Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Orest Lenczyk | ||
 |
||
| Data i miejsce urodzenia |
28 grudnia 1942 Sanok, Polska |
|
| Pseudonim | Oro Profesoro | |
| Informacje klubowe | ||
| Obecny klub | Śląsk Wrocław (trener) | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| Sanoczanka Sanok Stomil Poznań Ślęza Wrocław Moto Jelcz Oława |
||
| Kariera trenerska | ||
| Lata | Klub/reprezentacja | |
| 1970–1971 1972 1972–1974 1974–1975 1975–1976 1976–1979 1979–1980 1982–1984 1984–1985 1985–1986 1987–1988 1990–1991 1994 1995 1995–1996 1996–1999 1999 1999–2000 2000–2001 2002 2005–2008 2009 2009–2010 2010– |
Karpaty Krosno Stal Rzeszów (asystent) Siarka Tarnobrzeg Stal Mielec (asystent) Wisła Kraków (asystent) Wisła Kraków Śląsk Wrocław Ruch Chorzów Wisła Kraków Igloopol Dębica Widzew Łódź GKS Katowice Wisła Kraków Pogoń Szczecin GKS Katowice Ruch Chorzów GKS Bełchatów (trener-koordynator) Widzew Łódź Wisła Kraków Ruch Chorzów GKS Bełchatów Zagłębie Lubin Cracovia Śląsk Wrocław |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
||
 Orest Lenczyk w Wikicytatach |
||
Orest Lenczyk (ur. 28 grudnia 1942 roku w Sanoku) – polski trener piłkarski i były piłkarz. Absolwent AWF Wrocław. Obecnie szkoleniowiec Śląska Wrocław.
Spis treści |
Pochodzi z Sanoka. W 1961 ukończył Liceum Ogólnokształcące Męskie w Sanoku[1].
Był zawodnikiem Sanoczanki Sanok, Stomilu Poznań, Ślęzy Wrocław i Moto Jelcza Oława. Grał głównie na pozycji lewego pomocnika. W wieku dwudziestu ośmiu lat zakończył piłkarską karierę i rozpoczął pracę szkoleniową.
W pierwszym sezonie awansował z Karpatami Krosno, zaś od stycznia do czerwca 1972 był asystentem Nándora Hidegkutiego w Stali Rzeszów. W tym okresie zespół spadł do II ligi, zaś Lenczyk przeszedł do Siarki Tarnobrzeg, z którą awansował do II ligi.
Potem pracował jako II trener w Wiśle Kraków do której trafił w 1975 roku, z polecenia Jerzego Talagi[2]. Rok później zastąpił na stanowisku pierwszego trenera Aleksandra Brożyniaka i w sezonie 1977-78 doprowadził Wisłę do pierwszego od 1950 roku tytułu mistrza kraju oraz do 1/4 finału Pucharu Mistrzów w sezonie następnym. W Wiśle pracował jeszcze trzykrotnie (1984–1985, 1994, 2000–2001), za ostatnim razem po wygraniu emocjonującego dwumeczu z Realem Saragossa (1:4, 4:1, k. 4:3) awansował z nią do drugiej rundy Pucharu UEFA. Ponadto był trenerem głównie drużyn śląskich, m.in. trzykrotnie Ruchu Chorzów, dwukrotnie Katowic i Śląska Wrocław.
W październiku 2005 roku w wieku 63 lat powrócił po trzyletniej przerwie do pracy trenerskiej, do Bełchatowa. W pierwszym sezonie utrzymał go w ekstraklasie, a w kolejnym z zespołem, w którym grali m.in. Piotr Lech, Radosław Matusiak, Paweł Strąk, Łukasz Garguła i Dawid Nowak, zdobył wicemistrzostwo Polski 2006/2007. Został zwolniony w marcu 2008 roku po pięciu porażkach ligowych z rzędu[3].
16 kwietnia 2009 roku został trenerem pierwszoligowego Zagłębia Lubin, z którym wywalczył awans do Ekstraklasy. 17 czerwca 2009 roku oficjalnie poinformowano, że jego kontrakt, wygasający 30 czerwca, nie zostanie przedłużony. Jego następcą został Andrzej Lesiak. Od 12 sierpnia 2009[4] do 24 maja 2010 roku był trenerem Cracovii[5].
29 kwietnia 2009 roku po raz 480 poprowadził pierwszoligową drużynę stając się nowym rekordzistą Ekstraklasy[6].
24 kwietnia 2010 roku poprowadził zespół ekstraklasowy po raz 500 w meczu kierowanej przez niego Cracovii z Polonią Bytom w Bytomiu[7]. 24 maja 2010 szkoleniowiec został zwolniony przez władze Cracovii z funkcji trenera[8]. Po zakończeniu sezonu 2009/2010, Lenczyk miał na swoim koncie 505 meczów, a jego bilans wynosił: 194 zwycięstwa, 155 remisów, 160 porażek, bramki 604-524.
27 września 2010 po raz drugi w karierze został trenerem Śląska Wrocław. Zastąpił na tym stanowisku Ryszarda Tarasiewicza. Z klubem podpisał kontrakt do czerwca 2012[9]. Przejął drużynę po początkowych siedmiu meczach sezonu 2010/11 (w tym pięciu porażkach) i doprowadził ją do pierwszego od dwudziestu dziewięciu lat wicemistrzostwa kraju (do końca sezonu odnosząc jedynie dwie porażki). Rok później zanotował jeszcze lepszy wynik: zdobył ze Śląskiem drugie w swojej karierze i pierwsze od 1977 w historii klubu mistrzostwo Polski.
Obecnie legitymuje się bilansem 558 meczów w roli trenera klubów ekstraklsy (w tym 223 zwycięstwa, 164 remisy, 170 porażek, bramki 691-575)[10]. Jest to wynik rekordowy spośród szkoleniowców prowadzących zespoły w historii najwyższej klasy rozgrywkowej w Polsce.
|
|||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||
