Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyOCaml (Objective Caml) to obiektowy funkcyjny język programowania, który istnieje w wersji zarówno interpretowanej jak i kompilowanej, przy czym kompilowany Ocaml to jeden z najszybszych języków funkcyjnych. OCaml jest tworzony przede wszystkim we francuskim akademickim instytucie badawczym INRIA od 1985 roku. Jest dostępny na licencji LGPL.
Ocaml jest statycznie typizowany z inferencją typów.
Do Ocamla jest dość dużo bibliotek oraz istnieje pokaźna liczba rozszerzeń i programów pomocniczych, takich jak:
Programy napisane w Ocamlu zajmują czołowe miejsca w ICFP Programming Contest.
Ocaml wywodzi się z rodziny języków Meta Language, podobnie jak Standard ML.
Spis treści |
Uwaga: Informacje te odnoszą się do systemów uniksowych. W innych systemach pewne rzeczy należy wykonywać inaczej.
Pliki źródłowe ocamla mają rozszerzenie ml, pliki z sygnaturami - odpowiednik plików nagłówkowych w C - rozszerzenie mli. Nie ma tu jednak żadnego preprocesora i literalnego włączania nagłówków - pliki sygnaturowe są najzwyczajniej kompilowane. Zwykle nie ma potrzeby tworzenia osobnych plików sygnaturowych i Ocaml automatycznie generuje sygnatury na podstawie plików ml.
Istnieją trzy sposoby wykonywania programów ocamlowych:
W wyniku działania kompilatorów Ocamla powstają pliki:
System typów opiera się na typach bazowych takich jak:
Czyli liczby całkowite. Operacje na nich to m.in. +, -, *, /.
let x = 2 + 2 * 2;; print_int x;;
Liczby zmiennoprzecinkowe mają osobny zestaw operacji, co zmniejsza znacznie czytelność, ale jest konieczne ze względu na sposób działania systemu inferencji typów.
Operacje te zwykle kończą się kropką, np. +., -., *., /..
let y = 2.0 +. 2.0 *. 2.0;; print_float y;;
Pojedyncze znaki umieszcza się w pojedynczym cudzysłowie:
let c = '\n';; print_char c;;
Do zamieniania znaków na ich wartości numeryczne i na odwrót służą int_of_char oraz char_of_int.
Łańcuchy tekstowe umieszcza się w podwójnym cudzysłowie:
let s = "Ala ma kota\n";; print_string s;;
Wartości logiczne - true i false. Operacje to not, ||, && itd.
Typ pusty, wartość tylko ().
Oraz na typach pochodnych takich jak:
Lista elementów danego typu to 'a list, np. [1; 2; 3] to lista typu int list, a [2.71; 3.14; 6.28] to lista typu float list.
Krotka to zestaw ustalonej liczby wartości o przyporządkowanych im na stałe, lecz niekoniecznie tych samych, typach zmiennych. Krotką jest np. para (2, "napis"), czy trójka (3, 2, 3.14). Branie krotek w nawiasy nie jest konieczne, lecz zwiększa czytelność programu.
Alternatywa to zestaw konstruktorów, które mogą być parametryzowane (wtedy typ ma podwartości równe wszystkim możliwym wartościom parametru) bądź też nie (istnieje tylko jedna wartość z takim konstruktorem). Jeśli potrzebny jest konstruktor, który przyjmuje więcej niż jeden parametr, używa się krotki.
Na przykład zdefiniujmy typ foo mający dwa konstruktory - Foo o parametrze int i Bar o parametrze string:
type foo = Foo of int | Bar of string;; let print_foo = function Foo n -> print_int n | Bar s -> print_string s ;; print_foo (Foo 2);; print_foo (Bar "Napis")
Przykładem predefiniowanej polimorficznej alternatywy jest typ 'a option. Np. dla typu int option poprawnymi wartościami są None i Some 4.
(* komentarz *) let rec fib n = if n < 2 then n else fib (n-1) + fib (n-2) ;; (* inny sposób, wykorzystujący dopasowanie do wzorca *) let rec fibb = function | 0 -> 0 | 1 -> 1 | n -> fibb (n-1) + fibb(n-2) ;; print_string "Hello, world !\n";; print_int (fib (2+2*2));; print_newline ();;
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
