Pargowo

Pargowo
Zrujnowany kościół, pochodzący z XIV wieku
Państwo	Polska
Województwo	zachodniopomorskie
Powiat	policki
Gmina	Kołbaskowo
Strefa numeracyjna	(+48) 91
Tablice rejestracyjne	ZPL
Położenie na mapie Polski Pargowo
53°16′57″N 14°25′52″E

Pargowo (niem. Pargow) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie polickim, w gminie Kołbaskowo, przy granicy polsko-niemieckiej.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.

Pargowo jest najdalej wysuniętą na południe miejscowością w powiecie polickim. Znajduje się ono w sąsiedztwie niemieckiego Staffelde. Leży 19 km na południowy zachód od Szczecina i 3 km na wschód od dawnego drogowego przejścia granicznego Rosówek-Rosow (zlikwidowanego na mocy układu z Schengen).

Historia

Herb rodziny von Blumennthal na ścianie frontowej kościoła

Wieś po raz pierwszy wzmiankowana w 1240 r. Do miejscowości prowadzi wąska asfaltowa droga, która we wsi obsadzona jest starymi kasztanowcami. W Pargowie przeważają głównie stare, poniemieckie wiejskie domy.

Znajdują się w nim także ruiny kościoła (wpisany do rejestru zabytków pod nr rej. 377) wybudowanego przed 1336 r. z głazów narzutowych i kwadr granitowych o różnym stopniu obróbki (dokładnie obrobione są kwadry w obramieniach portali, okien i narożników). Posiada on niesymetrycznie rozmieszczone okna - w elewacji południowej cztery okna romańskie zwieńczone łukiem ostrym o ościeżach wykonanych z ciosów granitowych, natomiast po stronie północnej dwa okna. Kościół pokryty był ceramicznym dachem dwuspadowym.

Budynek ma także trzy portale:

• portal dwuuskokowy w elewacji południowej o pierwszym uskoku w kształcie trójliścia koniczyny, drugim ostrołukowym;
• portal dwuuskokowy, ostrołukowy w elewacji północnej;
• portal granitowy, dwuuskokowy w elewacji zachodniej (przesłoniony przez Epitafium z piaskowca pochodzące z XIX wieku).

Na ścianie szczytowej świątyni zachował się herb rodziny von Blumennthal. Na szczycie wschodnim przetrwała dekoracja w kształcie dwóch blend ostrołukowych z rozetą pośrodku.

W XIV wieku od strony północnej dobudowano zakrystię, która była pokryta dachem pulpitowym i posiadała od wschodniej strony okno szczelinowe.

Kościół funkcjonował nieprzerwanie do 1945 r. Po II wojnie światowej popadł w ruinę. Przy kościele przetrwały pozostałości cmentarza (wpisany do rejestru zabytków pod nr rej. 1144). Całość otoczona była kamiennym murem. Cmentarz i ruiny kościoła posiadają ślady dewastacji.

Zobacz też

• korekty granic Polski