Obóz koncentracyjny Gonars utworzony został przez Włochów podczas II wojny światowej w roku 1942 w miejscowości Gonars w północno-wchodnich Włoszech (nieopodal dzisiejszej granicy ze Słowenią, w prowincji Udine).
Obóz koncentracyjny włoscy faszyści uruchomili tam 23 lutego 1942. W pierwszym transporcie przywieziono 5343 osoby, w tym 1643 dzieci, z okolic Lublany, a także z innych obozów (na wyspie Rab i z Monigo nieopodal Treviso). W obozie przetrzymywani byli głównie obywatele Jugosławii, przede wszystkim Słoweńcy i Chorwaci, ale także osoby innych narodowości.
Obóz zlikwidowano 8 września 1943, zaraz po kapitulacji Włoch. Uczyniono wiele, by usunąć materialne dowody jego istnienia: budynki zburzono, materiały budowlane wykorzystano do budowy innych obiektów w mieście (m.in. okolicznego przedszkola), a teren obozu zamieniono na łąkę.
Jedynie w roku 1973 ustawiono na miejscowym cmentarzu pomnik zaprojektowany przez jugosłowiańskiego rzeźbiarza Miodraga Živkovića, a szczątki 453 ofiar umieszczono w dwóch podziemnych kryptach. Szacuje się, że jeszcze ok. 50 innych osób zginęło w tym obozie wskutek głodu i tortur.