Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Prałatura personalna Opus Dei | |
|---|---|
|
|
| Przynależność | Kościół katolicki |
| Zasięg | cały świat (Prałatura personalna) |
| Kościół prałacki | Kościół NMP Królowej Pokoju (Rzym) |
| Hasło | Omnes cum Petro ad Iesum per Mariam (Wszyscy z Piotrem do Jezusa przez Maryję) |
| Liczba wiernych | 88,245[1] (2010) |
| Liczba kapłanów | 2,015 (2010) |
| Liczba Polaków | 500 (2010) |
| Prałat | Bp Javier Echevarría Rodríguez |
| Data erygowania | 28 listopada 1982 |
| Założyciel | św. Josemaría Escrivá de Balaguer |
| Data założenia | 2 października 1928 |
| Strona internetowa | |
Opus Dei (łac. Dzieło Boże; pełna nazwa: Prałatura Świętego Krzyża i Opus Dei) – prałatura personalna w Kościele katolickim.
Powstała w Madrycie, 2 października 1928 (za pontyfikatu papieża Piusa XI), z inicjatywy św. Josemarii Escrivy de Balaguera. Jest obecna w 67 krajach (2011)[2]. Według danych watykańskich w 2010 należało do niej 88,2 tys. osób. W Polsce jest około 500 członków prałatury Opus Dei (2010).
Opus Dei jest instytucją Kościoła katolickiego, której celem jest realizacja jego ewangelizacyjnej misji oraz rozpowszechnianie świadomości powszechnego powołania do świętości i uświęcającej wartości codziennej pracy, tj. dobrego wypełniania obowiązków zawodowych i rodzinnych.
Św. Josemaría tak mówił o misji Opus Dei:
Główną misją Dzieła "jest chrześcijańskie kształtowanie jego członków, jak również innych osób, które pragną taką formację otrzymać"[4]. Escrivá streszczał także misję Opus Dei jako "wielką katechezę"[5].
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: poprawić styl – powinien mieć encyklopedyczną formę. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Św. Josemaria czuł, że Bóg prosi go o przypominanie ludziom, że wszyscy są powołani do świętości. Prawda ta, choć od zawsze obecna w Kościele, przez wieki była zapomniana, a świętość rezerwowano dla księży i zakonników.
Św. Josemaria wyprzedził w pewnym sensie nauczanie Soboru Watykańskiego II, który zaznaczył, że świeccy są powołani do świętości i apostolstwa pośród świata.
Praca dla świeckich ma być codzienną drogą do świętości. Uświęcać pracę oznacza wykonać ją z ludzką doskonałością i z miłości do Boga.
Skoro Bóg stworzył świat, stosunek Opus Dei do świata jest optymistyczny. Św. Josemaria głosił miłość do świata, gdyż "jest on miejscem naszej pracy, gdyż jest on naszym polem walki o świętość".
Św. Josemaria bardzo lubił list Do Diogneta z II w. n.e., w którym jest opisane zwykłe życie pierwszych chrześcijan. "Chrześcijanie nie różnią się od innych ludzi ani miejscem zamieszkania, ani językiem, ani strojem. [...] Jednym słowem: czym jest dusza w ciele, tym są w świecie chrześcijanie"[6].
Całe nauczenie św. Josemarii cechuje głębokie przekonanie, że człowiek jest dzieckiem Bożym. Synostwo uczy chrześcijan przebywania z ich Ojcem Niebieskim, poznawania Go i kochania. Napełnia nadzieją wewnętrzne zmagania oraz daje ufną prostotę małych dzieci.
Synostwo staje się podstawą duchowości Opus Dei, tak że gdy założyciel Opus Dei mówi o wierze, mówi o wierze dzieci Bożych, jeżeli wspomina nawrócenie, ma na myśli nawrócenie dzieci Bożych...
