| Nur Mohammed Taraki | |
| Data i miejsce urodzenia | 15 lipca 1916 Ghazni |
| Data śmierci | 14 września 1979 |
| Przynależność polityczna | Ludowo-Demokratyczna Partia Afganistanu |
| Okres urzędowania | od 30 kwietnia 1978 do 14 września 1979 |
| Poprzednik | Muhammad Daud Chan |
| Następca | Hafizullah Amin |
| Przynależność polityczna | Ludowo-Demokratyczna Partia Afganistanu |
| Okres urzędowania | od 1 maja 1978 do 27 marca 1979 |
| Poprzednik | Muhammad Daud Chan |
| Następca | Hafizullah Amin |
Nur Mohammed Taraki (ur. 15 lipca 1916, zm. 14 września 1979) - afgański polityk komunistyczny i pisarz tworzący w języku paszto, prezydent i premier Afganistanu w latach 1978-1979.
W 1965 był jednym z głównych założycieli Ludowo-Demokratycznej Partii Afganistanu. Został jej sekretarzem generalnym. W 1978, po przewrocie wojskowym objął funkcję przewodniczącego Rady Rewolucyjnej Afganistanu, szefa państwa i premiera. Przyjął wówczas tytuł Wielkiego Przywódcy Rewolucji Kwietniowej. Wprowadzony pod jego przewodnictwem ustrój socjalistyczny spotkał się z dużym sprzeciwem w Afganistanie, a po wezwaniu przez mułłów do świętej wojny, powstańcy szybko opanowali większość terytorium kraju. Poprosił wówczas o wsparcie ZSRR, a we wrześniu 1979 został podjęty przez Breżniewa na Kremlu. Moskwa dostarczała jego reżimowi broni, sprzętu wojskowego i doradców wojskowych, początkowo nie zakładając interwencji zbrojnej.
Został zamordowany na polecenie swojego zastępcy Hafizullaha Amina. Przywiązano go ręcznikiem do łóżka, a następnie uduszono poduszką. Konwulsje trwały piętnaście minut[1].
Jego dorobek pisarski to realistyczne powieści i opowiadania z życia wsi afgańskiej, m.in. Dy Bang muzafire (1958) i Zara (1962).
|
|||||||