Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyPłaca minimalna – najniższa z możliwych płac, najczęściej ustalana na drodze prawnej przez dane państwo.
Celem odgórnego ustalenia nieprzekraczalnego minimum płacowego jest wykluczenie szkodliwej dla pracowników konkurencji pracodawców w obniżaniu kosztów przez zaniżanie płac. Takie podejście powoduje usunięcie z rynku pracy osób, których praca wyceniania jest przez pracodawców poniżej płacy minimalnej.
W Polsce minimalne wynagrodzenie ustalane jest corocznie na podstawie ustawy z 10 października 2002 o minimalnym wynagrodzeniu za pracę[1] Wysokość minimalnego wynagrodzenia, podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów do 15 września każdego roku.
Minimalne wynagrodzenie za pracę od 1 stycznia 2012 wynosi 1500 zł brutto[2].
W okresie pierwszego roku pracy danego pracownika nie może być niższe niż 80% wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę[3] (80% x 1500 = 1200 zł).
| data wprowadzenia | stawka minimalna brutto po denominacji |
stawka minimalna brutto przed denominacją |
|---|---|---|
| 1 I 2012 | 1 500 | – |
| 1 I 2011 | 1 386 | – |
| 1 I 2010 | 1 317 | – |
| 1 I 2009 | 1 276 | – |
| 1 I 2008 | 1 126 | – |
| 1 I 2007 | 936 | – |
| 1 I 2006 | 899,10 | – |
| 1 I 2005 | 849 | – |
| 1 I 2004 | 824 | – |
| 1 I 2003 | 800 | – |
| 1 I 2001 | 760 | – |
| 1 III 2000 | 700 | – |
| 1 XI 1999 | 670 | – |
| 1 I 1999 | 528 | – |
| 1 II 1998 | 500 | – |
| 1 VII 1997 | 450 | 4 500 000 |
| 1 II 1997 | 406 | 4 060 000 |
| 1 I 1997 | 391 | 3 910 000 |
| 1 VII 1996 | 370 | 3 700 000 |
| 1 IV 1996 | 350 | 3 500 000 |
| 1 I 1996 | 325 | 3 250 000 |
| 1 X 1995 | 305 | 3 050 000 |
| 1 VII 1995 | 295 | 2 950 000 |
| 1 IV 1995 | 250 | 2 500 000 |
| 1 I 1995 | 260 | 2 600 000 |
| 1 X 1994 | 240 | 2 400 000 |
| 1 VII 1994 | 220 | 2 200 000 |
| 1 IV 1994 | 205 | 2 050 000 |
| 1 I 1994 | 195 | 1 950 000 |
| 1 X 1993 | 1 750 000 | |
| 1 VII 1993 | 1 650 000 | |
| 1 I 1993 | 1 500 000 | |
| 1 X 1992 | 1 350 000 | |
| 1 IX 1992 | 1 300 000 | |
| 1 VIII 1992 | 1 200 000 | |
| 1 V 1992 | 1 000 000 | |
| 1 I 1992 | 875 000 | |
| 1 XII 1991 | 700 000 | |
| 1 X 1991 | 652 000 | |
| 1 VII 1991 | 632 000 | |
| 1 IV 1991 | 605 000 | |
| 1 I 1991 | 550 000 | |
| 1 X 1990 | 440 000 | |
| 1 IX 1990 | 368 000 | |
| 1 I 1990 | 120 000 | |
| 1 X 1989 | 38 000 | |
| 1 VII 1989 | 22 100 | |
| 1 I 1989 | 17 800 | |
| 1 I 1988 | 9000 | |
| 1 I 1987 | 7000 | |
| 1 I 1986 | 5400 | |
| 1 IX 1982 | 5400 | |
| 1 I 1982 | 3000 | |
| 1 I 1980 | 2000 | |
| 1 V 1979 | 1800 | |
| 1 V 1978 | 1600 | |
| 1 V 1977 | 1400 | |
| 1 VIII 1974 | 1200 | |
| 1 XII 1970 | 1000 |
| rok | stawka minimalna brutto (PLN) |
stawka minimalna netto (PLN)[a] |
stawka minimalna netto (PLN)[b] |
koszt całkowity zatrudnienia pracownika dla pracodawcy (PLN)[c] |
|---|---|---|---|---|
| 2012 | 1500 | 1111,86 | 1116,86 | do 31.01: 1777,20 od 01.02: 1807,20 (z powodu zwiększenia składki na ubezp. rentowe) |
| 2011 | 1386 | 1032,34 | 1037,34 | 1642,14 |
| 2010 | 1317 | 984,15 | 989,15 | 1560,39 |
| 2009 | 1276 | 954,96 | 959,96 | 1511,81 |
| 2008 | 1126 | 845,17 | 850,17 | 1334,09 |
| 2007 | 936 | do 30.06: 675,40 od 01.07: 697,95 |
do 30.06: 680,40 od 01.07: 702,95 |
1127,69 |
| 2006 | 899,10 | 647,93 | 652,93 | 1083,23 |
| 2005 | 849 | 617,39 | ? | ? |
| 2004 | 824 | 602,77 | ? | ? |
| 2003 | 800 | 588,39 | ? | ? |
| 2002 | 760 | 561,82 | ? | ? |
| 2001 | 760 | 559,12 | ? | ? |
| 2000 | 700 | 512,83 | ? | ? |
| Źródła: http://msp.money.pl/kalkulatory_i_wskazniki/wskazniki/wynagrodzenia oraz http://www.infor.pl/kalkulatory/wynagrodzenia. | ||||
Pensja minimalna brutto w lipcu 2010 r. ( w przeliczeniu: 1€ = 4,146986586057056zł.) :
Tylko w niektórych krajach UE minimalne wynagrodzenie jest zdefiniowane. W USA, Wlk. Brytanii i Irlandii występują stawki godzinowe. W styczniu 2009, 20 z 27 krajów Unii miało ustaloną stawkę minimalną, od 123€ w Bułgarii do 1642€ w Luksemburgu. W niektórych krajach, gdzie nie ma prawnie ustanowionej płacy minimalnej, występują minimalne stawki branżowe. Inaczej jest w USA, gdzie płace minimalne godzinowe pasują dokładnie do minimalnych kosztów utrzymania.
W Niemczech, Austrii i krajach skandynawskich płaca minimalna jest zasadniczo pozostawiona w domenie autonomii układowej pracodawców i związków zawodowych.
Tabela przedstawia miesięczne minimalne wynagrodzenie w wybranych krajach.
| Prawnie ustanowione wynagrodzenie minimalne w Euro (Stan: 01/2007)' |
Zmierzone dzięki Indeksowi Big-Maca |
||
| Kraj | Stawka godzinowa | Stawka miesięczna | Liczba Big-Maców na godzinę |
|---|---|---|---|
| Luksemburg | 9,08 | 1.570 | 2,63 |
| Francja | 8,27 | 1.254 | 2,58 |
| Holandia | 8,13 | 1.301 | 2,76 |
| Wielka Brytania | 7,96 (£ 5,52) | 1.361 | 2,74 |
| Belgia | 7,93 | 1.259 | 2,33 |
| Australia | 7,65 (12,75 AUD) | 3,94 | |
| Andora | 6,50 | 1.080 | |
| USA | 5,39 (7,25$) | 676 | 2,25 |
| Grecja | 4,22 | 668 | 1,46 |
| Hiszpania | 3,99 | 666 | 1,25 |
| Izrael | 3,54 | ||
| Malta | 3,47 | 585 | 1,22 |
| Słowenia | 3,02 | 522 | 1,37 |
| Portugalia | 2,82 | 475 | 1,06 |
| Polska (2010) | 1,83 | 317 | 0,88 |
| Czechy | 1,76 | 288 | 0,72 |
| Węgry | 1,50 | 258 | 0,65 |
| Estonia | 1,33 | 230 | 0,69 |
| Słowacja | 1,32 | 217 | 0,66 |
| Wenezuela | 204 | ||
| Łotwa | 1,00 | 174 | 0,52 |
| Litwa | 0,99 | 172 | 0,50 |
| Rumunia | 0,66 | 114 | 0,31 |
| Bułgaria | 0,53 | 92 | 0,35 |
| Rosja | 32 (1100 rubli) | ||
| Szwecja, Dania | (według branż) | ||
| Austria | (według branż, przy opiece społecznej od 2008 1000€/miesięcznie) |
||
| Niemcy | (tylko niektóre branże, różne stawki) | ||
| Szwajcaria | (trwa dyskusja) | ||
| Źródło: | Hans-Böckler- Stiftung 2007 (oprócz Andory, Australii, USA i Izraela) |
Eurostat 2007 (poza Rosją i Wenezuelą) |
|
Chiny – 960 juanów (~141 dolarów – ~ 391.98 PLN) (płaca od 1 lipca 2011 – wzrost o 20 procent do dotychczasowej)[6] Korea Północna $60.78 (~ 166.8 PLN)[7]
W wielu krajach Europy Zachodniej minimalne wynagrodzenie ustanowione jest jako odsetek średniego miesięcznego wynagrodzenia.
| Kraj | Minimalne wynagrodzenie jako % średniego wynagrodzenia w 2010 jeśli nie podano inaczej [8] |
|---|---|
| Francja (2009) | 47,6 |
| Słowenia | 47,5 |
| Malta | 46,2 |
| Luksemburg | 45,9 |
| Holandia (2009) | 44,1 |
| Portugalia | 42,8 |
| Łotwa | 42,2 |
| Litwa | 42,0 |
| Grecja | 40,4 |
| Polska (2009) | 39,7 |
| Irlandia | 39,3 |
| Węgry | 38,8 |
| Wielka Brytania | 38,2 |
| Bułgaria | 36,8 |
| Słowacja | 36,6 |
| Chorwacja | 36,5 |
| Estonia | 35,6 |
| Hiszpania | 35,3 |
| Czechy | 33,4 |
| Rumunia | 32,3 |
| USA | 32,1 |
Minimalne wynagrodzenie otrzymuje teoretycznie mały odsetek ogółu zatrudnionych. Jednak jeden z najwyższych udział osób zarabiających minimum występuje we Francji, Litwie i Rumunii. Polska w klasyfikacji Eurostatu zajęła 9. miejsce z wynikiem 4,49%.
| Pobierający minimalne wynagrodzenie (Stan: 2005) | |
| Kraj | % zatrudnionych |
|---|---|
| Bułgaria | 16,00% (2007) |
| Francja | 15,60% |
| Litwa | 12,07% |
| Rumunia | 12,00% |
| Luksemburg | 11,00% |
| Węgry | 7,95% |
| Estonia | 5,72% |
| Portugalia | 5,50% |
| Polska | 4,49% |
| Irlandia | 3,10% |
| Holandia | 2,07% |
| Słowenia | 2,00% |
| Czechy | 2,00% |
| Słowacja | 1,93% |
| Wielka Brytania | 1,80% |
| Malta | 1,50% |
| USA | 1,40% |
| Hiszpania | 0,77% |
| Źródło: Dane Eurostatu. | |
Wielu[9] uznaje, że płaca minimalna to właściwy instrument do zabezpieczenia bytu zatrudnionych wszędzie tam, gdzie panuje wśród pracodawców tendencja do oszczędzania poprzez zaniżanie wynagrodzeń do poziomu nie pozwalającego zatrudnionym na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Stanowienie płacy minimalnej służy także wyeliminowaniu z rynku przedsiębiorstw, dla których wyzysk pracowników jest jedyną możliwą drogą do osiągnięcia sukcesu ekonomicznego, np. oferujących produkty słabej jakości, nie posiadających odpowiedniego kapitału, nieinnowacyjnych.
Płaca minimalna w praktyce wprowadza przymusowe bezrobocie. Duża część dobrowolnie zawieranych umów świadczenia pracy jest w takich warunkach zabroniona, co przekłada się na zwiększone bezrobocie. Przepisy uznające płacę minimalną nie tylko nie zapewniają dodatkowych miejsc pracy – stoją wręcz na przeszkodzie w tworzeniu ich w sposób zgodny z prawem. W ten sposób przyczyniają się do wzrostu liczby osób nielegalnie zatrudnionych[10].
