Olgierd Łukaszewicz (ur. 7 września 1946 w Chorzowie) – polski aktor teatralny i filmowy.
Absolwent VII Liceum Ogólnokształcącego w Katowicach. W 1968 ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie.
Występował w Teatrze Rozmaitości w Krakowie (1968–1970), a następnie przeniósł się do Warszawy. Związany z warszawskimi teatrami: Dramatycznym (1970–1973), Współczesnym (1973–1974), Powszechnym (1974–1986) i Studio (1986–1997).
W 1988 wyjechał do Wiednia. Na niemieckojęzycznych scenach występował nieprzerwanie osiem lat, m.in. dwa sezony był etatowym aktorem Teatru Miejskiego w Bonn. Po powrocie do kraju został aktorem Teatru Narodowego (1997–2001), a w 2000 wrócił na deski Teatru Współczesnego. Od 2003 jest w zespole Teatru Polskiego.
W 1997 podczas Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach odcisnął dłoń na Promenadzie Gwiazd.
Był pomysłodawcą i inicjatorem kilku niecodziennych akcji aktorów warszawskich scen. W Dzień Wszystkich Świętych 1999 przed Teatrem Narodowym odbył się "Namiot Przymierza" będący happeningiem-posłaniem aktorów polskich poświęconym pamięci Żydów oraz w 2000 "Sybir – ostatnie pożegnanie" – hołd złożony zesłańcom. Był inspiratorem "Nocy pielgrzyma" – misterium teatralnego ku czci Juliusza Słowackiego, które odbyło się 29 września 2001 z okazji odsłonięcia pomnika poety na Placu Bankowym w Warszawie.
| „ |
Artystą być to rodzaj powołania. Jak istnieje etos inteligenta niosącego kaganek oświaty, tak istnieje etos artysty, który dzieli się z widownią tym, co przeżywa, dzieli się zagadką bytu, miłości, ciekawością innego człowieka. Artystą się bywa. Kiedy uda się dotknąć najistotniejszych problemów, filozoficznego skrótu, jakiegoś wyrazu, przenikającego do kości.
|
” |
[1]
W latach 2002–2005 był prezesem Związku Artystów Scen Polskich. W 2005 był członkiem Honorowego Komitetu Poparcia Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich. 17 stycznia 2011 roku, podczas LI Nadzwyczajnego Walnego Zjazdu Delegatów ZASP w Skolimowie, wybrany ponownie prezesem Związku Artystów Scen Polskich[2].
Ma brata bliźniaka – Jerzego, który jest operatorem filmowym i reżyserem. Mąż aktorki Grażyny Marzec
[edytuj] Filmografia (wybór)
- Jowita (1967) – student ze słonecznikiem
- Sól ziemi czarnej (1969) – Gabriel Basista
- Brzezina (1970) – Stanisław, brat Bolesława
- Perła w koronie (1971) – Jaś
- Wezwanie (1971) – Stefek Zawada, syn Jadwigi i Wojciecha
- Przeprowadzka (1972) – kierowca Staszek
- Wesele (1972) – widmo
- Przyjęcie na dziesięć osób plus trzy (1973) – Kazimierz, przewodniczący rady zakładowej
- Stracona noc (1973) – dziedzic Jan
- Dzieje grzechu (1975) – Zygmunt Szczerbic, właściciel majątku Zgliszcze, chlebodawca Niepołomskiego, kochanek Ewy
- Noce i dnie (1975) – Janusz Ostrzeński, syn Michaliny i Daniela
- Znikąd donikąd (1976) – "Kordian"
- Zaklęty dwór (serial telewizyjny) (1976) – Juliusz Żwirski
- Lalka (serial telewizyjny) (1977) – Leon, przewodniczący tajnego zebrania studentów (odc. 2. Pamiętnik starego subiekta)
