Infrastruktura klucza publicznego

Diagram infrastruktury klucza publicznego

Infrastruktura klucza publicznego (ang. Public Key Infrastructure (PKI)) – w ogólności jest to zespół urządzeń, oprogramowania, ludzi, polityk oraz procedur umożliwiający tworzenie, przechowywanie, zarządzanie i rozprowadzanie cyfrowych certyfikatów klucza publicznego. W szczególności jest to szeroko pojęty kryptosystem, w skład którego wchodzą urzędy certyfikacyjne (CA), urzędy rejestracyjne (RA), subskrybenci certyfikatów klucza publicznego (użytkownicy), oprogramowanie oraz sprzęt. Infrastruktura klucza publicznego tworzy hierarchiczną strukturę zaufania, której podstawowym dokumentem jest certyfikat klucza publicznego. Najpopularniejszym standardem certyfikatów PKI jest X.509 w wersji trzeciej.

Do podstawowych funkcji PKI należą:

• Weryfikacja tożsamości subskrybentów
• Wymiana kluczy kryptograficznych
• Wystawianie certyfikatów
• Weryfikacja certyfikatów
• Podpisywanie przekazu
• Szyfrowanie przekazu
• Potwierdzanie tożsamości
• Znakowanie czasem

Dodatkowo, w pewnych konfiguracjach, możliwe jest:

• Odzyskiwanie kluczy prywatnych.

Ważniejsze pojęcia:

• CA - Certification Authority - urząd certyfikacji - wystawia certyfikaty, listy CRL, certyfikuje inne CA.
• RA - Registration Authority - urząd rejestracji - zbiera wnioski o wydanie certyfikatu, weryfikuje tożsamość subskrybentów.
• Subskrybent - właściciel certyfikatu.

Rozwinięciem tradycyjnego modelu infrastruktury klucza publicznego może być zastosowanie podpisu elektronicznego z mediatorem, w którym podpis finalizowany jest online z udziałem mediatora, który przechowuje połówkę klucza prywatnego.

Skuteczny atak na PKI

W 2008 roku grupie naukowców udało się przeprowadzić udany atak na centrum certyfikacji (CA), używające w podpisie certyfikatu funkcji skrótu MD5. Efektem tego ataku było otrzymanie certyfikatu CA z poprawnym podpisem, pomimo złożenia wniosku o certyfikat kliencki. Certyfikat ten umożliwia podpisywanie certyfikatów klienckich, którym zaufa większość popularnych przeglądarek internetowych, a więc efektywne podszycie się pod dowolną stronę internetową używającą certyfikatów. Praca opisująca ten atak została przedstawiona 30 grudnia 2008 roku na Chaos Communication Conference w Berlinie.