Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Pałac w Siemianowicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Pałac Mieroszewskich
Obiekt zabytkowy nr rej. R.9/46 z 4.12.1946
A-1289/82 z z 19.04.1982[1]
Pałac w 2007 r.
Pałac w 2007 r.
Państwo  Polska
Miejscowość Siemianowice Śląskie
Adres ul. Chopina 11-17
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny barok, klasycyzm
Rozpoczęcie budowy XVII wiek
Ważniejsze przebudowy 1778, XIX w.
Pierwszy właściciel Mieroszewscy
Kolejni właściciele Hunter von Gradon, Donnersmarckowie
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pałac w Siemianowicach (nazywany również Pałacem Mieroszewskich lub Pałacem Donnersmarcków) – klasycystyczny pałac znajdujący się w Siemianowicach Śląskich przy ulicy Chopina.

Budowę pałacu zapoczątkował w XVII wieku ród Mieroszewskich herbu Ślepowron, którzy byli właścicielami miejscowych dóbr od co najmniej XVI wieku. Z czasów Mieroszewskich pochodzi najstarsza barokowa część pałacu nakryta łamanym "dachem polskim". Dobra w skład których wchodził pałac zostały sprzedane w 1692 roku przez Stanisława Mieroszewskiego i stały się własnością Bogusława Hunter von Gradon, który następnie w 1718 roku sprzedał pałac Julianie Maksymilianie Coob von Neyding, po śmierci której odziedziczył go jej syn Karol Henckel von Donnersmarck. Jednak jako stałą rezydencję rodu wybrał go dopiero jego syn Łazarz Henckel von Donnersmarck. Niedługo później, w latach 1778-1789 pałac został rozbudowany[2] poprzez dobudowanie do skrzydła północnego Mieroszewskich nowego skrzydła od zachodu. W czasie wojen napoleońskich (IV koalicja antyfrancuska) w 1807 r. pałac został splądrowany. Niedługo później około 1830 roku nastąpiła kolejna przebudowa, podczas której przebudowano kaplicę i elewacje[3] oraz połączono północne barokowe skrzydło Mieroszewskich z nowym skrzydłem w stylu klasycystycznym od wschodu, w które wtopiono wcześniejszą wieżę bramną. W skład kompleksu pałacowego wchodziły także dwie oficyny, brama i dwa budynki gospodarcze. Założenie otaczał park. Około 1850 roku do korpusu głównego dostawiono oficynę południową (rozebraną w 1934 roku[4]), a w 2 poł. XIX w. zmieniono m.in. klatkę schodową[5]. Pod koniec XIX wieku Donnersmarckowie sprzedali zespół pałacowy.

W XX wieku pałac często zmieniał właścicieli. W latach 1921-1926 zespół pałacowy zmodernizowano. Jego ostatnim prominentnym lokatorem w latach 1926-1932 był Józef Kiedroń - b. minister w rządzie Władysława Grabskiego, gdy pełnił funkcję dyrektora Górnośląskich Zjednoczonych Hut Królewska i Laura.
W 1990 roku został przejęty przez władze miejskie od kopalni "Siemianowice". W 2005 roku z bonifikatą kupiła go firma Silesia sp. z o.o. i opracowała plan adaptacji na hotel autorstwa inż. arch. Kazimierza Stamirowskiego z Siemianowic. W 2009 roku pałac zaczęto częściowo remontować. W 2011 roku pałac kupił firma Prestige Residences z Katowic. Obecnie kubatura głównego korpusu wynosi ponad 23 tys m³.

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych - województwo śląskie (pol.). 2011-12-31.
  2. Józef Pilch "Leksykon Zabytków architektury Górnego Śląska", wyd. Arkady, s.366
  3. Józef Pilch "Leksykon Zabytków architektury Górnego Śląska", wyd. Arkady, s.366
  4. Józef Pilch "Leksykon Zabytków architektury Górnego Śląska", wyd. Arkady, s.366
  5. Józef Pilch "Leksykon Zabytków architektury Górnego Śląska", wyd. Arkady, s.366

[edytuj] Bibliografia

Commons in image icon.svg

[edytuj] Galeria

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Pałac_w_Siemianowicach&oldid=30566991
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty