| Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: rozbudować sekcję Konstrukcja. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Odtwarzacz CD – elektroniczne urządzenie cyfrowe służące do odtwarzania płyt CD z nagranym dźwiękiem w formacie Audio za pomocą wiązki lasera, w Polsce początkowo znane pod nazwą gramofon laserowy cyfrowy, gramofon cyfrowy[1] lub dyskofon[2] albo też odtwarzacz płyt kompaktowych[3].
Pierwsze odtwarzacze CD pojawiły się w pierwszej połowie lat 80. XX wieku i były konstruowane jako dodatkowe urządzenia do podłączenia do wież stereo.
Pierwszym produkowanym seryjnie na świecie odtwarzaczem CD był Sony CDP-101, którego premiera rynkowa odbyła się w Tokio 1 października 1982 roku[4].
W roku 1986 na rynku oferowanych było ok. 100 typów odtwarzaczy CD wytwarzanych przez 30 producentów. Średnia cena kształtowała się na poziomie 1000 DM (RFN). Do połowy roku 1986 w RFN sprzedano 500 tysięcy odtwarzaczy CD i około 6 milionów płyt CD[5].
Obecnie, w dobie miniaturyzacji urządzeń elektronicznych, odtwarzacze są również umieszczane w jednej obudowie wraz ze wzmacniaczem, tunerem oraz (obecnie coraz rzadziej) magnetofonem. Takie urządzenia potocznie nazywane są mini-wieżami. Wciąż jednak najwyższą jakość odtwarzanego dźwięku można uzyskać z wielosegmentowych systemów hi-fi.
Istnieją różne rodzaje odtwarzaczy CD. Jednym z nich jest przenośny odtwarzacz z wyjściem słuchawkowym, potocznie zwany discmanem od nazwy odtwarzacza produkowanego przez firmę Sony.
W Polsce produkcją gramofonów laserowych cyfrowych zajmowały się zakłady Łódzkie Zakłady Radiowe Fonica na przełomie lat 80/90. XX wieku – seria gramofonów CDF.