Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Okręty podwodne projektu 971 | |
 |
|
| Informacje ogólne | |
|---|---|
| Kraj budowy |  ZSRR /  Rosja |
| Budowa | |
| Stocznia | Amur, Siewierodwińsk |
| Służba | |
| Użytkownicy |  WMF ZSRR /  WMF Rosji Indian Navy |
| Wejście do służby: • pierwsza jednostka |
1984 |
| Obecnie w służbie | 12 |
| Dane taktyczne | |
| Wyrzutnie torpedowe: • dziobowe |
4 x 533 mm 4 x 650 mm |
| Prędkość: • na powierzchni • w zanurzeniu |
20 węzłów 35 węzłów |
| Zanurzenie testowe | 500 m |
| Dane techniczne | |
| Wyporność: | |
| • na powierzchni | 8.140 ton 971-M: 8.500 ton |
| • w zanurzeniu | 10.500 ton 971-M: 12.770 ton |
| Długość | 110 m 971-M: 112 m |
| Szerokość | 13,5 m |
| Napęd | 1 reaktor jądrowy typu PWR (chłodzony wodą) wytwarzający parę dla turbiny parowej o mocy 43 000 KM, która napędza siedmiołopatową śrubę |
| Załoga | 50 oficerów i marynarzy |
Okręty podwodne projektu 971 – radzieckie wielozadaniowe okręty podwodne z napędem atomowym. W kodzie NATO okręty noszą oznaczenie Akula (radzieckie oznaczenie – Szczuka-B i Szczuka-M). Zgodnie z tą klasyfikacją wyróżniono trzy podwersje: Akula I, Akula Improved i Akula II. Ten typ okrętów został opracowany jako tańsza alternatywa dla zaawansowanych i drogich okrętów projektu 945 (NATO: Sierra). W miejsce kadłuba sztywnego ze stopu tytanu, użyto stali niskomagnetycznej, co zmniejszyło zarówno koszty materiału jak i robocizny oraz niezbędnych do obróbki tytanu instalacji i urządzeń. W celu ograniczenia emisji hałasu przez okręty tego typu, zastosowano w nich tratwę oddzielającą maszynownie od kadłuba, powłokę anechoiczną kadłuba, a także położono duży nacisk na hydrodynamikę kadłuba i zaawansowaną konstrukcję pędnika w postaci śruby. Wyposażenie okrętów tego projektu w amunicję dorównuje uzbrojeniu jednostek projektu 945, posiadają jednak zdolność do odpalania pocisków manewrujących z większych wyrzutni torpedowych.
W nowszych jednostkach tego typu, oznaczonych jako projekt 971M (NATO: Akuła II), zastosowano dłuższy kadłub celem zmieszczenia w nim wolnoobrotowych układów przeniesienia napędu, co miało skutkować zmniejszeniem poziomu generowanego przez pędnik hałasu. Okręty tego projektu otrzymały dodatkową powłokę anechoiczną na wewnętrznej powierzchni kadłuba, bardziej złożoną izolację tratwy maszynowni oraz ulepszone sensory
Spis treści |
Prace nad nowymi okrętami podwodnymi o kadłubie wykonanym ze stali o podwyższonej wytrzymałości, które otrzymały oznaczenie projekt 971 rozpoczęły się w 1976 roku. Początkowo planowano budowę okrętów o kadłubach wykonanych z tytanu, jednak brak niezbędnej infrastruktury i wysokie koszty sprawiły, że wybrano ostatecznie kadłuby stalowe. Budowę pierwszego okrętu typu 971 – K-284 "Akuła" rozpoczęto w stoczni w Komsomolsku nad Amurem 11 listopada 1983. Wodowanie okrętu nastąpiło 22 lipca 1984, a wejście do służby 30 grudnia 1984.
Kadłub okrętu wykonany jest ze stali o wysokiej wytrzymałości, dzięki czemu okręt może zanurzać się na głębokość około 500 m. Wytrzymałość takiego kadłuba jest jednak znacznie gorsza w porównaniu do kadłuba wykonanego z tytanu. Podwójny kadłub okrętu podzielony jest na 8 przedziałów. Okręty podwodne projektu 971 były już znacznie cichsze od budowanych wówczas okrętów amerykańskich[potrzebne źródło] w przeciwieństwie do wcześniejszych stalowych Siomg – Victorów II. W okrętach Szczuka-B projektu 971M (Akuła improved) zastosowano aktywny układ tłumienia drgań systemu napędowego dzięki któremu poza jeszcze cichszym Giepardem (Szczuka-M) są jednymi z najcichszych, porównywalnymi z najnowszymi amerykańskimi Virginiami[potrzebne źródło].
Szczuka-B / 971
• budowane w Komsomolsku w stoczni Amurskij Sudostroitielnyj Zawod:
• 2 rozpoczęte w 1990 i 1991 po przerwaniu budowy 18.03.1992 zakonserwowane na stoczni
• 1 rozpoczęty w 1994 rozebrany na złom
Szczuka-B / 971M
• budowane w Siewierodwińsku:
Szczuka-M / 971M
• budowane w Siewierodwinsku
• Rosjanie planują ich przebudowę do projektu Jasień-M / proj.08551
|
|||||||||||||||||||||||||||
