Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: poprawić styl – powinien mieć encyklopedyczną formę. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
"Open City / Miasto Otwarte" jest stosunkowo nowym festiwalem sztuki w przestrzeni publicznej Lublina. Projekt ten ma na celu aktywizację dotychczas biernej przestrzeni miejskiej oraz wprowadzenie impulsu artystycznego w jej strukturę. Autorzy festiwalu, pragną przekształcić miasto w niewyczerpany teren artystycznych poszukiwań, pozbawionych ram i ograniczeń.
Spis treści |
Aby zrozumieć ideę festiwalu, należy zwrócić uwagę na genezę terminu "Miasto otwarte", jest to militarne określenie miasta, które w czasie konfliktu zbrojnego, pozbawia się obrony. Takie działanie władz miasta, często prowadzi zapobieżeniu atakom i grabieży ze strony przeciwnika. Wroga armia może je zająć bez walki, "otwarte miasto" nie broni się przed nią, dzięki temu miasto może mimo konfliktu zbrojnego dalej funkcjonować[1]. Festiwal nawiązuje do "formy otwartej", wykreowanej przez Oskara Hansena[2]
Festiwal odwołuje się do przeszłości i teraźniejszości Lublina. Prace artystów są umieszczane najczęściej w miejscach publicznych, znaczących chociażby historycznie dla przestrzeni miasta. Tematyka prac, odwołuje się do położenia na wschodzie Polski, na obrzeżach Unii Europejskiej, do przeszłości multikulturowej, ale także do świadomości współczesnych Lublinian. Mają na celu zwrócenie uwagi, nie tylko na bieżące problemy społeczne, ale też pozwalają na zwrócenie uwagi przeciętnego mieszkańca na pewne miejsca w urbanistycznej strukturze Lublina. Celem festiwalu, jest zaznaczenie obecności sztuki w przestrzeni publicznej Lublina. Artyści są jak najbardziej otwarci na sugestie, komentarze, refleksje i osądy zwykłych przechodniów. Jednocześnie stymulują ludzi do namysłu, a nawet rewizji, dotychczasowych relacji z miastem.
Organizacją, która podjęła się skoordynowania działań artystycznych i performance, w 2009 roku był Ośrodek Międzykulturowych Inicjatyw Twórczych „Rozdroża”[3], z siedzibą w Lublinie. Rozdroża wywodzą się z dawnej Fundacji Muzyka Kresów. Festiwal w roku 2009 odbył się z pomocą: Urzędu Miasta w Lublinie, ze wsparciem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Teatru Lalki i Aktora im. Hansa Christiana Andersena, Miesięcznika kulturalnego "ZOOM" oraz ogólnopolskiego portalu Independent[4]. Festiwal odbywa się pod patronatem Prezydenta Miasta Lublin – Adama Wasilewskiego.
Edycja została zainaugurowana przez prezydenta Lublina, Adama Wasilewskiego, 22 czerwca 2009, program został opracowany do 25 czerwca, a instalacje pozostały aż do 20 lipca 2009. Kuratorem wystaw był Waldemar Tatarczuk[5]. Festiwal, jest kolejnym krokiem Lublina w kierunku zdobycia tytułu Europejskiej Stolicy Kultury w 2016 roku.
W roku 2009 wśród artystów biorących udział byli m.in: Andree Wechsler, Redas Dirżys, Nezaket Ekici, Jarosław Kozłowski, Robert Kuśmirowski, Paul Panhuysen, Grupa R.E.P, Teresa Murak, Dominik Lejman, Andrzej Paruzel, Leszek Lewandowski, Vlodko Kaufman, Dariusz Kociński, Elżbieta Jabłońska[6].
W sumie zaplanowano ponad dwadzieścia wydarzeń[7], m.in. projekcje filmów, dyskusje, warsztaty twórcze, oraz instalacje artystyczne. Kilka z nich zostało opisane poniżej.
Instalacja Teresy Murak, jest nasadzeniem roślinnym z Hyzopu, układające się w kształt rzeki, w pierwotnym zamiarze, miały prowadzić od Zamku Lubelskiego w kierunku Świdnika[8].
Instalacja Paula Panhuysena to kilkadziesiąt (aluminiowych) dzwoneczków, zawieszonych do dwóch lin, umocowanych kilka metrów nad ziemią nad skwerem przy Kościele Ewangelickim w Lublinie. Dzwonki pod wpływem wiatru wydają błogie dźwięki, kontrastujące z hałasem ulicznym z Krakowskiego Przedmieścia. Instalacja składa się z 64 małych dzwonków aluminiowych, które wiszą na lince w rytmicznym ciągu Fibonacciego, ponumerowane od 1 do 4, nastrojone zgodnie z akordem pitagorejskim 6 : 8 : 9 : 12[9].
Robert Kuśmirowski, performer, wcielił się w rolę inżyniera, usytuował swoją budowę na skwerze obok ulicy Grottgera. Jego instalacja, nazwana "Wykop+-", przedstawiała syzyfową pracę, budowanie symbolu nieskończoności. Artysta, przez cały festiwal, ogrodzony, wykopywał ziemię z jednego miejsca, tworząc lej stożkowy, po czym taczką przewoził nieopodal, tworząc stożkowaty pagórek. Zainteresowanym przechodniom, na pytania, co buduje, odpowiadał w sposób dostosowany do pytającego[10].
Andree Wechsler, holenderska artystka i performerka, zaprotestowała przeciwko dyskryminacji kobiet, jej plakaty zawieszono na billboardach na Krakowskim Przedmieściu. Przedstawiają kobietę, której usta zostały skrępowane, przez szpule drutów. Instalacja miała nawiązywać, do chórów kościelnych, druty do strun głosowych[11].
W związku z dużym zainteresowaniem Festiwalem Open City, władze miasta, przewidują kolejną edycję, w roku 2010.