- Sowizdrzał świętokrzyski (1977) – Jan Kolasa
- Układ krążenia (serial telewizyjny) (1978) – mąż Ewy Brzeskiej
- Lekcja martwego języka (1979) – porucznik Alfred Kiekeritz
- Królowa Bona (serial telewizyjny) (1980) – Ferdynand I, cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, król Czech i Węgier
- Dolina Issy (1982) – Wiktor, brat Romualda
- Przesłuchanie (1982) – Konstanty, mąż Antoniny Dziwisz
- Wilczyca (1983) – Otto von Furstenberg, kochanek hrabiny Julii
- Seksmisja (1983) – Albert Starski
- Widziadło (1983) – Władysław Jelonek
- Wierna rzeka (1983) – Józef Odrowąż
- C.K. Dezerterzy (1986) – dezerter z lasu
- Magnat (1986) – Franzel, syn Hansa Heinricha
- Rykowisko (1986) – ksiądz
- Kingsajz (1987) – Paragraf
- Krótki film o zabijaniu (1987) – Andrzej Geller, mąż Doroty
- Zabij mnie glino (1987) – Marian Puciałło, kochanek Teresy Popczykowej
- Alchemik (1987) – alchemik Sendivius
- Dekalog (serial telewizyjny) (1988) – Andrzej Geller, mąż Doroty (Dekalog II i Dekalog V)
- Modrzejewska (serial telewizyjny) (1989) – Wincenty Rapacki
- Sztuka kochania (1989) – adwokat Pasikonika
- Jańcio Wodnik (1993) – dziad
- König der letzten Tage (1993) – Jan Matthys
- Awantura o Basię (1995) – Adam Bzowski, ojciec Basi
- Deborah (1995) – Marek Wawrowski
- Sława i chwała (serial telewizyjny) (1997) – Edgar Szyller
- Amok (1998) – Leopold Kast, ojciec Maćka
- Siedlisko (serial telewizyjny) (1998) – Piotr Zarzycki, przyjaciel Kalinowskich
- Bajland (2000) – malarz Szagal, przyjaciel Horoszków
- Twarze i maski (serial telewizyjny) (2000) – Ryszard Gałecki
- Miasteczko (serial telewizyjny) (2000–2001) – mecenas Tadeusz Dudziewicz, przyjaciel Pietrasa
- Przeprowadzki (serial telewizyjny) (2000–2001) – książę Piotr Dowgiłło (odc. 8. Steinway ordynata)
- Marszałek Piłsudski (serial telewizyjny) (2001) – książę Eustachy Sapieha
- Wiedźmin (2001) – czarodziej Stregobor
- Kariera Nikosia Dyzmy (2002) – premier
- Plebania (serial telewizyjny) (2002–2003,2011-) – Aleksander Lubiniecki, syn księcia Ksawerego
- Ubu Król (2003) – rotmistrz Bardior
- Karol. Człowiek, który został papieżem (2005) – Karol Wojtyła senior, ojciec późniejszego papieża
- Pensjonat pod Różą (serial telewizyjny) (2005) – Adam Wierzewski, ojciec Bartka (odc. 42. i 43.)
- Katyń (2007) – kapelan
- Generał Nil (2009) – gen. August Emil Fieldorf ps. "Nil"
- Miasto z morza (2009) – inż. Tadeusz Wenda, kierownik budowy portu w Gdyni
- Mistyfikacja (2009) – Maciej Witkiewicz
- Mała matura 1947 (2010) – Wiliński, dyrektor szkoły
- Prymas w Komańczy Scena Faktu (2010) – kard. Stefan Wyszyński
- Czas honoru (2008 – 2010 – I, II i III seria)- dowódca "Czesława", później "Doktora" i "Krawca"
- Daas (2011) – Jakub Frank
[edytuj] Polski dubbing
[edytuj] Odznaczenia i nagrody
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
[edytuj] Bibliografia
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Multimedia w Wikimedia Commons
Olgierd Łukaszewicz w Wikicytatach
