Pacific Missile Range

Pacific Missile Range Point Arguello
Organizacja zarządająca	Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych, USA
Status	nieaktywny
Położenie i warunki
Szer. geograf.	34.58°
Dł. geograf.	-120.63°
Zdjęcie satelitarne	Google Map
Historia
Data otwarcia ośrodka	maj 1958
Data pierwszego startu	1 maja 1959

Pacific Missile Range (PMR) – również Point Arguello – nieczynny amerykański kosmodrom i poligon rakietowy należący do Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Dawniej należący do Marynarki Wojennej USA. W swoim czasie był największym amerykańskim poligonem rakietowym. Sąsiadujący z położoną na północy bazą lotniczą Vandenberg, w Kalifornii. Obecnie wchodzący w skład tej ostatniej.

Nazwa

Skrótowo, poligon ten nazywany jest Point Arguello, od przylądka nazwanego na cześć José Darío Argüello, hiszpańskiego żołnierza, komendanta Santa Barbara (Monterey?) i zarządcy Górnej Kalifornii. Nazwę taką, w 1793, nadał angielski nawigator George Vancouver.

Historia

Zapowiedź budowy ośrodka badań rakietowych ogłoszono 29 stycznia 1958. Tereny na budowę poligonu rakietowego w Point Arguello i Point Mugu został wyznaczony równolegle z terenami dla bazy lotniczej Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych w Vandenberg, na północ od Point Arguello. Obie powstały na terenie byłego Camp Cooke. Północną cześć otrzymało USAF, a południową, 19 800 akrów, w maju 1958, przekazano US Navy. Marynarka utworzyła na nich Naval Missile Facility (ośrodek rakietowy US Navy), tworzący Pacific Missile Range, czyli pacyficzny poligon rakietowy. Ośrodek stał się miejscem startów oraz centrum kontroli lotów dla wszystkich misji rakiet kosmicznych i balistycznych przeprowadzanych przez Marynarkę Wojenną.

16 listopada 1963 globalną kontrolę i planowanie sieci wystrzeliwania i śledzenia rakiet ICBM i kosmicznych powierzono US Air Force, na rozkaz sekretarza obrony USA, Roberta McNamary. W rezultacie, 1 lipca 1964, Siły Powietrzne przejęły większą cześć poligonu PMR. Pozostał część terenów została przekazana 1 lutego 1965.

Na poligonie tym rozwijano i testowano wiele rodzajów broni rakietowej używanej później przez Armię Stanów Zjednoczonych, m.in.: AIM-9 Sidewinder, Sparrow III, AIM-54 Phoenix, Harpoon, BGM-109 Tomahawk, Standard, czy Trident. Tutaj również odbywały się testy napędu NERV.

Pierwszą rakietę, Terrier ASROC Cajun, odpalono 1 maja 1959. Ostatnią, Nike Javelin, 25 marca 1966.

Stanowiska startowe

Ośrodek posiadał 6 stanowisk startowych przystosowanych dla rakiet kosmicznych oraz sondażowych:

Symbol	Położenie geograficzne	Miejsce startu rakiet
A	34,6591° N 120,5992° W	Astrobee 1500, Black Brant, Blue Scout Junior, Dac Roc, HJ Nike Nike, Journeyman, Nike Javelin, Nike-Asp, Seagull
B	34.6523° N 120,6017° W	Astrobee 1500, Deacon Arrow II, Kiva/Hopi, Nike Viper I, Nike-Cajun, Terrier Asp
D	34,6043° N 120,6234° W	Scout X-2, Scout X-3, Scout X-4
1	34,6400° N 120,5911° W	Atlas LV-3A Agena A, Atlas LV-3A Agena B, Thor Agena D, Thor SLV-2A Agena D
2	34,6359° N 120,5878°W	Atlas LV-3A Agena B
3	34,6290° N 120,6139° W	Atlas LV-3A Agena D

Bibliografia

• Time o poligonie PMR (ang.)
• Encyclopedia Astronautica (ang.)
• Naval Air Warfare Center Weapons Division (ang.)
• Johnsons Space Center (ang.)