W Opus Dei podkreśla się, że obowiązek apostolstwa należy nie tylko do osób duchownych, ale także do wiernych świeckich. Kościół przypomniał tę prawdę na Soborze Watykańskim II, w dekrecie Apostolicam actuositatem. Apostolstwo w duchu Opus Dei jest, jak mówił założyciel, apostolstwem "przyjaźni i zaufania". Każdy świecki może apostołować i dawać przykład chrześcijańskiego życia w swojej pracy, rodzinie, w swoim otoczeniu.
Św. Josemaria zachęcał, aby "umieścić Maryję we wszystkich sprawach". Widział w niej niewiastę, która wiodła życie podobne do życia tysięcy innych niewiast, również oddanych obowiązkom rodzinnym i wychowaniu dzieci.
"Maryja uświęca to, co najmniejsze, co wielu mylnie uważa za nieznaczące i bez wartości: codzienną pracę, troszczenie się o kochane osoby, rozmowy i odwiedziny krewnych lub przyjaciół".
Św. Josemaria przypominał, że nie można sprowadzać chrześcijaństwa do zespołu praktyk lub aktów pobożności, "bez łączenia ich z sytuacjami codziennego życia". Chrześcijanin musi być człowiekiem "z jednej bryły". Konsekwentny chrześcijanin, jakiego wyobraża sobie założyciel, nie prowadzi podwójnego życia, życia wiarą w pewnych momentach, i życia pogańskiego w pracy, w rozrywkach. Chrześcijaninem jest się cały czas.
Dla chrześcijanina msza święta staje się "ośrodkiem i centrum życia wewnętrznego". Całe jego życie powinno stać się prawdziwą ofiarą, aby dokonało się pełne utożsamienie z Chrystusem. Msza święta dostarcza Bożej energii do pracy, świętości i apostolstwa.
Wierni Opus Dei starają się łączyć kapłańską duszę świecką mentalnością. Kapłańska dusza w przypadku świeckich polega na "ofiarowaniu Bogu pracy, odpoczynku, radości i przeciwności dnia, całopalenia ciał zmęczonych nieustanną posługą", z duszą stale zwróconą ku tabernakulum.
Św. Josemaria chciał, aby modlitwa była pełną miłości i prostoty rozmową z Bogiem obecnym w duszy. "Dzieci Boże nie potrzebują sztucznych pedantycznych metod, aby zwracać się do swego Ojca". Zachęcał wszystkich, aby poświęcali codziennie Bogu konkretny czas na modlitwę myślną (rozważania).
Św. Josemaria zachęcał także do codziennego uciekania się do modlitw i praktyk pobożności wynikających z wielowiekowej tradycji Kościoła. Są to m.in. Różaniec, rachunek sumienia, Anioł Pański, Memorare czy modlitwy do Aniołów Stróżów.
Życie chrześcijanina powinno odzwierciedlać 30 lat ukrytej pracy Jezusa, o której Ewangelie ledwie wspominają. W codziennych zajęciach nie ma nic bezużytecznego czy małego. "Wytrwać z Miłości w małych sprawach, to heroizm".
Życie wszystkich chrześcijan powinno cechować się więc: posłuszeństwem, pokorą i ubóstwem.
Podstawowym celem działalności Opus Dei jest przekazywanie formacji duchowej wszystkim, którzy tego pragną. Formacja ta pomaga każdemu żyć jako konsekwentnemu chrześcijaninowi wśród codziennych okoliczności życia.
Rozszerzanie wśród świeckich wiedzy teologicznej i ascetycznej odbywa się na różnego rodzaju spotkaniach formacyjnych, prowadzonych przez księży i świeckich z Opus Dei. Są nimi m.in.: kręgi, dni skupienia, rekolekcje, rozważania oraz kierownictwo duchowe.
Do założeń Opus Dei należy także wierność papieżowi. "Chrystus, Maryja, papież. Czyż w tych trzech słowach nie wskazujemy na miłość, która streszcza całą katolicką wiarę?". Św. Josemaria mówił także, że jedynym celem Opus Dei jest służyć Kościołowi tak, jak Kościół tego pragnie. Nawoływał on do modlitwy za papieża "kimkolwiek by był".
