Objaw Argylla Robertsona

Objaw Argyll Robertsona to patologiczny objaw występujący podczas badania odruchów źreniczych na światło i akomodację (nastawienie).

Znamienne dla tego objawu cechy to:

• brak zwężenia źrenicy przy jej oświetleniu – brak bezpośredniej i konsensualnej reakcji źrenic na światło
• prawidłowa reakcja źrenic (zwężenie) na zbliżający się przedmiot – zachowany odruch źrenic na zbieżność i nastawność
• powolne rozszerzanie źrenic w ciemności
• obuoczny charakter zmian

Dodatni objaw Argylla Robertsona świadczy o uszkodzeniu dośrodkowej drogi odruchowej (zwykle okolicy okołowodociągowej śródmózgowia) przed osiągnięciem jądra nerwu III.

Do chorób wywołujących go należą:

• kiła trzeciorzędowa – obecnie znaczenie praktycznie tylko historyczne
• stwardnienie rozsiane
• guzy szyszynki
• encefalopatia cukrzycowa

Obecność tego objawu poucza nas także, że w obrębie śródmózgowia włókna odruchu na światło są rozdzielone od włókien odruchu na akomodację.

Historia

Nazwa objawu upamiętnia jego odkrywcę, szkockiego oftalmologa i chirurga Douglasa Argylla Robertsona (1837-1909). W 1869 napisał dwa artykuły opisujące objaw u pacjentów z kiłą.

Bibliografia

• Jan Tatoń, Anna Czech Ogólna diagnostyka internistyczna (Warszawa 1991) ISBN 83-200-1496-4

Linki zewnętrzne

• Argyll Robertson's syndrome w bazie Who Named It (ang.)

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.