Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyOficerska Szkoła Topografów - W styczniu 1918 dowództwo Polskiej Siły Zbrojnej (PSZ) (Polnische Wehrmacht) w porozumieniu z niemieckim Urzędem Pomiarowym utworzyło w Warszawie Wojskową Szkołę Mierniczą. Zadaniem Szkoły było przygotowanie oficerów wojskowej służby geograficznej do pomiarów topograficznych na ziemiach polskich. Kierownictwo Szkoły składało się z oficerów niemieckich - topografów i triangulatorów. Słuchaczami byli wyłącznie Polacy - oficerowie armii zaborczych i Legionów, w większości po studiach technicznych, podlegający dowództwu PSZ. W Szkole działały 3 sekcje: triangulacyjna, topograficzna i fotogrametryczna. Wykłady były po niemiecku. Tempo nauczania w trybie wojennym. Po czterech miesiącach wykładów oficerów kierowano do prac w polu. Szkoła przetrwała do listopada 1918, do czasu rozbrajania Niemców.
12 listopada 1918 zgodnie z rozkazem ówczesnego kierownika MSWoj. płk. J. Wroczyńskiego Szkoła rozpoczęła działalność pod kierownictwem polskiego dowództwa pod taką samą nazwą. Była to pierwsza wojskowa szkoła techniczna w odrodzonym Państwie. Zajęcia rozpoczęto 13 listopada. Obsadę Szkoły określał Rozkaz dzienny ministra Spraw Wojskowych nr 14 z 19 grudnia 1918. Dyrektorem nauk wyznaczono mjr. Józefa Krautzingera. 6 lutego 1919 Szkołę przemianowano na Oficerskie Kursy Miernicze i podporządkowano szefowi Sztabu Generalnego. Komendantem został płk. Jan Morawski. W pierwszym kursie uczestniczyło 61 oficerów. 23 lipca 1919 Kursy przemianowano na Oficerską Szkołę Topografów i Geodetów. 11 października 1919 Szkołę przemianowani na Oficerską szkołę Topografów przy Instytucie Wojskowo-Geograficznym (WIG) i podporządkowano ją na prawach referatu kierownikowi Wydziału II Topograficznego WIG. W czasie wojny polsko-bolszewickiej nauka w Szkole była przerwana. W walkach zginęło kilku oficerów skierowanych na front. W 1922 Szkołę podporządkowano szefowi WIG. Nauka trwała 2 lata, dzieliła się na kursy: zimowy - teoretyczny i letni - praktyczny. W Szkole wykładali wybitni profesorowie: Edward Warchałowski, Stanisław Lenkiewicz, Franciszek Kępiński, Stanisław Staszewski. Wykładali też oficerowie Francuskiej Misji Wojskowej. W 1924 Szkoła otrzymała statut wyższej uczelni. W czerwcu 1925 Szkoła została przereorganizowana i otrzymała nazwę Szkoły Służby Wojskowo Geograficznej przy WIG (kurs jednoroczny bez statusu wyższej uczelni). Pod tą nazwą funkcjonowała do 1927. W 1926 Szkoła wypuściła 202 oficerów. W 1927 wypuściła 32 oficerów.
W 1929 wznowiono działalność Szkoły Topografów w związku z nowymi zadaniami armii. Czas nauki skrócono do 10 miesięcy. Do Szkoły przyjmowano tylko poruczników. Absolwenci byli przydzielani do WIG, gdzie przechodzili specjalizację topograficzną, triangulacyjną i fotogrametryczną. Po dwóch latach praktyki mogli przechodzić na etat WIG.
W 1934 na mocy rozkazu ministra Spraw Wojskowych nr 9 z 22 listopada 1934 ponownie powstała dwuletnia Oficerska Szkoła Topografów o rozszerzonym programie. Na pierwszym roku przechodzono kurs topografii, w drugim: geodezji, kartografii i reprodukcji. Absolwenci byli kierowani do WIG na staż, a po dwóch latach mogli być przenoszeni na stanowiska etatowe w WIG. Szkoła działała do września 1939 r. Komendantem Szkoły był ppłk. Mieczysław Szumiński. W dwudziestoleciu międzywojennym przy Szkole były organizowane kursy kreślarzy i drukarzy.
