzić skuteczne rządy, jeśli tylko ma zapewnione poparcie w parlamencie. Premierem zostaje lider partii zdobywającej większość w parlamencie. Jeśli z jakichś powodów, w czasie trwania kadencji parlamentu przewodniczący rządzącej partii zostaje zmieniony, następuje automatyczna zmiana na stanowisku premiera prowincji.
Nowa Szkocja podzielona jest na osiemnaście hrabstw:
Zobacz: lista jednostek samorządowych Nowej Szkocji.
Nowa Szkocja jest półwyspem połączonym z lądem przesmykiem o kilkudziesięciokilometrowej szerokości. Od zachodu pomiędzy półwysep a stały ląd wcina się Zatoka Fundy a dalej Basen Minas, gdzie występują największe przypływy na naszej planecie. Od północy obmywają ją cieśniny Northcumberland i Cabota. Całe wschodnie wybrzeże otwarte jest na Atlantyk. Częścią prowincji jest leżąca na północy wyspa Cape Breton, oddzielona od stałego lądu wąską cieśniną. Istnieje stałe połączenie mostowe pomiędzy obiema częściami prowincji. Półwysep ma charakter lekko pofałdowanej niziny. Bogata, szczególnie na wschodnim wybrzeżu, linia brzegowa jest wysokim klifem. Jedynym wzniesieniem prowincji jest Wyżyna Przylądka Bretońskiego znajdująca się w północnej części wyspy Cape Breton, z najwyższym szczytem Białe Wzgórze 532 m n.p.m., oraz niski grzbiet leżący wzdłuż wschodnich wybrzeży, z najwyższym wzniesieniem na wysokości 360 m n.p.m. Na południu wyspy znajduje się przylądek Sable.
Obie części prowincji przecinają liczne strumienie. Największymi rzekami są St. Marys i Clyde. Istnieje też wiele jezior, do największych należą Bras d'Or (1099 km²)[1] i Rossignol.
Nowa Szkocja posiada bogate i płytko położone złoża rud. Przez stulecia centrum hutniczym było Sydney. Kamień budowlany i gips jest kopaliną wydobywaną w kopalniach odkrywkowych i kamieniołomach. Drewno nie jest ważnym zasobem, ponieważ w silnie zasolonym klimacie drzewa nie rosną zbyt wysokie. Wielu mieszkańców żyje z turystyki i rybołówstwa. To drugie jest ograniczone przetrzebieniem zasobów morskich. Od niedawna eksploatowane i ciągle badane podmorskie złoża ropy naftowej dają nadzieję na rozwinięcie nowej gałęzi przemysłu wydobywczego.
Nowa Szkocja otoczona jest ze wszystkich stron oceanem, który kształtuje klimat prowincji. Wody oceaniczne zachowują względnie stałą temperaturę +8 do +12 °C. Zimy są wietrzne i wilgotne, lecz raczej łagodne, ze średnimi temperaturami stycznia –6 do –4 °C. Zima trwa 110 do 140 dni. Wiosny krótkie i kapryśne. Ciepłe, lecz nie upalne lata, z średnimi temperaturami lipca +17,4 °C w Halifaksie. Zdarzają się jednak dni, gdy w nocy temperatura spada nawet do +6 °C. Przeciągająca się jesień jest raczej wilgotna i chłodna. Cechą charakterystyczną są mgliste dni. Rocznie notuje się średnio 122 dni gęstej mgły w Halifaksie. Nawet w pogodne dni słońce rozproszone jest delikatną mgiełką. Mgła może pojawić się znienacka, a widoczność być ograniczona do 0,5 m. Roczne opady wynoszą od 1600 mm na północy do 1000 mm na południu. Opady śniegu są niewielkie i stanowią zaledwie 15% opadów. Istotnym elementem klimatu Nowej Szkocji są silne wiatry pochodzące z resztek huraganów uderzających południowe USA. Prędkość wiatru może przekraczać 150 km/h (średnia roczna 22 km/h na wybrzeżu i 15 km/h wewnątrz lądu). Huragany docierają rzadko. Huragan Beth 15-16 sierpnia 1971 spowodował 296 mm opad deszczu, niszcząc wiele mostów i budynków. Burze połączone z wyładowaniami atmosferycznymi zdarzają się średnio 10 dni w roku.
Siła robocza Nowej Szkocji wynosi 474 200, co przy bezrobociu na poziomie 9,7% daje 428 400 zatrudnionych. Głównymi dziedzinami gospodarki są (dane za rok 2002):
Kolonizację Nowej Szkocji rozpoczęli w 1604 Francuzi, a w 1621 włączyli się w nią także Brytyjczycy. Spór o prawa do terenów rozstrzygnęły traktat St-Germain-en-Laye w 1632 i traktat z Bredy w 1667 przyznając prawa do terenów Francji. W ten sposób powstała kolonia zwana Akadią. Akadia, przemianowana na Nową Szkocję powróciła w większej części w ręce brytyjskie na mocy traktatu z Aix-la Chapelle. Pozostałe części Akadii stały się częścią Nowej Szkocji po wojnie siedmioletniej zakończonej pokojem paryskim. Z czasem z Nowej Szkocji wydzielono dwie inne kolonie Nowy Brunszwik i Wyspę Księcia Edwarda. W 1848 Nowej Szkocji nadano status samorządnego dominium. W połowie XIX w. z 350 tysiącami mieszkańców Nowa Szkocja była jednym z najsilniejszych społecznie i gospodarczo dominiów północnoamerykańskich. W 1867 Nowa Szkocja, nie bez wewnętrznych tarć, przystąpiła do Konfederacji Kanady.
+
|
|||||||
|
||||||||||
