Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| PJ Harvey | |
 PJ Harvey z koncertu 2 września 2004 |
|
| Imię i nazwisko | Polly Jean Harvey |
| Data i miejsce urodzenia | 9 października 1969 Yeovil, Somerset |
| Pochodzenie |  Anglia, |
| Instrument | gitara |
| Gatunek | rock |
| Zawód | wokalistka |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
PJ Harvey, właściwie Polly Jean Harvey (ur. 9 października 1969[1]) – brytyjska wokalistka rockowa, autorka tekstów, multiinstrumentalistka. PJ Harvey to także nazwa zespołu, który założyła w 1990 roku.
Spis treści |
Polly Jean Harvey urodziła się w miejscowości Yeovil w hrabstwie Somerset. Wychowywała się na farmie należącej do rodziców, w Corscombe – małej wiosce w południowo-zachodniej Anglii[2]. Ojciec oprócz prowadzenia farmy pracował jako kamieniarz, matka była rzeźbiarką.
Pomimo odizolowania jakim była mała miejscowość, Polly dzięki rodzicom, od dziecka miała kontakt z muzyką bluesową, art-rockiem, jazzem. W późniejszych wywiadach wspomina jak duży wpływ wywarli na nią artyści, których słuchała w młodości: John Lee Hooker, Howlin' Wolf, Robert Johnson, Jimi Hendrix, Captain Beefheart and His Magic Band.
W wieku kilkunastu lat, zaczęła się uczyć gry na saksofonie, skrzypcach, gitarze, perkusji, interesowała się także rzeźbiarstwem, studiując w Yeovil College. Wtedy też zaczęła pierwsze występy z lokalnymi zespołami: Bologna, The Polekats, The Stoned Weaklings. W wieku 17 lat poznała muzyka, który w znacznej mierze wyznaczył drogę jej muzycznego rozwoju – Johna Parisha. Parish zaangażował ją do swojego zespołu Automatic Dlamini, z którym nagrali dwie płyty: From a Diva to a Diver i Here Catch Shouted His Father. Po rozpadzie zespołu w 1990 roku, Polly wyjechała do Londynu, aby kontynuować studia rzeźbiarskie w Central Saint Martins College of Art & Design w Londynie. Wkrótce potem z byłymi muzykami Automatic Dlamini: Ianem Olliverem i Robertem Ellisem, założyła swój pierwszy zespół PJ Harvey.
Polly Harvey zadebiutowała z własnym zespołem w 1992 roku wydając Longplay Dry w małej niezależnej wytwórni Too Pure. Płyta ta pozwoliła zdobyć Harvey popularność w wielu kręgach. Dominowało na niej mocne, surowe granie – sama Harvey zagrała na gitarze i skrzypcach, na gitarze basowej zagrał Stephen Vaughan, który zastąpił w zespole Iana Ollivera, a na perkusji, bębnach i harmonii – Rob Ellis.
Następną płytą, utrzymaną w podobnym klimacie, była Rid of Me, nagrana dla większej wytwórni Island Records. Producentem tego albumu był sam Steve Albini. Za Rid of Me PJ Harvey zdobyła swoją pierwszą nominację do prestiżowej nagrody Mercury Prize (1993).
Jej późniejsza płyta studyjna To Bring You My Love odniosła już międzynarodowy sukces – została obsypana wieloma prestiżowymi nagrodami, była też ponownie nominowana do Mercury Prize (1995), a teledysk do singla "Down by the Water" z został nominowany do MTV Video Music Award for Best Female Video (1995).
Na wydanej w 1998 roku płycie Is This Desire? przeważała muzyka elektroniczna. Harvey pytana często w wywiadach o album, z którego jest najbardziej dumna wskazuje właśnie na Is This Desire?.
Największy sukces komercyjny odniosła wydana w 2000 roku płyta Stories from the City, Stories from the Sea, na której umieszczono utwór wykonany z wokalistą grupy Radiohead Thomem Yorke. 11 września 2001, PJ Harvey za ten album otrzymała po raz pierwszy Mercury Prize[3]. W 2004 roku światło dzienne ujrzał następny album brytyjskiej artystki, zatytułowany Uh Huh, Her. Album został wyprodukowany w całości przez samą PJ Harvey i przyniósł powrót do surowszej estetyki grania, znanej fanom z pierwszych płyt.
Kolejny album, wydany we wrześniu 2007 roku White Chalk, przyniósł radykalną zmianę stylistyki. Wszystkie utwory na płycie zostały skomponowane na pianinie. Płytę promuje singel "When Under Ether".
6 września 2011 po raz drugi zdobyła Mercury Prize – tym razem za album Let England Shake[4].
Współpracowała m.in z Johnem Parishem, z którym nagrała płyty Dance Hall at Louse Point i A Woman a Man Walked By, z Trickym na jego solowej płycie Angels with Dirty Faces, Nickiem Cavem i członkami zespołu The Violent Femmes oraz Joshem Homme z zespołu Queens of the Stone Age przy jego autorskim projekcie Desert Sessions. Współpracowała także z Marianne Faithfull na Before the Poison oraz na płycie Marka Lanegana Bubblegum (2004).
Tematem większości jej piosenek są relacje pomiędzy kochankami. Płyta "Let England Shake" dotyka tematów związanych z I wojną światową i analogiami z wojną w Afganistanie.
Piosenkarka znana jest z licznych eksperymentów muzycznych oraz manipulowania własnym wizerunkiem artystycznym.
21 maja 2008 roku w warszawskiej Sali Kongresowej zagrała koncert w ramach tournée promującego album White Chalk.
