Obóz harcerski – forma wypoczynku dzieci i młodzieży, wyjazd zorganizowanej grupy harcerzy, najczęściej drużyny, trwający powyżej 5–6 dni, przeciętnie 3 tygodnie[1][2]. Jest podstawową formą pracy harcerskiej[3].
Spis treści |
Wyróżnia się następujące rodzaje obozów harcerskich[1]:
Wyjazdową formą wypoczynku podobną do obozu, ale przeznaczoną dla młodszych – zuchów, jest kolonia zuchowa. Formą krótszą niż obóz, trwającą do 5 dni, jest biwak.
W Związku Harcerstwa Polskiego wszystkie obozy i inne formy wypoczynku letniego przyjęto określać mianem Harcerskiej Akcji Letniej (HAL), a zimowego – Harcerskiej Akcji Zimowej (HAZ). Wyróżnia się także Nieobozową Akcję Letnią (NAL) i Nieobozową Akcję Zimową (NAZ) – organizowane w miejscu zamieszkania.
Dzięki temu, że obóz trwa średnio 21 dni, instruktor może zorganizować podczas nich zajęcia będące odpowiednikiem ponad 100 zbiórek harcerskich. Harcerze zdobywają więc większość doświadczenia na obozie.
| „ |
Otwarta, świeża atmosfera i koleżeństwo, wyrobione przez stałe ogniska, stwarzają najlepszy nastrój wśród chłopców i dają drużynowemu okazję daleko lepszą, niż jakakolwiek inna do ujęcia mocno swoich chłopców i wywarcia na nich osobistego wpływu. |
” |
| — Robert Baden-Powell, twórca scoutingu, Wskazówki dla skautmistrzów[4] | ||
Na kilka dni przed obozem rozpoczyna się "kwaterka". Polega na przygotowaniu miejsca na obóz, zbudowaniu podstawowych obiektów obozu np. kuchni czy świetlicy. W kwaterce zwyczajowo bierze udział kadra oraz starsi harcerze. Potem następuje część właściwa obozu. Na zakończenie, podczas "depionierki" (rozpionirki), wszystkie obiekty zostają rozbite i teren wraca do pierwotnej postaci.
Większość środowisk posiada własne zwyczaje, związane z historią drużyny, szczepu bądź hufca. Jednak część utrwaliła się w wielu środowiskach harcerskich. Do najpopularniejszych należą: