Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Obrona Paryża Wojny napoleońskie |
|||||||||||||||||
 La Barrière de Clichy, mal. H. Vernet
|
|||||||||||||||||
| Czas | 30–31 marca 1814 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Paryż, Francja | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo sprzymierzonych | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| VI koalicja antyfrancuska |
|---|
|
Lützen - Budziszyn - Großbeeren - Kaczawa - Drezno - Kulm - Dennewitz - Lipsk - Hanau - Sehested - Saint-Dizier - Brienne - La Rothière - Mincio - Champaubert - Montmirail - Château-Thierry - Vauchamps - Mormant - Montereau - Bar-sur-Aube - Craonne - Laon - Reims - Arcis-sur-Aube - Claye-Souilly - Fère-Champenoise - Tuluza - Obrona Paryża |
Obrona Paryża – oblężenie, które miało miejsce w końcowym okresie wojen napoleońskich wiosną roku 1814. Francuska przegrana i w konsekwencji zajęcie stolicy Francji przez wojska VI koalicji, przyspieszyło abdykację cesarza Napoleona I.
Spis treści |
W roku 1813 cesarz Napoleon, po wycofaniu się z resztkami Wielkiej Armii z Rosji, zdołał częściowo odbudować swe siły, ale sprzymierzeni, na stronę których przeszła Austria, pokonali go w "Bitwie Narodów" pod Lipskiem. Władca austriacki, cesarz Franciszek I, był zainteresowany w zawarciu pokoju z Francją, ale car Aleksander I i król pruski Fryderyk Wilhelm III zamierzali dokonać najazdu na Francję i obalić Napoleona. Ponieważ Napoleon zajął Moskwę, dlatego Aleksander chciał zająć Paryż, chociaż od blisko czterystu lat żadna obca armia nie przekroczyła bram miasta.
Armie austriacka, rosyjska i pruska zostały połączone pod naczelnym dowództwem feldmarszałka księcia Schwarzenberga, ale rzeczywistymi wodzami byli rosyjski car i pruski król, którzy towarzyszyli armii. Ich siły liczyły około 100 000 żołnierzy[1].
Napoleon powierzył obronę Paryża swemu bratu Józefowi, który miał do dyspozycji 20 000 żołnierzy regularnej armii marszałka Marmonta oraz około 30 000 Gwardii Narodowej i Gwardii Cesarskiej marszałków Moncey'ego i Mortiera[2].
29 marca armia sprzymierzonych stanęła pod Paryżem obozem. Żołnierze rosyjscy, którzy nigdy nie byli tak daleko od ojczyzny, złamali szyki, by rzucić okiem na stolicę Francji. Następnego dnia rano miał się zacząć szturm.
O świcie 30 marca siły rosyjskie w centrum uderzyły na Gwardię Cesarską spychając ją w kierunku przedmieścia Romainville. W kilka godzin później Prusacy, dowodzeni przez Blüchera, uderzyli na północ od miasta na obrońców Aubervilliers, ale bez większego zapału. Wartenburg zdobył pozycję obronną Saint-Maur na południowym zachodzie. Rosjanie próbowali kontynuować atak na swoim odcinku, ale zostali odrzuceni gwałtownym kontratakiem Gwardii, która skutecznie powstrzymywała ofensywę do czasu, gdy na jej tyłach pojawiły się oddziały pruskie.
Rosjanie przystąpili do ataku na wzgórze Montmartre'u gdzie znajdowała się od początku bitwy główna kwatera Józefa. Tu walczyli Krakusi i polska artyleria.
W obronie Porte St. Denis do ostatniego pocisku strzelały baterie Bujalskiego, Piętki i Walewskiego, gen. Michał Sokolnicki na czele 3. kompanii gwardii honorowej polskiej, resztkami Gwardii Narodowej i studentami politechniki bronił Buttes Chaumont i baterii obsługiwanej przez studentów. W walkach o pozycję La Barrière de Clichy wyróżnili się inni Polacy: gen. Pac, szef szwadronu Dwernicki ze swoimi eklererami, mjr Szymanowski, szwoleżerowie kpt. Zajączka.
Z atakowanej stolicy uciekł Józef Bonaparte, a marszałek Marmont skontaktował się z wodzami koalicji i zawarł z nimi potajemne porozumienie. Wkrótce wyprowadził wojska z miasta w stronę Wersalu, gdzie zostały błyskawicznie otoczone przez przeważające siły nieprzyjaciela i zmuszone do poddania się. Idący w tylnej straży szwadron ułanów polskich zbuntował się, oderwał od kolumny i poszedł do Fontainebleau, do cesarza.
Aleksander zaproponował dość łagodne warunki dla obrońców - zadeklarował się jako ten, co "niesie Francji pokój, a nie zniszczenie i wojnę". 31 marca minister Talleyrand wręczył carowi klucze do bram stolicy. Jeszcze tego samego dnia armie sprzymierzonych wkroczyły do Paryża, na czele z Aleksandrem i królem pruskim. Napoleon był oburzony poddaniem Paryża i zdradą Marmonta. Kilka dni później (6 kwietnia) został zmuszony przez własnych marszałków do abdykacji.