Inni argumentują, że jest to instytucja szkodliwa, ponieważ wypycha z rynku pracy osoby najgorzej sobie na nim radzące. Płaca minimalna powoduje spadek popytu na pracę oraz wzrost jej podaży, w szczególności na rynku pracy osób najsłabiej wykwalifikowanych. Sztucznie zawyża także realne koszty zatrudnienia ustalane przez przedsiębiorców, w oparciu o wydajność pracy (w prawidłowo funkcjonującym przedsiębiorstwie wzrost płac nie może być szybszy niż ROE i wydajność pracy). W Polsce np. jedną z grup o najwyższym bezrobociu są osoby do 30 roku życia, czyli dopiero wchodzące na rynek pracy i mające małe doświadczenie zawodowe. Pracodawca stając przed dylematem zatrudnienia kogoś za zawyżoną według siebie stawkę, często od tego odstępuje. Brak prawnego przyzwolenia na stawki niższe powoduje wypychanie tych ludzi z rynku pracy.
Istnieją pewne dodatkowe ukryte koszty tego rodzaju interwencji, które – choć trudne do wykrycia – bywają bardzo szkodliwe dla osób poszukujących pracy. Przykładowym skutkiem istnienia przepisów o płacy minimalnej jest ograniczenie możliwości zdobywania kwalifikacji zawodowych. Stworzenie odpowiednich warunków dla kształcenia nowych pracowników wiąże się z potrzebą pozyskania dodatkowych zasobów przez pracodawców, co z kolei zwiększa koszty zatrudnienia i utrzymania kadry pracowniczej. Dodatkowe obciążenia kosztów pracy odbierają firmom bodziec do zwiększania zatrudnienia, co w dłuższej perspektywie uniemożliwia potencjalnym pracownikom zdobycie cennych umiejętności zawodowych. Przepisy o płacy minimalnej ograniczają więc bezpośrednio mobilność najbiedniejszych i najgorzej wykształconych grup społeczeństwa.
Firmy, zmuszone stawić czoła omawianym ograniczeniom, często decydują się na zastąpienie niewykwalifikowanych kandydatów osobami o wyższych umiejętnościach. Raport sporządzony przez Show-Me Institute ilustruje ten mechanizm następującym przykładem.
Załóżmy, że pewna praca może być wykonana przez trzech niewykwalifikowanych bądź dwóch wykwalifikowanych pracowników. Przy godzinnych stawkach wynoszących 5 dolarów za usługi przedstawiciela pierwszej grupy oraz 8 dolarów za pracę wykonaną przez osobę z grupy drugiej, firma zdecyduje się na zatrudnienie słabiej wyszkolonych kandydatów i w rezultacie poniesie łączny koszt 15 dolarów. Jeśli jednak podniesiemy płacę minimalną do poziomu 6 dolarów za godzinę, tej samej firmie będzie się teraz bardziej opłacać pozyskanie dwóch wykwalifikowanych pracowników. Poniesiony przez nią koszt wyniesie 16 dolarów, czyli mniej niż kwota 18 dolarów, z którą wiązałby się koszt zatrudniania trzech pracowników niewykwalifikowanych. W „oficjalnych statystykach” tak mała redukcja siły roboczej uznawana jest za niewielką stratę (w omawianym przypadku jest to zaledwie jedna jednostka pracująca), ale warte zaobserwowania jest to, że pomimo zwiększenia średniej płacy do poziomu 8 dolarów najmniej wykwalifikowani pracownicy nie mają teraz pracy[11].
Z płacą minimalną wiążą się jeszcze ukryte koszty innej natury. Dyskusje na temat stawek minimalnych niszczą tkankę społeczną, powiększając dystans dzielący pracodawców i pracowników. Spięcia między obiema grupami trudno uznać za uzasadnione, zważywszy na to, że dotyczą kontraktów z natury dobrowolnych i obustronnie korzystnych, aczkolwiek obustronnie niepozbawionych kosztów. Powielanie poglądu utożsamiającego zatrudnienie z jednostronnie niesprawiedliwym układem prowadzi do niepotrzebnych antagonizmów. Taki stan rzeczy m.in. działa odstraszająco na osoby znajdujące się na marginesie ubóstwa, zniechęcając je do poszukiwania pracy.
Ograniczenia i regulacje rynku pracy – w tym ceny minimalne – powodują zbędne straty społeczne (tzw. deadweight loss), motywując firmy do uchylania się od takich przepisów. Przedsiębiorstwa z przewagą komparatywną w dyscyplinie omijania prawa mają przy tym największe szanse na osiągnięcie sukcesu. Rynkowe regulacje stanowią zatem zachętę i wsparcie dla organizacji przestępczych, a także ograniczają względną cenę nieuczciwości, co uprawdopodabnia wzrost liczby zachowań kolidujących z etyką na rynku pracy[12].
