Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Oblężenie Tal al-Zaatar Libańska wojna domowa |
|||||||||||||||||
 William Hawi i falangiści w Tal-Zaatar
|
|||||||||||||||||
| Czas | 22 czerwca 1976 – 12 sierpnia 1976 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Bejrut - obóz uchodźców Tal al-Zaatar | ||||||||||||||||
| Terytorium | Liban | ||||||||||||||||
| Wynik | Zdobycie i zniszczenie obozu przez milicje chrześcijańskie. | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
Oblężenie Tal al-Zaatar[1] – walki o kontrolę nad bejruckim obozem dla uchodźców Tal al-Zaatar między milicjami chrześcijańskim a zbrojnymi formacjami palestyńskimi podczas wojny domowej w Libanie.
Spis treści |
Powstały w 1948 r. obóz uchodźców Tal al-Zaatar (Tel el-Zaatar) mieścił się w północno-wschodnim Bejrucie i był największym oraz najlepiej umocnionym obozem palestyńskim. Obejmował terytorium o powierzchni ok. 1,85 km2 i podzielony był na pięć części zarządzanych przez poszczególne frakcje OWP: Al-Fatah, Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny - Główne Dowództwo (Ahmad Dżibril), Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (Georges Habasz), Ludowo-Demokratyczny Front na rzecz Wyzwolenia Palestyny (Nayef Hawatmeh) oraz As-Saika. Posiadał silne fortyfikacje, bunkry i wiele podziemnych tuneli, tworzących skomplikowany system obronny. Broniło go ok. 2,5 tys. fedainów przemieszanych z ludnością cywilną. Z terenu obozu Palestyńczycy mogli swobodnie ostrzeliwać dzielnice chrześcijańskie we wschodnim Bejrucie.
4 stycznia 1976 r. powstał wokół obozu zbrojny kordon złożony z członków milicji Tanzim i Grupy Marouna Khoury’ego. Pierwszy szturm na pozycje palestyńskie nastąpił 22 czerwca. W ataku wzięło udział 500 „Tygrysów”, 500 Strażników Cedrów, 300 żołnierzy z formacji Tanzim i 100 – osobowy oddział z tzw. Grupy Marona Khoury’ego, do których przyłączyło się 100 falangistów Williama Hawiego. Dowództwo sił chrześcijańskich spoczywało w rękach rady, w skład której wchodzili: Dany Szamun (Ahrar), Etienne Sakr, Charles Akl (obaj SC), Georges Adwan (Tanzim), Maron Khoury (GMK), a ze strony libańskiej armii Michel Aoun i Fuad Malek. Walkom o Tal al-Zaatar towarzyszyły ciężkie boje w samej stolicy i terenach na północ od Bejrutu, zwłaszcza w mieście Ain Tura, położonym między Zahle i Dżuniją, równocześnie ruszyła palestyńska ofensywa w północnym Libanie[2]. Podczas zaciętych starć Palestyńczykom udało się nawet przerwać pierścień oblężenia. Mimo rozkazów dowódców chrześcijańskich zdarzały się przypadki mordowania cywilów. 29 czerwca chrześcijanie zajęli obóz Dżisr al-Basza. W lipcu do oblegających dołączyło kolejnych 100 falangistów i 350 "Tygrysów" wycofanych z innych frontów. Sytuacja obrońców stała się beznadziejna, kiedy 6 sierpnia oddziały chrześcijańskie zdobyły sąsiednią, muzułmańską dzielnicę Nabaa. Siły atakujących wzrosły do ponad 2000 żołnierzy. Mimo licznych zaproszeń do poddania się oraz tragicznej sytuacji wśród ludności cywilnej, Jaser Arafat z premedytacją odmawiał wydania zgody na kapitulację, co tylko zwiększało liczbę ofiar. Dzięki mediacjom Czerwonego Krzyża udało się kilkakrotnie ogłosić zawieszenie broni. Pozwoliło to ewakuować większość cywilów. 12 sierpnia, po 52 dniach oblężenia, Tal al-Zaatar padł.
Straty poniesione podczas batalii były poważne. Po stronie palestyńskiej zginęło ok. 2 tys. osób, ponad 4 tys. było rannych[3]. Poległo ponad 400 członków chrześcijańskich milicji. Ewakuowaną ludność cywilną rozmieszczono w innych obozach palestyńskich oraz w zdobytym przez OWP mieście Damur.
