Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| ORP Komendant Piłsudski | |
| Historia | |
| Stocznia | Aktiebolaget Crichton, Turku, Finlandia |
| Położenie stępki | 1 grudnia 1916 |
| Wodowanie | 24 stycznia 1917 |
 Marynarka Wojenna (2RP) |
|
| Wejście do służby | Finlandia: 3 listopada 1920 Polska: 29 grudnia 1920 |
| Wycofanie ze służby | 16 września 1943  III Rzesza |
| Los okrętu | złomowany |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | standardowa: 350 t pełna: 438,3 t |
| Długość | 50,04 m |
| Szerokość | 6,92 m |
| Zanurzenie | 2,9 m |
| Prędkość | 15,6 w vmaks./10 w vek. |
| Zasięg | 950 Mm/przy vek.; 700 Mm/przy vmaks. |
| Załoga | (do 1928) 47 ludzi, w tym 4 oficerów; (od 1935) 57 ludzi, w tym 3 oficerów |
| Napęd | |
| 2 tłokowe maszyny parowe o mocy łącznej 1150 KM; 2 kotły; 2 śruby | |
| Uzbrojenie | |
| 2 działa Schneider wz. 97 kal. 75 mm (2 x I) 2 nkm-y Hotchkiss kal. 13,2 mm (1 x II) 2 karabiny maszynowe Maxim wz. 1908 (2 x I) |
|
| Wcześniejsza nazwa | Łun  RosjaTurunmaa  Finlandia |
| Następna nazwa | Heisternest III Rzesza |
ORP "Komendant Piłsudski" – kanonierka Marynarki Wojennej II RP (znak taktyczny "P").
Spis treści |
Budowę okrętu rozpoczęto w 1916 roku w fińskiej stoczni A/B Crichton w Turku dla floty rosyjskiej, miała one nosić nazwę "Łun" i była kanonierka typu Vodorez. Po zakończeniu jednak I wojny światowej nieukończony jeszcze okręt przejęła Finlandia i otrzymał on wtedy nazwę "Turunmaa", a jej budowę zakończono 26 stycznia 1920 roku. Nie wcielono go jednak do floty fińskiej, lecz wystawiono na sprzedaż wraz z należącą do tego samego typu kanonierką "Karjala". Została ona w kwietniu 1920 roku zakupiona przez Polską Marynarkę Wojenną.
18 października 1920 Minister Spraw Wojskowych zatwierdził dla okrętu nazwę "Komendant Piłsudski"[1] dla upamiętnienia zasług Józefa Piłsudskiego. W tym czasie okręt klasyfikowany był jako "statek wojenny awizo". 29 grudnia 1920 w Gdańsku na ORP "Komendant Piłsudski" podniesiona została polska bandera wojenna. Już w marcu 1921 wyruszyła ona w pierwszy oficjalny rejs do Kłajpedy, gdzie udała się z polską delegacją. Następnie udała się do Finlandii wraz z załogą dla drugiej zakupionej przez Polskę kanonierki ORP "Generał Haller". Po powrocie do Polski obie kanonierki zostały włączone w skład utworzonej Grupy Kanonierek Dywizjonu Ćwiczebnego.
W następnych latach na oprócz zadań szkoleniowych kanonierka wspólnie z ORP "Generał Haller" lub samodzielnie wykonała szereg rejsów do państw nad bałtyckich – Łotwy, Litwy, Danii, Szwecji.
1 czerwca 1930 roku w związku z reorganizacją Polskiej Marynarki Wojennej ORP "Komendant Piłsudski" został włączony w skład Dywizjonu Minowców, a w styczniu 1932 roku do Grupy Okrętów Podwodnych. 27 września 1932 roku został przeniesiony do rezerwy i przydzielony do Komendy Portu Wojennego w Gdyni.
31 stycznia 1935 roku rozkazem dowódcy floty kontradm. Józefa Unruga okręt skierowano do generalnego remontu, który przeprowadzono od 1 kwietnia 1935 do stycznia 1936 roku w Warsztatach Portowych Marynarki Wojennej na Oksywiu.
Po zakończeniu remontu 20 stycznia 1936 roku okręt został wcielony do powtórnie utworzonego Dywizjonu Minowców, w składzie którego był do 1939 roku.
W chwili wybuchu II wojny światowej okręt znajdował się w porcie wojennym na Oksywiu, gdzie 1 września 1939 roku odpierał ataki lotnicze na port, Następnie okręt wyszedł w morze wraz z głównymi siłami polskiej floty zmierzającymi w kierunku Helu, w składzie stawiacza min ORP "Gryf", niszczyciela ORP "Wicher", sześciu trałowców i bliźniaczej kanonierki ORP "Generał Haller", w celu osłony operacji minowania Rurka. Na wodach Zatoki Puckiej polski zespół został zaatakowany przez niemieckie bombowce nurkujące i kanonierka uczestniczyły w odpieraniu ich ataków. 2 września okręt zawinął do portu w Helu, gdzie rozkazem dowódcy Morskiej Obrony Wybrzeża został zakotwiczony i przekształcony w baterię pływającą. 1 października 1939 roku w związku z rozpoczęciem rozmów na temat kapitulacji ORP "Komendant Piłsudski" został zatopiony przez własną załogę w porcie w Helu.
Po zajęciu portu przez Niemców, okręt wydobyto i po wyremontowaniu wcielono go w grudniu 1939 roku do Kriegsmarine pod nazwą "Heisternest" jako jednostka doświadczalna. Początkowo stacjonował w Danii w Aalborg, następnie w Kolonii i w 1943 roku we Francji, gdzie 16 września 1943 roku został zatopiony przez bomby lotnicze w porcie Nantes.
|
|
|
||||||||
