Pałac w Pogrzebieniu

Pałac w Pogrzebieniu
Państwo	Polska
Miejscowość	Pogrzebień
Typ budynku	pałac
Styl architektoniczny	neorenesansowy
Ukończenie budowy	początek XIX wieku
Pierwszy właściciel	rodzina Larischów
Kolejni właściciele	rodzina Baildon (1882-1915), rodzina Voigt (1915-1928), zakon Salezjanów (1930-1939)
Obecny właściciel	klasztor sióstr Salezjanek
Położenie na mapie Polski Pałac w Pogrzebieniu
50°04′01″N 18°17′40″E

Pałac w Pogrzebieniu – pałac neorenesansowy znajdujący się w Pogrzebieniu w województwie śląskim, powiecie raciborskim.

Historia

Posiadłość wraz z pałacem należała do rodziny Larischów, których córka Luiza wyszła w 1815 roku za mąż za zamożnego śląskiego poetę epoki romantyzmu Josepha von Eichendorffa. W 1882 roku Artur von Baildon zakupił ten obiekt dla swojego jedynego syna, pałac stał się posiadłością rodziny Baildonów. W latach 1885-1887 przebudowa nadała mu cechy pałacu, został wyposażony m.in. w cenne marmurowe schody. W 1915 dobra pogrzebieńskie wraz z pałacem dostały się w posiadanie Jadwigi Voigt. W 1930 roku posiadłość przejął zakon Salezjanów. W latach II wojny światowej w pałacu na krótko utworzono obóz przejściowy dla reemigrantów niemieckich z Besarabii oraz Bukowiny. Następnie utworzono obóz dla ludności polskiej pod nazwą Polenlager 82, który z kolei stał się obozem dla dzieci, tzw. Kinderlager. Obecnie w pałacu jest klasztor sióstr Salezjanek, które nabyły go w 1946 roku. W pałacu tym przebywała przez jakiś czas i zmarła siostra Laura Meozzi (1873-1951).

Obok pałacu rośnie stary jesion – najstarsze i najgrubsze drzewo w całej gminie – jego pień ma ponad 5 metrów obwodu. Jest to trzeci, pod względem wieku i grubości jesion w Polsce.