Miłość do Kościoła skłoniła go do zamieszkania w Rzymie, do otwarcia międzynarodowych ośrodków formacji w celu "romanizacji" swoich duchowych dzieci i całego Opus Dei. Dziś Opus Dei prowadzi w Rzymie Uniwersytet św. Krzyża.
Członkowie Opus Dei realizując swoje zawodowe i rodzinne obowiązki działają na własną odpowiedzialność z zachowaniem autonomii przynależnej laikatowi. Dotyczy to także wyborów w sferze politycznej, społecznej i gospodarczej. Opus Dei zajmuje się wyłącznie ich formacją doktrynalną i ascetyczną. Opus Dei nie tworzy, ani nie kieruje świecką działalnością jej członków – inspiruje jedynie rozwój ich życia religijnego.
Wolność, jakiej nauczał Św. Josemaria, oznacza dobrowolną służbę Bogu, Kościołowi i ludziom, "bo tak chcę". Mówił, że "to najbardziej nadprzyrodzony powód"[7].
Do dziś pokutuje jeszcze przekonanie, że świętym może zostać tylko osoba żyjąca w celibacie. Większość świętych na przestrzeni wieków nie zawierała w istocie małżeństwa. Jednak Kościół na Soborze Watykańskim II przypomniał, że małżeństwo i jego codzienność są także drogą do świętości. Od początku nauczał o tym także Św. Josemaria[8]. Dziś większość osób w Opus Dei to małżonkowie.
Opus Dei powstało 2 października 1928. Tego dnia Josemaría Escrivá zobaczył – określenia tego używał zawsze, gdy mówił o początku Opus Dei – misję, którą miał wypełniać przez całe swoje życie. Początkowo organizacja działała w Hiszpanii jako pobożne stowarzyszenie erygowane przez biskupa Madrytu. Od 16 czerwca 1950 uzyskało akceptację Stolicy Apostolskiej (Pius XII) wraz z powstałym w 1943 Stowarzyszeniem Kapłańskim Świętego Krzyża, związanym z Opus Dei. Jan Paweł II w 1982 zmienił status Opus Dei z instytutu świeckich na prałaturę personalną.
Papież Jan Paweł II: "Instytucja ta od swoich początków usilnie stara się o to, aby nie tylko jasno określić powołanie świeckich w Kościele i w społeczności ludzkiej, lecz również zrealizować je w praktyce oraz, żeby urzeczywistniać naukę o powszechnym powołaniu do świętości i szerzyć uświęcenie pracy i, poprzez pracę zawodową, w każdym środowisku społecznym."[9]
W różnych momentach historii organizacji, założyciel Opus Dei powierzał je wstawiennictwu różnych świętych. Są nimi: Św. Katarzyna ze Sieny, Św. Mikołaj z Bari, Św. Tomasz Morus, Św. Pius X i Św. Proboszcz z Ars[10].
Opus Dei narodziło się w Hiszpanii w 1928 r. założyciel od początku widział, że jego zasięg ma być ogólnoświatowy, powszechny.
Oto daty, w jakich Opus Dei zaczynało swą pracę apostolską w poszczególnych krajach świata[11]:
Planowane w najbliższych latach:
Jak podaje na swojej stronie Watykan: "Papieże Pius XII i Jan XXIII wielokrotnie wyrażali swą miłość i poważanie dla Opus Dei, Paweł VI nazywa je w 1964 r. “żywym wyrazem nieustającej młodości Kościoła”"[13].
W 1941 Pius XII zatwierdził Opus Dei jako Pobożne Stowarzyszenie, a w 1950 jako instytut świecki. Papież ten pozostawał z ks. Escrivą w znakomitych relacjach.
Jak pisze dziennikarz John Allen: "Jan Paweł I, papież trzydziestu trzech dni, był entuzjastą Escrivy; powtarzał, że o ile święty Franciszek Salezy dostosował duchowość zakonników do świeckich, to Escriva opracował duchowość świecką w swej istocie"[13].
28 listopada 1982 r. Jan Paweł II erygował Opus Dei jako prałaturę personalną w Konstytucji Ut sit. Mianował w niej księdza prałata Álvaro del Portillo prałatem Opus Dei. 17 maja 1992 r. beatyfikował, a 6 października 2002 r. kanonizował ks. Josemaríę Escrivá.
Jan Paweł II mianował kilku członków Opus Dei na wysokie stanowiska, np. mgr Julián Herranz został przewodniczącym Rady Kurii Rzymskiej, mgr Juan Luis Cipriani Thorne, arcybiskup Limy, został kardynałem. Członkiem Opus Dei jest były rzecznik prasowy Stolicy Apostolskiej Joaquín Navarro-Valls.
Liczba członków Opus Dei w Kurii Rzymskiej za czasów pontyfikatu Jana Pawła II wynosiła 20 na jej 2659 pracowników (0,7 proc.) (dane z grudnia 2004 r.)[13].
Jedna z wypowiedzi Jana Pawła II o Opus Dei: "Kościół z wielką nadzieją kieruje swoją macierzyńską troskę i myśl na Opus Dei (Dzieło Boże), które, pod wpływem natchnienia Bożego, założył w Madrycie w dniu 2 października 1928 roku Sługa Boży Josemaría Escrivá de Balaguer, aby się stało mocnym i skutecznym narzędziem zbawczego posłannictwa Kościoła dla życia świata". (28 listopada 1982, Rzym)[14]
Benedykt XVI, zarówno jeszcze jako kard. Ratzinger, jak i po wyborze na papieża, wielokrotnie okazywał nadzieje, jakie pokłada w Opus Dei. W latach 2006-2008 znalazło to wyraz w słowach, jakie skierował do młodzieży zgromadzonej w Rzymie na Kongresie UNIV[15][16][17].
Po przylocie do Australii na Światowe Dni Młodzieży 2008 na 3 dni przed ich rozpoczęciem, Benedykt XVI mieszkał w Ośrodku Opus Dei Kenthurst Study Centre[18].
Oto niektóre wypowiedzi biskupów i hierarchów kościelnych na temat Opus Dei i jego charyzmatu:
Opus Dei jest prałaturą personalną od 28 listopada 1982. Jest więc strukturą jurysdykcyjnie należącą do organizacji duszpasterskiej i hierarchicznej Kościoła. Na czele prałatury stoi Prałat. Opus Dei podlega rzymskiej Kongregacji ds. Biskupów[28]. Siedziba władz prałatury mieści się w rzymskiej Villa Tevere, gdzie znajduje się również świątynia NMP Królowej Pokoju, będąca kościołem katedralnym Opus Dei.
Wikariuszem Generalnym Prałatury od 1994 r. jest ks. Fernando Ocariz.
Na 31 grudnia 2007 do Prałatury Opus Dei było inkardynowanych 1956 księży (1 ksiądz na 44 świeckich z Opus Dei), w tym 24 biskupów[1].
Członkowie Opus Dei dzielą się na numerariuszy, supernumerariuszy i przyłączonych. Numerariusze i przyłączeni (odp. także numerarie i przyłączone) żyją w celibacie (w tym także kapłani). Supernumerariusze i supernumerarie (ok. 70% członków) mogą założyć rodzinę. Wszyscy członkowie Opus Dei, z wyjątkiem ok. 2% księży, są świeckimi[29].
