Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Pałac w Kamieńcu Ząbkowickim | |
 nr rej. 299/34/WŁ z 7.11.1989[1] |
|
 Widok od południowego zachodu |
|
| Państwo |  Polska |
| Miejscowość |  Kamieniec Ząbkowicki |
| Adres | ul. Zamkowa |
| Styl architektoniczny | neogotycki |
| Architekt | Karl Friedrich Schinkel |
| Rozpoczęcie budowy | 1838 |
| Ukończenie budowy | 1865 |
| Zniszczono | 1946 |
| Pierwszy właściciel | Marianna Orańska |
| Kolejni właściciele | Albrecht Hohenzollern 1873-1906 Fryderyk Henryk Hohenzollern 1906-1940 Waldemar Hohenzollern 1940-1945 |
|
Położenie na mapie Polski
  Pałac w Kamieńcu Ząbkowickim
|
|
| Na mapach: | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Pałac w Kamieńcu Ząbkowickim – monumentalny pałac neogotycki z XIX wieku znajdujący się we wsi Kamieniec Ząbkowicki w województwie dolnośląskim.
W 1096 Brzetysław II zbudował tu gród, który po zdobyciu przez Bolesława Krzywoustego został opuszczony. Gród ów był położony w pobliżu wzniesionego w początkach XIV wieku kościoła klasztornego, w pobliżu przepływającej tamtędy Nysy Kłodzkiej. Według kroniki klasztoru cystersów z 1592 w Kamieńcu znajdowano w czasie budowy kościoła fragmenty murów.
W 1838 właścicielką dóbr kamienieckich stała się królewna niderlandzka Marianna Orańska, która w tym samym roku zleciła wykonanie projektu przyszłej rezydencji Karlowi Friedrichowi Schinklowi, ówcześnie jednemu z najwybitniejszych architektów[2]. 15 października na wzgórzu (zwanym Grodowym Wzgórzem) położono kamień węgielny. Prace budowlane, ze względu na stan zdrowia Schinkla, nadzorował młody architekt, Ferdinand Martius. W 1848 prace przerwano z powodu rozwodu księżnej z Albrechtem Hohenzollernem, księciem pruskim. Wznowiono je dopiero w 1853. Założenia tarasowo-ogrodowe zaprojektowane zostały w 1858 przez Petera Josepha Lenné, generalnego dyrektora Ogrodów Pruskich. Rok później rozpoczęto budowę tarasów wiodących do pałacu. W 1873, z okazji ślubu syna Albrechta, Marianna przekazała mu zarząd nad całością dóbr śląsko-kłodzkich, w tym również nad pałacem.
Podczas II wojny światowej Niemcy urządzili tutaj magazyn przejściowy dla zwożonych z całego Śląska dzieł sztuki. Np. zbiory i archiwalia z Wrocławia rozlokowano w pałacu, w ujeżdżalni, oraz w pobliskim kościele i zabudowaniach parafialnych. Po 1945 wyposażenie pałacu zostało wywiezione bądź zdewastowane, w lutym 1946 cały kompleks spłonął, prawdopodobnie podpalony przez żołnierzy radzieckich. Część zagrabionych marmurów zdobi Salę Kongresową w warszawskim Pałacu Kultury i Nauki. Od końca lat 80. obiekt był rekonstruowany przez prywatnego dzierżawcę, Włodzimierza Sobiecha, do jego śmierci w sierpniu 2010[3]. W części pałacu działa hotel i restauracja.
