Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Otto Magnus von Stackelberg (Отто Магнус фон Штакельберг) (ur. 1736, zm. 1800) – dyplomata rosyjski, poseł w Madrycie (1767-1771), w latach (1772-1790) ambasador rosyjski w Warszawie i w Sztokholmie.
W czasie pełnienia służby w Rzeczypospolitej stał na czele Rady Nieustającej, będąc rzeczywistym zarządcą Polski z ramienia Katarzyny II. Jego synem był dyplomata Gustav von Stackelberg (1776-1850).
Spis treści |
Przeprowadził ratyfikację I rozbioru Polski na Sejmie Rozbiorowym 1773-1775. W 1773 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[1]. Po narzuceniu I Rzeczypospolitej gwarancji ustrojowych w 1775 roku, Stackelberg stał się faktycznym współrządcą państwa. Wszystkie decyzje króla Stanisława Augusta Poniatowskiego były uprzednio z nim konsultowane i przez niego zatwierdzane. Dyplomata rosyjski miał przemożny wpływ na rozdawanie urzędów, od jego decyzji zależało m.in. nadanie orderów Orła Białego i Świętego Stanisława[2].
Odwołany za nieskuteczne przeciwdziałanie reformom Sejmu Czteroletniego, zakończył swoją karierę jako poseł w Szwecji (1791-1793).
W 1780, działając w porozumieniu z nuncjuszem apostolskim Janem Andrzejem Archettim, doprowadził do przekupienia posłów i odrzucenia projektu kodyfikacji prawa, zawartego w Kodeksie Zamoyskiego.
Od 1783 należał do polskiej loży masońskiej Bouclier du Nord.
W 1773 król Stanisław August Poniatowski nadał mu Order Orła Białego.
W roku 1792 Stackelberg i ambasador Hiszpanii w Sztokholmie Ignacio Maria del Corral y Aguirre zaproponowali, by rozmowy w sprawie utworzenia koalicji przeciw rewolucjonistom francuskim, przenieść do szwedzkiej stolicy, ponieważ „mózgiem” całego projektu był król Szwecji Gustaw III.
| Poprzednik Kasper von Saldern |
.svg&filetimestamp=20071226210101){kind=small} |
rosyjski ambasador w Polsce 1772-1790 |
|
Następca Jakow Bułhakow |
