| ORP Piorun | |
ORP "Piorun" po powrocie do Plymouth |
|
| Historia | |
| Stocznia | stocznia John Brown, Clydebank, Wielka Brytania |
| Położenie stępki | 26 lipca 1939 |
| Wodowanie | 7 maja 1940 jako HMS "Nerissa" |
| Nazwa | ORP "Piorun" |
| Wejście do służby | 5 listopada 1940 |
| Wycofanie ze służby | 1946 |
| Nazwa | HMS "Noble" |
| Los okrętu | złomowany w 1955 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | standardowa – 1773 t pełna – 2384 t |
| Długość | 112 m |
| Szerokość | 10,7 m |
| Zanurzenie | 3 m |
| Prędkość | 36 węzłów |
| Załoga | 200 marynarzy i oficerów |
| Napęd | |
| moc: 40 000 KM | |
| Uzbrojenie | |
| 6 dział 120 mm, 1 działo plot 102 mm, 4 działka plot 40 mm, 2 działka plot 20 mm, 5 wyrzutni torped 533 mm, 4 miotacze bomb głębinowych, 2 wyrzutnie bomb głębinowych |
|
ORP Piorun – niszczyciel brytyjski typu N przekazany Polskiej Marynarce Wojennej 5 listopada 1940 w zamian za utracony pod Narwikiem niszczyciel ORP "Grom". Zbudowany w stoczni John Brown w Clydebank w latach 1939–1940. Podczas wojny nosił oznaczenie taktyczne "G65". Przed przekazaniem Polskiej Marynarce Wojennej pływał pod nazwą HMS "Nerissa".
W maju 1941 brał udział w poszukiwaniach niemieckiego pancernika "Bismarck", podczas których wsławił się odnalezieniem "Bismarcka" i nawiązaniem z nim kontaktu bojowego w nocy 26 maja 1941. Około jednej godziny, od 22.37 do 23.50 polski okręt manewrował w zasięgu widzialności pancernika, który go niecelnie ostrzeliwał. "Piorun" oddał również trzy niecelne salwy, o znaczeniu raczej symbolicznym (nie mogły one wyrządzić poważniejszych szkód). Od września 1941 do początku 1943 brał udział w eskortowaniu konwojów na Oceanie Atlantyckim i Morzu Śródziemnym. Od lipca do listopada 1943 uczestniczył w wielu operacjach u brzegów Sycylii. W czerwcu 1944 brał udział w inwazji w Normandii oraz w bitwach morskich pod Ouessant (9 czerwca) i Jersey (14 czerwca). Potem zatopił torpedą niemiecki łamacz blokady "Sauerland"[1].
"Piorun" został zwrócony Wielkiej Brytanii 28 września 1946 roku po przepłynięciu pod biało-czerwoną banderą 218 000 mil morskich. Eskortował 81 konwojów. W czasie służby zatopił cztery okręty nawodne, uszkodził dwa (i trzy następne – prawdopodobnie), zestrzelił jeden samolot[2].
Dowódcy:
Załogę okrętu stanowiła w większości uratowana część załogi "Groma". Od 12 lutego 1945 służył na okręcie por. mar. Zbigniew Plezia, awansowany na tym okręcie do stopnia kapitana.
|
||||||||||||||||
|
|||||||||||