PESEL – skrótowiec od nazwy "Powszechny Elektroniczny System Ewidencji Ludności". Jest on prowadzony w Polsce od 1979 przez organy państwa na mocy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.)[1] i zawiera dane osób przebywających stale na terytorium RP, zameldowanych na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące, a także osób ubiegających się o wydanie dowodu osobistego lub paszportu, a także osób, dla których odrębne przepisy przewidują potrzebę posiadania numeru PESEL.
Spis treści |
Tworzony rejestr zawiera następujące dane:
ponadto dla cudzoziemców:
System PESEL zrealizowany jest w technologii mainframe. Działa na komputerze o architekturze IBM zSeries, pod kontrolą systemu operacyjnego z/OS. Baza danych używana do przetwarzania systemu PESEL to SZBD (System Zarządzania Bazą Danych) JANTAR. Aplikacja systemu PESEL została napisana w całości w assemblerze systemu mainframe. Dostęp do bazy danych dla użytkowników on-line realizowany jest za pośrednictwem własnego monitora teletransmisji tzw. "Łącznika"
Zarówno baza danych, monitor teletransmisji, jak i oprogramowanie aplikacyjne to w 100% produkty polskie zaprojektowane i wytworzone przez polskich informatyków.
System PESEL od ponad 10 lat nie zanotował żadnej awarii ani przestoju w pracy[potrzebne źródło].
Każdy wpis w rejestrze jest określany unikatowym symbolem jednoznacznie identyfikującym osobę fizyczną.
Numer PESEL jest to 11-cyfrowy, stały symbol numeryczny, jednoznacznie identyfikujący określoną osobę fizyczną.
Zbudowany jest z następujących elementów:
|
Przykładowa postać:
| 440514 | 0145 | 8 |
Numer PESEL nadaje minister właściwy do spraw wewnętrznych w formie czynności materialno-technicznej.
Nadanie numeru PESEL następuje za pośrednictwem urzędu gminy właściwego ze względu na miejsce zamieszkania.
Numeryczny zapis daty urodzenia przedstawiony jest w następującym porządku: dwie ostatnie cyfry roku, miesiąc i dzień. Dla odróżnienia poszczególnych stuleci przyjęto następującą metodę kodowania:
Przyjęta metoda kodowania miesiąca urodzenia pozwala na rozróżnienie 5 stuleci. Kolejne miesiące w poszczególnych stuleciach mają następujące numery:
| Miesiąc | Stulecie | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| 1800 - 1899 | 1900 - 1999 | 2000 - 2099 | 2100 - 2199 | 2200 - 2299 | |
| Styczeń | 81 | 01 | 21 | 41 | 61 |
| Luty | 82 | 02 | 22 | 42 | 62 |
| Marzec | 83 | 03 | 23 | 43 | 63 |
| Kwiecień | 84 | 04 | 24 | 44 | 64 |
| Maj | 85 | 05 | 25 | 45 | 65 |
| Czerwiec | 86 | 06 | 26 | 46 | 66 |
| Lipiec | 87 | 07 | 27 | 47 | 67 |
| Sierpień | 88 | 08 | 28 | 48 | 68 |
| Wrzesień | 89 | 09 | 29 | 49 | 69 |
| Październik | 90 | 10 | 30 | 50 | 70 |
| Listopad | 91 | 11 | 31 | 51 | 71 |
| Grudzień | 92 | 12 | 32 | 52 | 72 |
Przykładowo osoba urodzona 14 lipca 2002 roku ma następujący zapis w numerze ewidencyjnym:
| 0 | 2 | 2 | 7 | 1 | 4 |
Informacja o płci osoby, której zestaw informacji jest identyfikowany, zawarta jest na 10. (przedostatniej) pozycji numeru PESEL.
Po zmianie płci przydzielany jest nowy numer PESEL.
Jedenasta cyfra jest cyfrą kontrolną, służącą do wychwytywania przekłamań numeru. Jest ona generowana na podstawie pierwszych dziesięciu cyfr. Aby sprawdzić czy dany numer PESEL jest prawidłowy należy, zakładając, że litery a-j to kolejne cyfry numeru od lewej, obliczyć wyrażenie
1*a + 3*b + 7*c + 9*d + 1*e + 3*f + 7*g + 9*h + 1*i + 3*j
Następnie należy odjąć ostatnią cyfrę otrzymanego wyniku od 10. Jeśli otrzymany wynik nie jest równy cyfrze kontrolnej, to znaczy, że numer zawiera błąd[2]. Uwaga implementacyjna - jeśli ostatnią cyfrą otrzymanego wyniku jest 0, w wyniku odejmowania otrzymamy liczbę 10, podczas gdy suma kontrolna jest cyfrą. Oznacza to tyle, że cyfra kontrolna winna być równa 0 (stąd dobrze jest wykonać na wyniku odejmowania operację modulo 10). W wyniku niezbyt szczegółowej specyfikacji na stronie MSWiA ten aspekt jest często pomijany i prowadzi do błędów w implementacji sprawdzania poprawności numeru PESEL.
Przykład dla numeru PESEL 44051401358:
Wyznaczamy resztę z dzielenia sumy przez 10:
Jeżeli reszta = 0, to cyfra kontrolna wynosi 0. Jeżeli reszta ≠ 0, to cyfra kontrolna będzie uzupełnieniem reszty do 10, czyli w podanym przykładzie jest to cyfra 9.
Wynik 9 nie jest równy ostatniej cyfrze numeru PESEL, czyli 8, więc numer jest błędny.
Powyższa metoda sprowadza się do obliczenia wyrażenia:
a+3b+7c+9d+e+3f+7g+9h+i+3j+k
gdzie litery oznaczają kolejne cyfry numeru, i sprawdzeniu czy reszta z dzielenia przez 10 jest zerem (ostatnia cyfra powstałej liczby jest zerem) i jeśli nie jest, to numer jest błędny.
Algorytm ma pewną wadę w przydziale wag do poszczególnych elementów, która powoduje, że gdy zamienimy rok z dniem (zamieniając zapis z rr-mm-dd na dd-mm-rr) otrzymamy identyczną sumę kontrolną jak w numerze z poprawnym zapisem.
W praktyce zdarzają się (a przynajmniej zdarzały i wciąż istnieją) numery PESEL z błędami. Błędy w dacie zwykle były zauważane i poprawiane od razu, lecz zdarzały się też powtórzenia numeru porządkowego, błędy w określeniu płci i błędne cyfry kontrolne, które zostały wychwycone po latach przy okazji wprowadzania numeru PESEL do komputerowych baz danych. W związku z tym nie można zakładać, że wynik sprawdzania jednoznacznie określa istnienie bądź nieistnienie podanego numeru PESEL.