Św. Josemaria kładł duży nacisk na modlitwę i umartwienie, mające pomóc w drodze do świętości przez pracę zawodową i wypełnianie codziennych obowiązków. Najważniejszym z założeń Opus Dei jest świadomość tego, że pierwotnym powołaniem każdego człowieka, który przychodzi na świat, jest powołanie do świętości a w momencie Chrztu świętego Bóg nakłada na nas przywilej i obowiązek dążenia do świętości. Ci z katolików, którzy przyjęli to wyzwanie zostają wypełniającymi Dzieło Boże, starając się tym samym być godnymi Jego ojcostwa a Dzieło czyli człowiek, które swoim życiem dąży do uświęcenia za sprawą łaski Bożej daje jednocześnie wyraz największej miłości i wdzięczności za darowane życie i możliwość przebywania z Nim.
Niektórzy członkowie Opus Dei zmarli w opinii świętości, których procesy kanonizacyjne zostały otwarte (Słudzy Boży):
Aby dołączyć do Opus Dei, zawierając umowę, wystarczy być pełnoletnim. Należy w tym celu napisać list do prałata lub wikariusza Opus Dei. Po upływie odpowiednio długiego okresu – w którym kandydat lepiej poznaje Dzieło i życie w jego duchu, a Opus Dei roztacza nad nim opiekę duszpasterską – dochodzi do zawarcia ustnej umowy. Czas jej obowiązywania wynosi zazwyczaj rok. Po roku następuje potwierdzenie lub odwołanie powziętej decyzji. Po minimum pięciu latach, za obopólną zgodą, można zawrzeć umowę, która obowiązuje do końca życia. W zawieranej umowie Opus Dei zobowiązuje się do dostarczania stałej formacji doktrynalno-religijnej, duchowej, ascetycznej i apostolskiej, oraz opieki duszpasterskiej ze strony kapłanów Prałatury. Osoba wstępująca do Opus Dei postanawia dążyć do świętości i prowadzić apostolstwo według ducha i zwyczaju Opus Dei, podejmuje konkretne zobowiązania ascetyczne, formacyjne oraz obowiązki apostolskie, które wynikają ze statusu (numerariusza, przyłączonego lub supernumerariusza) w Opus Dei.
Na sposób stały, poprzez inkardynację i przyrzeczenie posłuszeństwa, z prałaturą złączeni są jedynie duchowni[30]. Wśród kleru prałatury są także kardynałowie i biskupi, którzy pełnią posługę w Kościele powszechnym, m.in. kard. Julián Herranz, kard. Juan Luis Cipriani Thorne, abp José Horacio Gómez, abp Antonio Arregui Yarza, bp Juan Ignacio Arrieta Ochoa de Chinchetru, bp Klaus Küng czy Philippe Jean-Charles Jourdan. Niektórzy z nich już zmarli, wśród nich abp Juan Ignacio Larrea Holguín.
Opus Dei zaczęło swą pracę w Polsce 2 listopada 1989 r., wraz z przybyciem do kraju 2 członków organizacji, z zamiarem osiedlenia się na stałe. Jednym z nich był ks. Stefan Moszoro-Dąbrowski.
Od 19 kwietnia 1990 istnieje w Polsce Prałatura Personalna Świętego Krzyża i Opus Dei w Polsce, wydzielona ze struktury administracyjnej Kościoła katolickiego w Polsce jednostka Opus Dei[31]
Pierwsze ośrodki Dzieła w Polsce zostały założone w 1991 w Szczecinie, na mocy porozumienia ks. Stefana Moszoro-Dąbrowskiego z biskupem Szczecińsko-Kamieńskim Kazimierzem Majdańskim.
Dziś Ośrodki Opus Dei w Polsce istnieją w następujących miastach:
Jak można przeczytać w informacji z KAI, regularne spotkania Opus Dei odbywają się też w Gdańsku[43] (gdzie zresztą wkrótce powstanie kolejny stały ośrodek), Wrocławiu[44], Lublinie, Łodzi[45], Toruniu[46] i Katowicach[47], a od czasu do czasu również m.in. w Białymstoku, Rzeszowie i Radomiu[48].
W Bożej Woli koło Siennicy (woj. mazowieckie) działa Centrum Konferencyjno-Formacyjne "Dworek"[49], używane na potrzeby Opus Dei.