Ponadto, płaca minimalna, zdaniem liberalnych ekonomistów, jest rodzajem ceny urzędowej, jest zatem formą etatyzmu i funkcjonuje bez oparcia o realia rynkowe. Efektem istnienia cen urzędowych jest poszerzanie się szarej strefy. Relatywnie wysoka płaca minimalna przyczynia się więc do powiększania pozaprawnego obrotu gospodarczego, a co za tym idzie – obrotu nieopodatkowanego i wyjętego m.in. spoza wymogów legalnego rynku pracy. Zaburza to konkurencję na rynku, a państwu przysparza kosztów walki z tym zjawiskiem oraz strat w dochodach do budżetu. W Polsce w oparciu o wysokość płacy minimalnej funkcjonuje wiele świadczeń socjalnych, tak więc jej podwyższenie ma oprócz bezpośredniego (pracownicy zatrudnieni w tzw. "budżetówce") także pośredni wpływ na powiększanie wielkości wydatków budżetowych (patrz: deficyt budżetowy, efekt wypychania).
Z badań trójki amerykańskich naukowców – Browna, Gilroya i Kohena, opublikowanych w 1982 roku wynika, że negatywny wpływ regulacji płac na poziom zatrudnienia jest niemal żaden. W 2005 r. najniższe ustawowe wynagrodzenie pobierało w USA jednak zaledwie 1,4% zatrudnionych.
W 1999 roku płacę minimalną wprowadzono w Wielkiej Brytanii, gdzie początkowo, w obawie przed negatywnymi efektami wynosiła jedynie 3,60 funta za godzinę pracy, a następnie wzrastała do 5,05 w 2005. Powołana w celu monitorowania efektów decyzji Low Pay Commission nie stwierdziła negatywnego wpływu decyzji na inflację i zatrudnienie i zalecała dalsze podwyższanie płacy, nawet powyżej średniego wzrostu wynagrodzeń. Nie doszło także do zmniejszenia ilości miejsc pracy – w czasie od wprowadzenia regulacji w życie przybyło ich 1,75 miliona. W przeprowadzonym w 2004 roku sondażu wśród brytyjskich pracodawców 90% z nich odpowiedziało, że wzrost płac z tytułu płacy minimalnej jest dla nich bez znaczenia. Wskazuje się także, że wprowadzenie tej instytucji wpływa pozytywnie na zmniejszenie się współczynnika Giniego i na zmniejszenie różnic w płacach między kobietami a mężczyznami (1998 – kobieta zarabiała tam średnio 78,8% płacy mężczyzny, w 2004 – 81,8%). W 2005 r. najniższe ustawowe wynagrodzenie pobierało w tym kraju jedynie 1,8% zatrudnionych.
Oddziaływanie na mniejszości narodowe
Płaca minimalna jest w szczególności szkodliwa dla mniejszości narodowych. Z analizy danych zgromadzonych w latach 1994 – 2010, przeprowadzonej przez ekonomistów w zajmujących się tematyką rynku pracy w USA, profesora Williama Evena z Miami University oraz Davida Macphersona z Trinity University, wynika, że 10-procentowy wzrost płacy minimalnej w skutkował zmniejszeniem zatrudnienia wśród białoskórych mężczyzn o 2,5%; w przypadku ludności latynoskiej odsetek ten wyniósł 1,2%. Wśród Murzynów 10-procentowy wzrost kwoty minimalnej przekładał się na spadek zatrudnienia o 6,5%. Podobne wyniki zaobserwowano, gdy kryterium stanowiły przepracowane godziny – takiemu samemu wzrostowi płacy (10%) towarzyszyły spadki w zatrudnieniu o 1,7%, 6,6% i 3%, odpowiednio wśród mężczyzn białych, czarnych i Latynosów. Konsekwencje wzrostu poziomu płacy minimalnej zaobserwowane w podgrupie czarnoskórych mężczyzn okazały się dla nich dotkliwsze nawet od kryzysu finansowego z roku 2007[13].
