Osadzanie topionego materiału (FDM ang. fused deposition modeling) – jedna z metod rapid prototyping. W metodzie tej nanoszony materiał (zwykle tworzywo sztuczne) przeciskany jest przez dyszę, ogrzaną do temperatury jego topnienia. Dysza kontroluje przepływ materiału i jest przemieszczana automatycznie według instrukcji programu CAD. Podobnie jak przy stereolitografii, model wytwarzany jest warstwa po warstwie.
Metoda ta została wynaleziona w latach ’80 XX wieku, od lat ’90 jest jedną z najbardziej rozpowszechnionych metod rapid prototyping[1]. Charakteryzuje się dokładnością +- 0,13 mm. Używana jest do tworzenia modeli testowych jak również, dzięki zastosowaniu w miarę wytrzymałych materiałów, do wykonywanie detali użytkowych.
W FDM wykorzystuje się różne typy materiałów, różniące się wytrzymałością i temperaturą topnienia: ABS, poliwęglany, polifenylosiarczki i woski. Istnieją również techniki korzystające z materiałów rozpuszczalnych w wodzie
Unowocześniona metoda FDM, od 2005 roku jest wykorzystywana do realizacji idei open source w tworzeniu fizycznych konstrukcji. Pełne oprogramowanie i opis modeli zrozumiały dla urządzeń są udostępniane na otwartej licencji. W projekcie RepRap schematy elementów urządzeń drukujących również są udostępniane, co pozwala posiadaczowi takiego urządzenia wyprodukować prawie w całości jego kopię[2].
Metoda ta działa w temperaturze pokojowej, korzystając z materiałów takich jak ABS, HDPE i HPP.[3]