Od 12 czerwca 1999 wikariuszem regionalnym prałata Opus Dei w Polsce jest prał. Piotr Prieto.
W statucie Opus Dei, wydanym przez Stolicę św., są zawarte wszystkie przepisy dotyczące relacji Opus Dei z biskupami lokalnymi[50]. Są to relacje harmonijnej współpracy, które faktycznie są bardzo dobre z wszystkimi biskupami z Polski. Na dowód tego biskupi z Polski wysyłają co rok licznych kapłanów swoich diecezji na studia kościelnych na uniwersytety prowadzone przez Opus Dei (Uniwersytet Nawarry i Papieski Uniwersytet św. Krzyża), mając pełne zaufanie do Prałatury Opus Dei. Liczba polskich księży absolwentów tych uniwersytetów od 1990 roku wynosi ok. 200[51].
Wierni Opus Dei pomagają też w parafiach, do których sami należą, jako zwykli chrześcijanie. Z niektórych ośrodków Opus Dei prowadzone są w parafiach katechezy, zgodnie z potrzebami proboszczów, m.in. w Warszawie i Poznaniu. Wierni Opus Dei angażują się też w akcje wolontariackie organizowane przez Kościół.
Apostolstwo prowadzone przez Opus Dei to przede wszystkim osobiste apostolstwo jego członków we własnym środowisku.
Czasami Opus Dei podejmuje się też prowadzenia większych, wspólnych dzieł apostolskich, tzw. dzieł korporacyjnych. Niektóre z nich to:
Prałatura Opus Dei opiekuje się też m.in. Sanktuarium maryjnym w Torreciudad, Kościołem św. Piotra w Wiedniu, kościołem Św. Eugeniusza w Rzymie, parafią św. Josemarii w Walencji, parafią św. Tomasza Morusa w Londynie.
Z okazji kanonizacji św. Josemarii powstał program charytatywny na rzecz pomocy w Afryce: Harambee.
Kiedyś niektórzy zarzucali Opus Dei, że ujawnia tylko fragmentaryczne i ogólne informacje dotyczące działalności. Po ustanowieniu Opus Dei Prałaturą w 1982 r. jej status prawny został unormowany oraz udostępniony wszystkim chętnym. Opus Dei zwiększyła dostęp do informacji na swój temat także przy okazji beatyfikacji oraz kanonizacji Josemarii Escrivy.
Manuel Sanchez, rzecznik prasowy Opus Dei na świecie: "Wydaje mi się, że nie ma instytucji kościelnej bardziej przejrzystej niż Opus Dei. O naszej organizacji wiadomo wszystko. Regularnie publikuje się nazwiska nowych dyrektorów regionów i delegacji. Publicznie znani są też dyrektorzy ośrodków prałatury w każdym mieście. Mamy stronę internetową w 25 językach, gdzie można znaleźć bardzo wiele informacji o prałaturze i jej członkach, z numerami telefonów włącznie"[52].
Obecnie wszystkie ważne dokumenty o Opus Dei są udostępnione na stronie OpusDei.pl (statut, Konstytucja apostolska Ut sit[53]).
Opus Dei oraz jego członkowie, współpracownicy i przyjaciele tworzą nowe strony internetowe, informujące o nadprzyrodzonych celach Dzieła oraz ich realizacji w świecie. Są to m.in.:
Swoje strony posiadają wszystkie, męskie i żeńskie, ośrodki Opus Dei w Polsce.
Po polsku zostały wydane również m.in.:
Książki dostępne są w katolickich księgarniach w całej Polsce, także w wielu księgarniach w internecie [1].
