Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyNa mapach:
 |
Ostrzeżenie
Zawartość tej strony może naruszać prawa autorskie Tekst źródłowy prawdopodobnie pochodzi z: Link do tej strony został dodany do Wikipedia:Lista NPA.
Powielanie materiałów chronionych prawami autorskimi – bez zezwolenia właściciela tych praw – jest pogwałceniem obowiązującego prawa, jest też sprzeczne z ustaleniami Wikipedii. Osobom, które regularnie wstawiają takie materiały, może zostać odebrane prawo edycji Wikipedii. Jeżeli oznaczyłeś tę stronę jako podejrzaną o naruszenie praw autorskich, dodaj link do sekcji zgłoszone artykuły na WP:NPA:
|
Neogotycki pałac z 1871 roku. Od lipca 2011 roku w jego stylowych wnętrzach będzie mieściła się restauracja. Pałac Większyce mieści się w Większycach w województwie opolskim.
Spis treści |
Od 1852 roku dobra w Większycach były w posiadaniu radcy handlowego oraz filozofa Marca Heymanna. Zajmowały one powierzchnie około 798 hektarów. W latach sześćdziesiątych XIX wieku Heymann założył 22 ha park krajobrazowy z 69 gatunkami drzew i krzewów, z poszanowaniem harmonii i walorów pagórkowatego terenu z zasilanym przez podziemne źródło stawem. Zakończenie budowy pałacu datuje się na rok 1871, wcześniej wyburzono drewniany dwór i w jego miejsce, na delikatnym wzgórzu powstał neogotycki pałac. Heymann potrafił docenić dobre czasy, które obdarowały imperium po wojnie niemiecko-francuskiej do tej pory niespotykanym gospodarczym rozwojem. Dlatego, wdzięczny kazał umieścić następujący napis (który istnieje do dnia dzisiejszego) przy wejściu po schodach do wieży „Wybudowano mnie w wielkich czasach, dobrze temu, który oglądał takie czasy”. Pałac był własnością Heymanna do 1912 roku, kiedy to został sprzedany Emilowi Phyrkoschowi, właścicielowi jednych z większych w ówczesnym okresie zakładów chemicznych nawozów sztucznych w Raciborzu. Tuż przed II wojną światową Emil Phyrkosch przekazał posiadłość na cele społeczne, w konsekwencji założono tutaj przedszkole. W czasie wojny, pod patronatem Czerwonego Krzyża, w pałacu mieścił się szpital dla oficerów niemieckich natomiast w czasie wyzwolenia dla żołnierzy radzieckich. Od 1946 do 1986 roku pałac zaadoptowano na potrzeby Uniwersytetu Ludowego.
Od 2003 roku pałac jest własnością prywatną. W 2004 roku na terenie pałacu rozpoczęto prace budowlane oraz zaawansowane prace konserwatorsko renowacyjne, których celem jest przywrócenie pałacu wyglądu z jego lat świetności czyli z końca XIX wieku. W ramach wspomnianych prac konserwatorskich, na terenie całego obiektu zostały przeprowadzone badania stratygraficzne tynków wewnętrznych w celu określenia powierzchni malarskich. Istniejące polichromie zostały odsłonięte i poddane konserwacji. Wszelkie prace prowadzone są w oparciu o opracowany program konserwatorski zatwierdzony w Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków w Opolu, gdyż obiekt jest wpisany do rejestru zabytków pod numerem 2116/85 z dnia 11.11.1985. Prace budowlane obejmowały bardzo szeroki zakres; wyczyszczono i uzupełniono ubytki w klinkierowej elewacji zewnętrznej, wymieniono pokrycie dachowe stosując blachę tytan-cynk, wymieniono całą drewnianą stolarkę okienno-drzwiową, wybudowano wyburzone w latach 90. dwa tarasy, zamontowano schody i posadzkę granitową na całym terenie pałacu, wymieniono całą instalację elektryczną oraz wodno-kanalizacyjną. Pozostały do wykonania prace dotyczące zagospodarowania terenu wokół pałacu, stworzenie dróg oraz traktów w granitowej kostce, montaż oświetlenia parkowego oraz iluminacji zewnętrznej. W lipcu 2011 roku planowane jest zakończenie prac i otworzenie w pałacu restauracji, która niewątpliwie będzie się charakteryzować niepowtarzalnymi stylowymi wnętrzami.
Architektura pałacu w Większycach reprezentuje styl neogotycki z elementami stylu arkadowego. Ściany zewnętrzne licowane są żółtą cegłą klinkierową. Detale architektoniczne wykonano z glazurowanych kształtek ceramicznych w kolorze czerwonym, zielonym i niebieskim. Budynek posiada cztery kondygnacje: piwnice, parter, I piętro i poddasze. Wnętrza rozplanowano w układzie dwutraktowym. W holu wejściowym posadzka marmurowa dwukolorowa ułożona diagonalnie oraz jednobiegunowe również marmurowe schody prowadzące na parter. Sufit drewniany z belkami pomiędzy którymi znajdują się dekorowane deski ułożone prostopadle do belek. W części południowej wydzielono trzy pomieszczenia oraz salę główną z półkolistym aneksem (przy północno-zachodnim narożniku) otwartym do wnętrza podwójną ostrołuczną arkadą wspartą na kolumnie. W dwóch pomieszczeniach i sali głównej sufity drewniane. Od wschodu sala główna otwarta jest na mniejsze pomieszczenie, którego strop zdobi sztukateria z motywem geometryczno-roślinnym. Część północną podzielono na cztery pomieszczenia z klatką schodową od strony zachodniej i okazałą salą ze sztukaterią na suficie. Do wschodu otwarta weranda, a od strony zachodniej pomieszczenie z ozdobnym drewnianym stropem. I piętro posiada podobny układ pomieszczeń. Wieża otwiera się do wnętrza ostrołuczną arkadą wspartą na filarze. Schody marmurowe, nakładane, kręte z kutą metalową balustradą.
