| Okręg | |
| nowogródzki | |
| Położenie na mapie Polski |
|
| Państwo | |
| Stolica | Nowogródek |
| Szczegółowy podział administracyjny | |
| powiaty | 13 |
| powiaty miejskie | 0 |
Okręg nowogródzki – tymczasowa jednostka administracyjna drugiej instancji funkcjonująca na przełomie lat 1920-1921 na obszarze ziem objętych umową o preliminaryjnym pokoju i rozejmie (tzw. Kresy Wschodnie), podpisaną w Rydze 12 października 1920. Siedzibą władz okregu był Nowogródek.
Okręg nowogródzki został utworzony 20 grudnia 1920 przez Rząd RP z części dotychczasowych okręgów administrowanych przez ZCZW (1919-20) i TZTPiE (1920): wileńskiego (oprócz powiatów należących do Litwy Środkowej), brzeskiego (północno-zachodnia część) i wschodnich skrawków[1][2][3] mińskiego. Na czele okręgu stanął naczelnik okręgu, będący przedstawicielem Rządu, odpowiedzialnym wykonawcą zleceń ministrów i zwierzchnikiem władz i urzędów[4].
W skład okręgu nowogródzkiego weszły powiaty:
19 lutego 1921 okręg nowogródzki przekształcono w województwo nowogródzkie, z wyjątkiem powiatów grodzieńskiego i wołkowyskiego, które przyłączono do utworzonego wcześniej (14 sierpnia 1919[5]) województwa białostockiego. Równocześnie zastrzeżono że rozgraniczenie województwa nowogródzkiego od przyszłego województwo wileńskiego[6] nastąpi w osobnej ustawie[7].
|
|||||||||||||