W Polsce działa Biuro Informacyjne Opus Dei[55], podobnie jak w każdym kraju, gdzie Prałatura działa. Celem Biura jest:
Kontrowersje rozpoczęły się na początku lat 40-tych w Hiszpanii, kiedy pewni zakonnicy, nie uznając, że świeccy mogą zostać świętymi przez uświęcanie zwykłej pracy, rozpoczęli kampanię pomówień i dezinformacji. Najbardziej przyczynił się do tego ojciec Angel Carrillo de Albornoz, który należał do jezuitów (choć w latach 50-tych porzucił stan zakonny i kapłański)[56].
Wśród zarzutów wobec organizacji, wysuwanych przez niektórych byłych członków (zrzeszonych np. w Opus Dei Awareness Network), najczęściej pojawiają się:
Parlament włoski w 1986 roku zakończył dochodzenie w sprawie rzekomej tajności Opus Dei. Raport końcowy przygotował ówczesny minister spraw wewnętrznych, Oscar Luigi Scalfaro. Wnioski, jakie sformułował, można streścić w następujących punktach (cytaty dosłowne):
Ludzie z Opus Dei pracują w polityce, jeśli dobrowolnie tego chcą, tak jak wszyscy chrześcijanie. Stosunkowo mało członków Opus Dei pracuje w polityce, a samo Opus Dei nie ma żadnego celu politycznego.
Specyfiką ich ewentualnego zaangażowania w politykę jest działanie zgodnie z ich wiarą katolicką i przekonaniami, których się nie wypierają.
W mediach pojawiają się publikacje o zaangażowaniu politycznym Opus Dei.
Istnieje opinia, iż w praktyce (wbrew deklaracjom) Opus Dei dąży do szerzenia wiary katolickiej przy pomocy władz państwowych, np. nieoficjalnej współpracy z hiszpańskimi partiami prawicowymi lub lewicowymi w Portugalii. Zdaniem części dyplomatów, strategią Opus Dei nie jest tworzenie partii politycznej, której elektorat w Europie byłby marginalny, lecz osadzanie "swoich ludzi" na kluczowych stanowiskach państwowych. (le Monde Diplomatique 1996, artykuł: Résurrection de l'Opus Dei en Espagne (Odrodzenie Opus Dei w Hiszpanii))
Odpowiadając na zarzuty, że Opus Dei ma zbyt duże wpływy w środowiskach elit, Św. Josemaria Escriva pisał: „Spośród stu dusz interesuje mnie zbawienie całej setki; zarówno wieśniaka w Andach, jak i bankiera z Wall Street".
Tak tłumaczą to osoby z Opus Dei: Dla Opus Dei byłoby prościej powiedzieć: politykom dziękujemy. Często musimy się tłumaczyć, bo ktoś się na nas powołał, ale nie ma nic z nami wspólnego. Politycy nieraz traktują Kościół instrumentalnie, szukając poparcia. To znane zjawisko. Byłoby sprzeczne z nauką Kościoła, gdybyśmy powiedzieli: politykom wstęp wzbroniony. Przecież zawód polityka także potrzebuje uświęcenia, może nawet bardziej niż inne. Można uświęcać wszystko: i politykę, i biznes, i kulturę[58].
Do znanych hiszpańskich polityków – członków Opus Dei należał Alberto Ullastres.
Tak kontrowersje wokół Opus Dei tłumaczył Abp Józef Życiński:
W najłagodniejszym przypadku można w dystansie do Opus Dei odnaleźć coś z odreagowywania efektu prymusa, któremu otoczenie wybaczy wszystko z wyjątkiem talentu i sukcesów. (...) Z jednej strony widać więc pewne speszenie, onieśmielenie czy wręcz lęk, by nie przesadzić z uznaniem. Z drugiej – występuje wyraźne społeczne zapotrzebowanie na teksty, w których o Kościele pisze się w stylu kryminalnego dreszczowca[59].
Publikacje św. Josemaríi Escrivá
Publikacje o św. Josemaríi Escrivá
Publikacje o Opus Dei
Filmy o Opus Dei
Pełna lista: [8]
Oficjalne strony Opus Dei
Katolickie strony o Opus Dei
Krytyczne strony o Opus Dei
