Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Pałac w Sławikowie | |
 nr rej. Op. – 746/63[1] |
|
 Pałac w Sławikowie |
|
| Państwo |  Polska |
| Miejscowość | Sławików |
| Typ budynku | pałac |
| Styl architektoniczny | eklektyzm |
| Kondygnacje | trzy |
| Ukończenie budowy | XIX wiek |
|
Położenie na mapie Polski
  Pałac w Sławikowie
|
|
| Na mapach: | |
Pałac w Sławikowie – ruiny zespołu pałacowo-parkowego w Sławikowie w województwie śląskim.
Spis treści |
Dzieje pałacu są bardzo niejasne. Grzegorz Wawoczny w pracy „Zamki i pałace dorzecza Górnej Odry” budowę pałacu wiąże z rodziną von Lautensac, która mieszkała w Sławikowie. Rezydencja von Lautensaca w czasach rządów przeżywającej trudności finansowe rodziny Eichendorffów, spędzającej większość czasu w Łubowicach, mogła zostać poważnie zaniedbana. Skłoniło to zapewne barona Ernesta von Eikstedt do przebudowy pałacu. Prace budowlane przy pałacu w Sławikowie zakończyły się dopiero po śmierci barona Ernesta w 1865. Rezydencja w rękach jego potomków pozostała do 1945, w tym czasie miały miejsce niewielkie przebudowy, dotyczyły one jednak raczej tylko układu wnętrz, a nie elewacji budynku. Rezydencja Eickstedtów w Sławikowie została uszkodzona przez wojska Armii Czerwonej w czasie działań wojennych wiosną 1945. Do ostatecznej ruiny doprowadziło ją Państwowe Gospodarstwo Rolne, działające w Polsce Ludowej w dawnym folwarku.
Eklektyczny pałac w Sławikowie to budynek murowany z cegły, potynkowany, wzniesiony na rzucie wydłużonego prostokąta, częściowo podpiwniczony, trzykondygnacjowy, nakryty był płaskim dachem, po którym nie ma już śladu. Fasada jest 19-osiowa, z centralnym pięcioosiowym ryzalitem, zwieńczonym trójkątnym przyczółkiem z pozostałościami płaskorzeźb, pierwotnie poprzedzonym zniszczonym portykiem kolumnowym. Fasadę zamykają czworoboczne wieże, wciągnięte w obręb korpusu.
Elewacja ogrodowa powtarza układ fasady, od której odróżniał ją brak portyku i cylindryczne wieżyczki w narożach. Od południowego-wschodu do pałacu dobudowano oranżerię, w formie dwukondygnacjowej galerii arkadowej, z niewielkim budynkiem w części środkowej, zamkniętym trójkątnymi przyczółkami. Prawdopodobnie od północnego-zachodu do budynku przylegał podłużny taras prowadzący do parku, pod którym przebiegał istniejący do dziś tunel. Układ wnętrz dwutraktowy, w części budynku z korytarzem pomiędzy traktami. Obecnie wnętrza kompletnie zdewastowane, przetrwały sklepienia piwnic i część kolebkowych i kolebkowo-krzyżowych sklepień parteru. W niektórych pomieszczeniach przetrwały resztki ozdobnych detali, głowice kolumn, ślady malowideł na ścianach, nisze na rzeźby, oryginalne futryny.
Rezydencję w Sławikowie otacza rozległy park krajobrazowy, z przewagą drzewostanu liściastego m.in.: dęby szypułkowe, buki pospolite, kasztanowce zwyczajne, graby pospolite, wiązy, robinie akacjowe. W parku w pewnym oddaleniu od pałacu znajdują się ruiny neogotyckiej kaplicy – mauzoleum i nikłe ślady po rodowym cmentarzu. W otoczeniu rezydencji przetrwały również resztki folwarku. Z budynków gospodarczych w najlepszym stanie znajduje się spichlerz z przełomu XVIII i XIX w.
