Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł przedstawia sytuację tylko z polskiej perspektywy. Zajrzyj na stronę dyskusji i pomóż go poprawić. |
Numer kierunkowy, właściwie wskaźnik strefy numeracyjnej (WSN) – numer telefoniczny, który był przydzielony dla określonego terytorium, wybierany przed właściwym numerem abonenta, umożliwiający taryfikację rozmów międzystrefowych, międzynarodowych oraz zwiększenie ilości dostępnych numerów poprzez ich powtarzalność w różnych regionach.
W Polsce, numer kierunkowy został dodany do 7-cyfrowego numeru abonenta, co stworzyło 9-cyfrowy, niepowtarzalny numer w całym kraju. Obecnie numery abonentów nie muszą zaczynać się od starych numerów kierunkowych, np. w Warszawie numer może zaczynać się od cyfr 87x xxx xxx, które tworzą stary wskaźnik suwalskiej strefy numeracyjnej.[potrzebne źródło]
Przykładowo w Polsce, aby dodzwonić się do Warszawy z dowolnej części kraju, należało wybrać numer kierunkowy, czterocyfrowy numer operatora sieci międzymiastowej (tzw. prefiks, zazwyczaj każdy operator obsługujący miejscową sieć proponował usługę wyboru domyślnego prefiksu, wówczas te cztery cyfry można było pominąć) i potem 9-cyfrowy numer abonenta, który zaczynał się, np. od cyfr: 22. Jest numer strefy warszawskiej. Numery kierunkowe dla poszczególnych obszarów w Polsce przydzielane są przez ministra właściwego ds. łączności (obecnie Minister Administracji i Cyfryzacji) w plan planie numeracji krajowej.
W następstwie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych, począwszy od 5 grudnia 2005 r. w Polsce obowiązuje zamknięty plan numeracji krajowej. Oznacza to, że międzystrefowe numery kierunkowe w Polsce przestały istnieć i stały się integralną częścią każdego numeru. Wybranie numeru do dowolnego abonenta w Polsce polegało na wybraniu „0”, numeru operatora[1], a następnie indywidualnego 9-cyfrowego numeru abonenckiego.
Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych, począwszy od dnia 30 września 2009 roku nie należy wybierać „0” przed 9-cyfrowym numerem abonenta.
Nadal można było wybierać numer w starym formacie, jednak abonent słyszał wtedy komunikat o zmianie numeracji w ruchu krajowym. Okres przejściowy trwał do 15 maja 2010 roku. Po tym dniu wybranie jednego zera na początku numeru skutkowało komunikatem z informacją o zmianie numeracji. Od 16 stycznia 2011 roku wybranie „0” na początku numeru abonenta skutkuje komunikatem „nie ma takiego numeru”.
Pojęcie numer kierunkowy w języku polskim powstało w czasach, gdy w Polsce rozpoczęto stopniowe wdrażanie automatycznego zestawiania połączeń międzymiastowych. W latach 1960-tych w poszczególnych relacjach powstały tzw. systemy „miasto-miasto” z bardzo chaotyczną numeracją. W określonym kierunku (do danego miasta) funkcjonowały różne numery kierunkowe z różnych miast początkowych. Na przykład numer kierunkowy w relacji Poznań-Warszawa był inny niż z Łodzi do Warszawy. Tym samym numer kojarzono z relacją lub kierunkiem, a nie z docelowym obszarem czyli strefą. Dopiero na kolejnym etapie automatyzacji połączeń międzymiastowych oficjalnie wprowadzono pojęcie wskaźnika strefy numeracyjnej, potocznie nadal zwanego numerem kierunkowym. Nazwa numer kierunkowy w odniesieniu do połączeń krajowych na znaczeniu straciła na znaczeniu po włączeniu wskaźników stref numeracyjnych do krajowego numeru abonenckiego w grudnia 2005 r. Obecnie nadal stosowana jest w odniesieniu do wskaźników innych krajów.
